ဝါဝါရေ အခုတလော မကြာခဏ ဖတ်ရတဲ့ မင်းစာတွေထဲက ဘဝအမောလေးတွေ
အားတင်းထားသူငယ်ချင်း မင်းအဆင့်က မွန်းကြပ်မှုကို မရောက်သေးဘူး။
...............
ကိုယ်တို့ အသက်တွေ ပြန်ငယ်ကြည့်လိုက်ကြရအောင်၊ ဆိုပါစို့ ပညာသင်တဲ့အရွယ်။
စာကလွဲပြီး အခြားစိတ်ဝင်စားစရာဆိုလို့ သိပ်ထွေထွေထူးထူးမရှိခဲ့ကြပါဘူးလေနော်။ ကာတွန်းဖတ်မယ်။ ဝတ္ထုဖတ်မယ်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်မယ်။ သီချင်းနားထောင်မယ်။
အချိန်ပိုရတဲ့အခါ မင်းကတော့ ဂစ်တာတီးမယ်။ ကိုယ်ကတော့ သိမ်သွားတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ဘယ်ဖက်လက်ကို လေ့ကျင့်ခန်းပေးဖို့ ကြက်တောင်ရိုက်ရမယ်။ သတ္တိနည်းနည်းပိုရှိတဲ့လူက ရည်းစားထားမယ်။ ကိုယ်တို့ ဘာမှမမှားခဲ့ကြဘူးကွ။ အဲနေဦး နေဦး။ မင်းတို့အိမ်မှာ Carlsberg beer တစ်ဘူးကို တို့လေးယောက် ဝိုင်းသောက်ကြတုံးကတော့ မင်းက ရေခဲနဲ့မှသောက်ချင်ပါတယ်ဆိုလို့ မင်းမေမေ စီစီရယ် ရေခဲတွေ ချိုင့်ကြီးနဲ့တစ်လုံး ထွက်ဝယ်ပေးခဲ့ရသေးတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ တို့သူငယ်ချင်းတွေထဲ တစ်ယောက်မှ အရက်သမား မဖြစ်ခဲ့ပါဘူးကွာ။ မှားခဲ့ကြမယ်ဆိုရင်တောင် ကိုယ်တို့မှာ ပြင်စရာ အားကိုးလောက်တဲ့အချိန်တွေရှိခဲ့တယ်။
...............
အေး..အခုအချိန်မှာဆိုရင်တော့ အားသွားရင် မင်းမမူးဘဲ ရစ်တော့မယ်။ မင်းပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ သေဖို့သာပြင်တော့။ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မင်းကိုမင်း အပြစ်တွေတင်တော့မယ်။ နောက်ဆက်တွဲ တန်းစီလာမဲ့ အမှားတွေ အမှားတွေ။ ဘယ်မှာလဲ အမှားတွေကို ပြင်ဖို့ မင်းမှာ အချိန်...
...............
တကယ်တော့..အရာရာမှာ သေချာချင်၊ ရေရာချင်၊ ‘၁’ နဲ့ ‘၁’ ပေါင်းရင် ‘၂’ ရကို ရ ရမယ်ဆိုတဲ့ ကိုယ်တို့ရဲ့ဉာဉ် ကလေးတွေကြောင့်ပါကွာ။
ကိုယ့်အတွက်တော့လေ ဘဝဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ကဗျာ မဟုတ်ဘူး။
“သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာလူကြီး အဆန်ဆုံးလို သတ်မှတ်ထားတာ၊ တစ်ခါတစ်ခါ လိုက်မမှီအောင် ထ, ထကြောင်တာ ဘယ်လို ပြောရမှန်း မသိဘူး” ဆိုရင် အခုရော ဘာပြောဦးမလဲ မရွှေဝါ...
1 comments:
ေကာင္းတယ္ မသီတာ။ ဟဲဟဲ
Post a Comment