Sunday, June 7, 2009
မေတ္တာ - ရန်ပွဲ
မေတ္တာဟူသည် ရန်သူမိတ်ဆွေမခွဲခြားပဲ တစ်ဖက်သားအပေါ် ကောင်းစေလိုသော စိတ်ဖြစ်သည်။ ပူလောင်သည့် သဘောရှိသော ဒေါသ၏ ဆန့်ကျင်ဖက်ဖြစ်သော မေတ္တာစိတ်သည် အေးမြ၏။ အလွန်အေးမြ၍ အင်အားကြီးသော ရန်သူများကိုပင် ပျော့ပြောင်းသွားစေနိုင်သည်။ မေတ္တာလက်နက်ဟု တင်စားလေ့ ရှိကြသော်လည်း မေတ္တာဖြင့် အနိုင်ယူခြင်းသည် ရန်သူကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်။ စင်စစ် ရန်သူသည်လည်း အောင်မြင်မှုရသွား၏။ လူဆိုးကြီး အင်္ဂုလိမာလသည် ရဟန္တာမထေရ်တစ်ပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓခြေတော်ရင်းသို့ ဝပ်စင်းသွားသော နာဠာဂီရိဆင်သည်လည်း ရာဇဂြိုဟ်ပြည်သူတို့၏ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံရသည်။ မေတ္တာလက်နက်သည် ရန်သူကို မိမိဖက်ပါလာအောင် စည်းရုံးနိုင်သော လက်နက်မျိုးဖြစ်၍ မေတ္တာဖြင့် အောင်နိုင်ခြင်းသည် win-win ခေါ် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသည့် အနိုင်ရခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။
မေတ္တာသည် အေးမြ အစွမ်းထက်သည့်အားလျော်စွာ မေတ္တာအကြောင်း ဆွေးနွေးရခြင်းသည်လည်း ကောင်းမြတ်၏။ တရားဆွေးနွေးခြင်းကို “ဓမ္မသာကစ္ဆာ” မင်္ဂလာဟုခေါ်သည်။ တရားဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အမြင်ခြင်း, အတွေ့အကြုံခြင်း ဖလှယ်နိုင်သည်။ အကြောင်းအရာတစ်ခုအပေါ်တွင် ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ ကြည့်မြင်တတ်၊ ပိုင်းခြားဝေဖန်တတ်လာ၍ အမြင်ကျယ်စေသည်။ ဗုဒ္ဓက ရှုထောင့်တစ်ခုတည်းမှသာ တစ်ဖက်သတ်မြင်တတ်သော “ဧကံသဝါဒ”ကို အားမပေး။ ရှုထောင့်စုံမှ ဝေဖန်ပိုင်းခြား၍ မြင်တတ်ပြောတတ်သော “ဝိဘဇ္ဇဝါဒ” ကိုသာ အားပေးသည်။ တရားစကားဝိုင်းများက ဝိဘဇ္ဇဉာဏ် ရင့်သန်စေနိုင်သည်။ အမြင်ကျယ်စေ, သဘောထားကြီးစေ၍ unity in diversity ခေါ် မတူကွဲပြားသော အမြင်များအကြား ညီညွတ်မျှတစွာနေထိုင်တတ်ရန် လေ့ကျင့်ပေးရာလည်း ရောက်သည်။
ဓမ္မသာကစ္ဆာ မင်္ဂလာအရ ဒုက္ခအကြောင်း, ငရဲအကြောင်း, အသုဘကမ္မဋ္ဌာန်းအကြောင်းတို့ ဆွေးနွေးရခြင်းသည်လည်း မင်္ဂလာပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒုက္ခ, ငရဲ, အသုဘကမ္မဋ္ဌာန်းတို့သည် အကြောင်းအရာပိုင်းအရ စက်ဆုပ် ရွံရှာဖွယ်များဖြစ်နေ၍၊ မေတ္တာ အကြောင်းဆွေးနွေးရသော မင်္ဂလာက ပို၍ ငြိမ်သက်အေးမြပါသည်။ မေတ္တာစကားဝိုင်းသည် အကောင်းတကာ အကောင်းတို့ စုနေသော မင်္ဂလာဖြစ်သည်။
သို့သော် တခါတရံတွင် ဆွေးနွေးသူတို့က မိမိ၏ အသိအမြင်ကိုသာ ဦးစားပေးလွန်းပါက တဖက်အမြင်တို့နှင့် ညှိနိုင်းမယူနိုင်တော့ပဲ တစ်ဖက်သားအား အထင်အမြင်သေးခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချလိုခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။ ဆွေးနွေးပွဲအဖြစ်မှ ရန်ပွဲအသွင် ကူးပြောင်းသွားတတ်သည်။ ရန်ပွဲတကာ ရန်ပွဲတို့တွင် မေတ္တာအကြောင်း ဆွေးနွေးရင်း ဖြစ်ပေါ်ရသော ရန်ပွဲက အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လွန်းသည်ဟု တွေးမိပါသည်။ မေတ္တာ၏ win-win သဘောထားတို့လည်း မထားနိုင်တော့။ ဓမ္မသာကစ္ဆာမှ ရနိုင်မည့် unity in diversity အကျိုးလည်းမရနိုင်တော့။ မူလ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းများမှလည်း သွေဖီသွားသည်။ မေတ္တာသုတ်လာ ဂါထာတစ်ပိုဒ်ဖြင့် မေတ္တာရန်ပွဲများ ကင်းရှင်းပါစေဟု မေတ္တာအာသီသ ပြုလိုက်ရပါသည်။
“န ပရော ပရံ နိကုဗ္ဗေထ၊ နာတိမညေထ ကတ္ထစိ န ကဉ္စိ။
ဗျာရောသနာ ပဋိဃသည၊ နာညမညဿ ဒုက္ခမိစ္ဆေယျ။”
လူအချင်းချင်း လှည့်ပတ်ခြင်း ကင်းရှင်းကြပါစေ။
အထင်သေးခြင်း အချင်းချင်း ကင်းရှင်းကြပါစေ။
ဆင်းရဲလိုခြင်း အချင်းချင်း ကင်းရှင်းကြပါစေ။
ဧရာ (မန္တလေး)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
13 comments:
ေရးထားတာ ပညာပါလုိက္တာ၊ ေသခ်ာဖတ္သြားပါတယ္၊ အဲ့ဒီလုိ စဥ္းစားဖူးေပမယ့္ မသီတာလုိေတာ့ မေရးတတ္ဘူး
အမေရ လာေရာက္မွတ္သားသြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ
Mae နဲ႔ ရြာသားေလးေရ မသီတာ ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုဧရာေရးတာပါ။
ၿပန္လည္မွ်ေ၀ခြင္႕ၿပဳပါ...
ရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ
(C Box မွ)
Jun 09, 03:26
tg: သီတာေရ.. တခါတေခါက္ ေရာက္ခဲ႔ ဖတ္ခဲ႔.. ေနေကာင္းၾကလား
စာတပုဒ္လံုးက အနွစ္သာရျပည့္၀ မွတ္သားအတုယူဖြယ္မို ့ ေက်းဇူးပါဆရာ... ခုေလာေလာဆယ္ ျမင္ေတြ ့ၾကားေနရတဲ့ ျပႆနာေတြအတြက္ ေဆးေကာင္းတခြက္ပါပဲ... မတူကြဲျပားေသာ အျမင္မ်ားအၾကား ညီညြတ္မွ်တစြာေနထိုင္ၾကိဳးစားေအာင္ျမင္တဲ့ေန ့ အျမန္ေရာက္ခ်င္လွေပါ့...
သို႔ဆိုက အၾကမ္းမဖက္ေသာ နည္းတို႔ျဖင့္ တုန္႔ျပန္၍ မရႏိုင္ေလာက္ေသာ အဓမၼတို႔၏ ရန္ကို အညံ့ခံရေတာ့မည္ေလာ…။ အဓမၼႀကီးစိုးမႈကို လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရေတာ့မည္ေလာ…။ ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ကူးခပ္လိုေသာ ေယာက္်ားသည္ သစ္၀ါးတို႔ကို အမွီျပဳ၍ ကူးရသည္။ အကယ္၍ သစ္၀ါးတို႔ မရပဲ ေခြးေသေကာင္ပုတ္သာ ရပါကလည္း တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ေရာက္ေရးကိုသာ ပဓာနထား၍ စက္ဆုပ္႐ြံ႐ွာဖြယ္ ေခြးေသေကာင္ပုတ္ကိုပင္ အမွီျပဳကာ ကူးသင့္ကူးရေပမည္။ စက္ဆုပ္ဖြယ္ အကုသိုလ္ျဖစ္မွန္း သိေသာ္လည္း၊ ထိုအကုသိုလ္ေၾကာင့္ အပါယ္ဘ၀က်ရမည္ကို သိေသာ္လည္း မိမိ၏ ဘ၀ကိုအနစ္နာခံ၍ မိမိ၏ ပတ္၀န္းက်င္ ေကာင္းစားေရး, အဓမၼမထြန္းကားေရးတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္ၾကရသည္။ ဇာတ္ေတာ္တို႔တြင္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္လည္း ဓားလမ္းစဥ္ကို သံုးခဲ့ဖူးေသာ သာဓကမ်ားစြာရွိသည္။ သို႔ေၾကာင့္လည္း အေလာင္းေတာ္ဘ၀တြင္ အပါယ္ငရဲ က်ရသည္မ်ားလည္း ရွိသည္။ တိရစၧာန္ဘ၀ ေရာက္ရသည္မ်ား လည္းရွိသည္။ ဓားလမ္းစဥ္သည္ ေခြးေသေကာင္ပုတ္ကဲ့သို႔ပင္ စက္ဆုပ္ဖြယ္ျဖစ္၍ ပန္းတိုင္ေရာက္ေရး အတြက္သာ ျဖစ္ၿပီး၊ ဆက္လက္ ဖက္တြယ္ထားရမည့္ လမ္းစဥ္မ်ိဳး မဟုတ္။ မိမိဘ၀ေကာင္းစားေရး, မိမိ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ဓားလမ္းစဥ္ကို ကိုင္စြဲခဲ့ျခင္းမဟုတ္ပဲ အႏိုင္က်င့္ အဓမၼ၀ါဒတို႔ မလႊမ္းမိုးေစရန္ ေဆာင္႐ြက္ျခင္းသာ ျဖစ္ရသည္။
အဲဒီပို ့စ္ေလးနဲ ့ယွဥ္ၿပီးဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္။
ကုိဧရာ ခင္ဗ်ား….
ေမးစရာေလးတခုေပၚလာလုိ႔ပါ။ ပုိ႔စ္နဲ႔ေတာ့ ဆုိင္တယ္လည္းမဟုတ္ မဆုိင္ဘူးလဲမဟုတ္။
ဒီလုိပါ။ ႏုိင္ငံေရးအယူအဆအရဆုိရင္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ အၾကမ္းမဖက္နည္းလမ္းကုိ အႂကြင္းမဲ့ ယုံၾကည္ေထာက္ခံသူပါ။
ဒါေပမယ့္ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ စဥ္းစားစရာေလးေတြ ေပၚလာလုိ႔ပါ။ က်ေနာ့္နည္းတူ အေတြးတူတဲ့ လူေတြ၊ ေရးသားတာ ေျပာဆုိတာလည္း ၾကားဖူးပါတယ္။
ဒီလုိပါ။ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးမွာ ေမတၱာဓါတ္နဲ႔ ဗုဒၶက ေအာင္ျမင္တယ္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ နာဠာဂီရိဆင္တုိ႔ ဘာတုိ႔မွာ က်ေနာ္ ေတြးယူနားလည္ၾကည့္လုိ႔ ရပါတယ္။
သုိ႔ေသာ္ သစၥကပရဗုိဇ္လား၊ ဗကျဗဟၼာလား မသိ။ အဲသည္ႏွစ္ဦးထဲက တေယာက္ဟာ အမွားကုိ ၀န္မခံလုိဘူး။ အင္တင္တင္လုပ္ေနတယ္ေပါ႔။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ေနာက္ကေန (သိၾကားမင္းလား) ဘီလူးေယာင္ေဆာင္ၿပီး တင္းပုတ္နဲ႔ ထုမယ္လုပ္မွ မွားပါၿပီ ၀န္ခံေဖာ္ရတယ္။
(အလားတူပဲ…. အဂၤုလိမာလ၊ နေႏၵာပနႏၵနဂါးမင္း၊ မာရ္နတ္မင္း၊ စိဥၶမာဏ စတဲ့သူေတြမွာလည္း ေမတၱာသက္သက္နဲ႔ ေအာင္ႏုိင္တာထက္ တစုံတခုေသာ အျခား ပံ့ပုိးေပးတဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ ေအာင္ျမင္ေနသလုိပဲ။)
အဲသည္အျဖစ္အပ်က္ကုိ ၾကည့္ရင္ တခ်ဳိ႕ေသာပုဂၢဳိလ္ေတြဟာ ေမတၱာတုိ႔ ဉာဏ္ပညာတုိ႔သက္သက္နဲ႔ ျပဳျပင္လုိ႔ ရႏုိင္သလားဆုိတဲ့ အေတြးေပၚလာပါတယ္။ သူတုိ႔ နားလည္တဲ့ဘာသာစကား (တနည္း) သူတုိ႔ေၾကာက္တဲ့အရာတခုခုကုိ ျပၿပီးမွ ျပဳျပင္လုိ႔ ရႏုိင္တာလား လုိ႔ ေမးစရာ ရွိလာပါတယ္။
ကုိဧရာ ဘယ္လုိျမင္ပါသလဲ။ ကုိဧရာ့အေတြးကို က်ေနာ့္ကုိ ေ၀မွ်ေပးပါ။
ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္…
ကုိေပါ
စာလာဖတ္သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေကာ္မန္႔ေတြကို တေပါင္းတစည္းထဲ ျပန္လိုက္ပါတယ္။
“ေမတၱာ, က႐ုဏာ, မုဒိတာ” ရသခံစားမႈေဆာင္းပါးမ်ား စာအုပ္ အမွာစာမွာ
“ဗုဒၶဘုရားရွင္ဆိုတာ ေမတၱာအရွင္၊ ကရုဏာသခင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္ၿပီး ေမတၱာတရားကို လက္ကိုင္ထားပြားမ်ားၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ္လို႔ ေမတၱာတရားကို နားမလည္တဲ့ နေႏၵာပနႏၵနဂါးမင္းလို အရိုင္းအစိုင္းကို ရင္ဆိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဗုဒၶဘုရားသခင္ပင္လွ်င္ နဂါးနားလည္တဲ့ ဘာသာစကားျဖစ္တဲ့ တန္ခိုးစြမ္းအားကို သူ႕ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာလြန္ေၾကာင္း ျပသမာန္စြယ္က်ိဳးေစၿပီးမွ တရားျပ ခၽြတ္ေတာ္မူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။” လို႔ လူထုစိန္၀င္းက ေရးေပးခဲ့ပါတယ္။
“ေမတၱာတို႔ ဉာဏ္တို႔သက္သက္နဲ႔ ျပဳျပင္လို႔ရႏိုင္ပါသလား” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းမွာ ရတာေတြရွိသလို၊ မရတာေတြရွိပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ ခၽြတ္လို႔မရသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီလိုလူေတြအတြက္ ဗုဒၶက အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ခၽြတ္မေနေတာ့ပါဘူး။ ဥေပကၡာျပဳလိုက္ပါတယ္။ ခၽြတ္လို႔ရမယ့္သူဆိုရင္ေတာ့ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာေတြနဲ႔ ေရွး႐ႈၿပီး ဘယ္လို ခၽြတ္ရင္ရမလဲလို႔ ဆင္ျခင္ပါတယ္။ ကၽြတ္ထိုက္သူ ေ၀ေနယ်ေတြရဲ့ ၀ါသနာစ႐ိုက္ကို သိၿပီး၊ ဘယ္လိုနည္းသံုးရမယ္ဆိုတာကို လည္းသိပါတယ္။ ေယဘုယ် အမ်ားစုကေတာ့ တရားေဟာၿပီး ခၽြတ္တာပါပဲ။ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးမွာပါတဲ့ ခၽြတ္နည္းေတြက လူသိမ်ားေပမယ့္ တကယ့္ အနည္းစုေလးပါ။ မာန္စြယ္က်ိဳးဖို႔အတြက္ ေျခာက္လွန္႔ဖို႔လိုရင္ ေျခာက္လွန္႔ရပါတယ္။ ေခ်ာ့ဖို႔ လိုရင္ ေခ်ာ့ရပါတယ္။ ဥပမာ အာဠာ၀ကဘီလူးကို ခၽြတ္တဲ့အခါ ဘီလူးက သူ႔ဗိမာန္ထဲက ထြက္ဆိုရင္ထြက္၊ ၀င္ဆိုရင္ ၀င္နဲ႔ အလိုလိုက္ရတာမ်ိဳးေတြရွိပါတယ္။ စကားစစ္ထိုးတာျဖစ္ေစ, တန္ခိုးျပတာျဖစ္ေစ နားေထာင္မယ့္သူက မာန္မာနေတြက်ၿပီး ကိုယ့္စကားကို လက္ခံႏိုင္ေလာက္မွ တရားေဟာပါတယ္။ နေႏၵာပနႏၵနဂါးကို ရွင္မဟာေမဂၢလာန္ ၿခိမ္းေျခာက္တာဟာ အႏိုင္က်င့္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ မာန္က်ေစဖို႔ပါ။
သိပ္မဆိုင္ေပမဲ့ သစၥကပရဗိုဇ္ခၽြတ္ခန္းကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့ အျမင္ကို ေျပာပါရေစ။ စကားစစ္ထိုးရာမွာ (သိၾကားမင္းက ဘီလူးေယာင္ေဆာင္) ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး ေျဖခုိင္းလို႔ အႏိုင္ရသြားတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အေတာ္ေလး ဘ၀င္ မက်ခဲ့ပါဘူး။ စကားၿပိဳင္ဘက္က “သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကို မေျဖပဲေရွာင္လႊဲေနခဲ့ရင္ ဦးေခါင္းခုႏွစ္စိတ္ကြဲမယ္” လို႔ဆိုတာဟာ ဗုဒၶေခတ္ အိႏၵိယႏိုင္ငံက စကားစစ္ထိုးပြဲေတြမွာ အေရးနိမ့္ၿပီဆိုတာကို တင္စားေျပာဆိုတဲ့ စကားလို႔ Jayatilleke ရဲ့ Early Buddhist Theory of Knowledge မွာ ဖတ္ရဖူးပါတယ္။ မူရင္းပါဠိေတာ္ထဲမွာ သိၾကားမင္းက ဘီလူးေယာင္ေဆာင္တယ္လို႔ အထင္အရွားပါေပမယ့္ Jayatilleke ရဲ့ အယူအဆကို ပိုၿပီး သေဘာက်မိပါတယ္။
အခ်ိန္ယူေျဖၾကားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကုိဧရာ။ အေျဖကုိ ႏွစ္သက္လက္ခံပါတယ္။
ပိုစ့္ကိုေရာ မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႕ အေမးအေျဖေတြကိုပါ တစုတစည္းထဲ ဖတ္သြားပါတယ္။
မွတ္သားစရာ၊ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ..။
သိပ္ကို အႏွစ္သာရရွိတဲ့ ပို႔စ္ေလးကို ဖတ္မွတ္သြားပါတယ္ရွင္။ ပို႔စ္တင္သူကိုေရာ ကြန္မက္ ေပးသူေတြကိုပါ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ရွင္။
Post a Comment