ပုံရိပ်ဟောင်းများ (၃) - The Lost World

ချစ်စ,ကို ရှည်စေ၊ မုန်းစ,ကို တိုစေ ဆိုတဲ့ မြန်မာစကားပုံ တစ်ခုရှိပါတယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ လွမ်းစ,ကို ရှည်စေ လို့ပါ ထပ်ဖြည့်ရတော့မယ်။ ပုံရိပ်ဟောင်းများနဲ့ မပြီးနိုင် မစီးနိုင် လွမ်းလိုက်ပါဦးမယ်...။

၂၀၁၀ခုနှစ် စက်မှုတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ၊ ကျောင်းသားဟောင်းများ၏ ဆရာပူဇော်ပွဲနှင့် မိတ်ဆုံပွဲကို စင်္ကာပူမှာ အောင်မြင်စွာ ကျင်းပ ပြီးစီးခဲ့ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ထိုက်သူများ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ရင်း…
ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ဆရာကြီးဒေါက်တာစန်းတင့်  စင်္ကာပူလာရောက်ခဲ့စဉ်(၁၉၉၇ခုနှစ်)က မြန်မာဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း မှာ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို အမှတ်တရအဖြစ် တင်လိုက်ပါတယ်။

အီလက်ထရွန်နစ်ဌာန ပါမောက္ခ ဒေါက်တာစန်းတင့်

အဲ့ဒီနေ့ ညနေမှာပဲ တပည့်များက ဆရာကြီးကို Jurong Point ရုပ်ရှင်ရုံမှာ The Lost World – Jurassic Park ဇာတ်ကား လိုက်လံပြသခဲ့ပါတယ်။ တနေကုန် ပင်ပန်းနေပေမဲ့၊ တပည့်တွေကို အလိုလိုက်ခဲ့တဲ့ ဆရာကြီး သည်းထိတ်ရင်ဖို ပြကွက်တွေကြား၊ အိပ်မောကျရင်း အနားယူရရှာတယ်။

စက်မှုတက္ကသိုလ်မှာ ဒေါက်တာစန်းတင့်တို့လို ကိုယ်တိုင် ပညာထူးချွန်ရုံမက ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပညာရေးကို အထူးအလေးပေးတဲ့ ဆရာကြီးတွေ အတော်များများ ရှိခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခြေအနေ အကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် ဒီလိုဆရာမျိုးတွေ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပါပြီ။ ဒိုင်နိုဆောကြီးတွေလို extinct ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိနေပါတော့တယ်။

1995 ခုနှစ် - ရန်ကုန်စက်မှုတက္ကသိုလ် (၂၇)ကြိမ်မြောက် ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား ကျင်းပသည့်နေ့တွင် ရိုက်ကူးထားသည်။

ပုံရိပ်ဟောင်းများ - (၂)

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ပန်းချီ

ကျမတို့ ပထမနှစ်တက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စက်မှုခန်းမထဲမှာ ပန်းချီပြပွဲလုပ်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတသိုက် အတန်းအားတိုင်း ပြပွဲထဲမှာ ခြေရှုပ်ပါတယ်။ ပြပွဲမှာ ကားတင်တဲ့ ပန်းချီဆရာကြီးတွေက ပို့စကတ်လေးတွေကိုလည်း တထိုင်တည်း ဆွဲပေးပါသေးတယ်။ အားပေးကြတာပေါ့။ ပုံလေးတွေက ကျောင်းရဲ့ Building 1 ပုံ၊ ဦးလူပေါဂိတ်၊ စွယ်တော်ရွက်လေးတွေ စသဖြင့်ကို အခြေခံအားဖြင့် ဆွဲထားပြီးသားပေါ်မှာ ဝယ်ယူသူအကြိုက် နည်းနည်း ထပ်ဖြည့်ဆွဲပေးပါတယ်။ ရေးချင်တဲ့ စာတွေ ကဗျာတွေ ပို့စ်ကတ်ပေါ်မှာ ရေးပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကိုပါ တပြိုင်တည်း ပေးပါတယ်။ ကျမတို့လည်း အခြားတက္ကသိုလ်က သူငယ်ချင်းတွေကို ပေးဖို့ ဝယ်ကြပါတယ်။ သူများထက်ထူးတာက ပို့စ်ကတ်ပေါ်မှာ ကိုယ်ရေးချင်တဲ့ စာကို ကိုယ့်ဖာသာရေးမယ်ဆိုပြီး ပန်းချီဆရာဆီက ဖောင်တိန်ကို တောင်းယူရေးတာပါ။ ပုံဆွဲတဲ့ Pen လေးတွေက ကျမတို့ သုံးနေကျတွေနဲ့ မတူဘူးကိုး.. Pen လက်ထဲရောက်တော့ စိတ်ကြီးဝင်မိသေးတယ်။ ကိုယ်ဝယ်ထားတဲ့ ကတ်ပေါ် ကိုယ်တိုင်စာချရေးလိုက်တော့ ပန်းချီဆရာကြီးက “လက်ရေးက ပန်းချီလက်ရေးပဲ” လို့ ပြောချလိုက်တော့ ပြုံးလိုက်တဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကြီးကိုယ် တသက်မမေ့ မှတ်မိနေတော့တယ်။ ပန်းချီဆရာကြီးတွေကလည်း  တကျောင်းတည်းသား အစ်ကိုကြီးတွေပဲမဟုတ်လား။ သူတို့တင်ထားတဲ့ ကားတွေက “ဘယ်သူ့ပုံကို ဆွဲထားတာမလား၊ ဘယ်ဝါ့ပုံကို ဆွဲတာမလား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ အစ်အောက်မေးပြီး ရစ်ခဲ့ကြတာပေါ့…။ အော်… ပုံရိပ်ဟောင်းထဲက ပန်းချီ…

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ဝတ္တု

အဲ့ဒီ စက်မှုခန်းမကြီးထဲမှာပဲ မောင်မယ်သစ်လွင် ကြိုဆိုပွဲ လုပ်တယ်။ နောက်နှစ်တန်းလောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ သစ်လွင်တယောက် ခြေဖမိုးအောက် မျက်စိက တောက်တောက်ဆို ပြုတ်ကျသွားလို့၊ ဟဲ့ကောင်ကလေး နင်နဲ့ငါနဲ့ ရည်းစားဖြစ် ဆိုပြီး စိတ်ကူးတွေ ယဉ်လိုက်တာ… “အချစ်ဆုံးသမား” ဆိုတဲ့ ဘဝမှာ ပထမဦးဆုံးရေးလိုက်တဲ့ ဝတ္တုတို တစ်ပုဒ်ရပါတယ်…။ အော်… ပုံရိပ်ဟောင်းထဲက ဝတ္တုဇတ်လမ်း…

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ကာတွန်း

Building 1 အောက်၊ ပါချုပ်ရုံးခန်း ထွက်ပေါက် အရှေ့၊ ထောင့်လေးမှာ Cartoon Box လေးရှိတယ်နော်။ အသစ်တင်တိုင်း တိုးဝှေ့ ခံစားပလိုက်တာ ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတိုင်းရဲ့ ဝတ္တရား။ ပုံရိပ်ဟောင်းထဲမှာ ကိုယ်တဦးတယောက်တည်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကာတွန်းလေးတခု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ Building 1 ကနေ ကင်တင်းဘက်သွားတဲ့ စင်္ကြန်ဘက်ထွက်တဲ့ အပေါက်နားက Notice Board မှာ ကပ်ထားတာကို သူငယ်ချင်းတွေ တွေ့လို့ ဖြုတ်ယူလာခဲ့ကြတာလေ…။

ဆံပင်ကောက်ကောက်

ပိန်ခြောက်ခြောက်နဲ့

စိန်မျောက်မျောက်… ဆိုတဲ့ စာလုံးမဲကြီးတွေနဲ့၊

New Model ပုံစံသစ်ဖြင့် ဝင်လာသူ

ဆိုပြီး ဆွဲထားလိုက်တာ၊ ကျမ ခုံနံပါတ်ပါ ရေးထားလိုက်သေး…။

ဆွဲတဲ့သူ နာမည်ကို ရေးပြီးမှ ဖျက်ထားတယ်။ ရသလောက် ဖတ်ကြည့်လိုက်တာတော့ Section C မှ XXX လက်စွမ်းပြသည်တဲ့။ စနောက်ချင်ဇောနဲ့ ကျမပုံကို မလှမပ ဆွဲထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျမ စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ ပုံရိပ်ဟောင်းများထဲက ကာတွန်းလေးအတွက် ကျေးဇူးပါလို့ ဒီနေရာကနေ ပြောလိုက်ပါရစေ စွမ်းအားရှင်ကြီးရေ…။

(၈၈ အရေးအခင်းမှာ ဆန္ဒပြစဉ်က သုံးခဲ့တဲ့ နဖူးစီးတို့၊ လက်ပတ်တို့နဲ့အတူ စက္ကူဗူးလေးထဲ ထည့်သိမ်းထားခဲ့တာမို့ အခု ကိုယ်နဲ့အတူ ရှိမနေပါ။)

ပုံရိပ်ဟောင်းများနှင့် ဂီတ

ကျမတို့ ပဉ္စမနှစ်ရောက်တော့ စက်မှုခန်းမကြီးထဲမှာဗျာ… ပြင်ကြဆင်ကြ လှုပ်လှုပ်ရွရွနဲ့…။ စတိတ်ရှိုးလုပ်မှာ တဲ့။ အဆောင် ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေအတွက် Annual Dinner ဆိုလား။ နေ့ ကျောင်းသားများနဲ့ လားလားမှမဆိုင် ဖိတ်စာပါမှ လာရမယ်ဆိုလို့၊ ကျမတို့ ခန်းမရှေ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ပြန်သံပေးပြီး ခြေအေးဝမ်းယောင်လာတဲ့အခါမှ ပေစောင်းပေစောင်းနဲ့ နေရပ်ထံသို့ ပြန်ပါလေတော့ ပြန်ခဲ့ရပါလေသတည်းပေါ့။ နေရာ အခက်အခဲကြောင့် Dayသမားတွေ မလာရတာပါဆိုတဲ့ မခိုင်လုံတဲ့ သတင်းရပ်ကွက်က ထွက်လာတဲ့ ကောလဟာလကြောင့်၊ နောက်တနေ့မှာ Civil က သူငယ်ချင်းတယောက် မကျေမနပ်နဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ စကား အခုထိ မှတ်မိသေးတယ်။ တို့ Day သမားတွေ စတိတ်ရှိုး အမျိုးသားကဇတ်ရုံမှာ သွားလုပ်မယ်ဟေ့ တဲ့။ မကျေဘူးကွ… စင်ပေါ်တက်ခဲ့တဲ့ ကောင်တွေ မိုက်ရင်ထွက်ခဲ့လို့ ရန်စလိုက်ချင်သေးတော့တယ်။ အဲ့လိုသာဆို ရှေ့ဆုံးက ထွက်လာမှာ … (အခုတော့ အိမ်က လူကြီး လို့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ခေါ်ခွင့်ရပြီ ဖြစ်တဲ့) ကိုဧရာ…

ဘယ်ဘက်က Bass guitar တီးခတ်နေသူက ကိုဟန်ဇော် ဖြစ်ပြီး ညာဘက်က Lead guitar တီးနေသူကတော့ ကိုသူရချစ်မောင်ပါ။ ကိုဧရာ ဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းရဲ့ မူရင်း အဆိုရှင် က ဆမ်ဆမ် (ကိုဧရာထက် တတန်းကြီးတဲ့ Civil မှ ကိုအောင်ဆန်းမြင့်) ဖြစ်ပါတယ်။ Civil ကပဲ... နောက်ထပ် အဆင်သင့်ပဲဟေ့ ဆိုတဲ့ ပထမဦးဆုံးစီးရီး ထွက်ခဲ့တဲ့ အသံချိုချိုအေးအေးလေးပိုင်ရှင် တူးတူး (ကိုမင်းကျော်သူ)။ အဲ့ဒီစတိတ်ရှိုးမှာ ဆိုချင်လျက် မဆိုဖြစ်လိုက်သူက ကိုဧရာတို့နဲ့ တတန်းထဲသား ဒွေး (ကိုထင်လင်း)။

သူအဲ့ဒီတုန်းက ဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းလေးကို ဂစ်တာတီးပြီး ဆိုပြရင် မသီတာ သိပ်ကြိုက်ပါတယ်။

ခင်ဗျာ.. ခင်ဗျာ.. ကိုဧရာ အသံဖိုင်တင်ပါ… ဟုတ်ကဲ့ မသီတာလည်း ပရိတ်သတ်ကြီးများ ကိုယ်စား တောင်းဆိုပါတယ်။ အဆိုတော်ကြီးက မိုက်မကောင်းဘူး။ အသံသွင်းတာတွေ မကောင်းဘူး။ ဂစ်တာက မကောင်းဘူးနဲ့ ဈေးကိုင်နေပါတယ်။ အမှန်က အသံမကောင်းတော့တာပါ။

အော် ပုံရိပ်ဟောင်းများ ဆိုမှတော့ အိုပြီလေ…။

ပုံရိပ်ဟောင်းများ- (၁)

ကိုယ့်ရင်ထဲက စိတ္တဇတွေ… (၁)၊ (၂)

ရေးချင်တာတွေကတော့ အများကြီးပဲ

မရေးရတာလည်း ကြာပြီဆိုတော့

*****

အကြည်က ခပ်တည်တည် ဟိုဘက်လှည့်ထိုင်နေတယ်

မြင်နေရတယ် ဒါပေမဲ့ နားလည်အောင် မှန်းဆဖို့ကြ ခက်နေပြန်တယ်

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်တယ်

စာကြည့်စားပွဲမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်တယ်

ဘာမှ ထွက်မလာတဲ့အဆုံး ဒုက္ခခြေရင်း ဝပ်ဆင်းလိုက်ရတယ်… ကတောက်!

*****

မိတ်ဆွေ အမတွေက ပြောတယ်။ “၀ လာလိုက်တာ..” တဲ့..။ ဆက်ပြောသေးတယ် “ဘလော့ဂ်မှာ သိပ်မတွေ့ရတော့လို့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်” တဲ့။ အိမ်က သားကြီးကတော့ “မေမေ ပိန်ချင်ရင် ဘလော့မလုပ်နဲ့တော့” လို့ ပြောလာတယ်။ “ဟုတ်တယ်လေ.. မေမေက စားပြီးတော့ ကွန်ပြူတာရှေ့ထိုင်၊ အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်သလဲ… ဗိုက်ကြီးက ပူလာတာပေါ့” တဲ့။ “မေမေက သားပြောတာ လုပ်မှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး..” လို့ ညည်းပြောလေး ပြောသေးတယ်။

*****

ကိုယ့်ရင်ထဲက စိတ္တဇတွေ… (၁)

တနေ့က သားငယ်လေးနဲ့ အတူ အိပ်တယ်။ မနက်ဝေလီဝေလင်းလောက်မှာ သားငယ်လေးက ငုတ်တုတ်ကလေး ထထိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာတယ်။ “မေမေ သား မီးခဏလောက် ဖွင့်မယ်နော်” တဲ့။ “အင်း” လို့ မျက်စိမဖွင့်ပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့ သူမီးခလုတ်ဆီ ထသွားတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ဘာများဖြစ်လို့လဲ… သူ အိပ်ယာထဲ ရှူးတွေများ ပေါက်ချလေသလားလို့ အိပ်ယာခင်းကို ကပျာကယာ စမ်းမိတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး။ အိပ်ယာခင်းပေါ် ပျံ့ကျဲနေတဲ့ ကဒ်တွေကို မီးရောင်နဲ့ မြင်လိုက်ရပြီး သူ့နေရာပြန်ရောက်လာတဲ့ သားငယ်က “သားကဒ်တွေ အောက်ကျကုန်လို့” လို့ ပြောရင်း သူ့ကဒ်တွေကို ကောက်စီနေတော့တယ်။ (အဲ့ဒီကောင်လေးက ဥစ္စာခြောက်လေး... သူ ကစားတဲ့ ကဒ်တွေကို ခေါင်းအုံးအောက် ထားအိပ်တတ်တယ်။)

အဲ့ဒီနေ့ မနက်ကတော့ လမ်းဆင်းလျှောက်ဖြစ်တယ်။ တယောက်ထဲပဲ ဆိုတော့ အစပိုင်းမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း သတ္တဝါတွေကို မေတ္တာပို့တယ်။ ရာသီဥတုက ညိုညိုမှိုင်းမှိုင်း အုံ့အုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဆိုတော့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အတူ အတွေးရေယာဉ်ကျော မျောကောင်းလှတယ်။ ဒီနေ့ မိုးရွာမလား… နေပူမလား… ငါတော့ မသိဘူး… သားတွေကတော့ သိလိမ့်မယ်… သူတို့က မိုးလေဝသ ခန့်မှန်းချက် ၃ရက်စာ ကြိုဟောတာကို တီဗွီကနေ ကြည့်တတ်တယ်။ ဒီနေ့ ဘယ်နေ့၊ ဘယ်ရက်လဲ… လဆန်းလား လဆုတ်လား… ဒါလည်း ငါမသိပြန်ဘူး… အော် ငါဟာ တော်တော် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်သူပါလား။ ဟိုးငယ်ငယ် ရွာမှာနေတုန်းကလည်း အမှတ်အသားမရှိခဲ့တာပါလေ… အိမ်ရှေ့ကချောင်းလေးရဲ့ ရေတက် ရေကျ၊ ရေသေ ရေထတွေက ဒီလဆန်းလဆုတ်ရက်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပဲ… အဲ့ဒီတုန်းကလည်း လူကြီးတွေ အလုပ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တယ်။ သိချင်တဲ့အချိန် တယောက်ယောက် ကောက်မေးလိုက်တာပဲ။ ကိုယ့်ဖာသာ သိအောင်တော့ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အင်း ငါတွေးနေပြန်ပြီ… တွေးပြီ ဆိုတော့လည်း အတိတ်အကြောင်းတွေ ချည်းပါပဲလား။ ငါ အနာဂတ်ကို ဘာကြောင့်မတွေးတတ်တာလဲ… တခါတလေများ အနာဂတ်ကို တွေးကြည့်ပါဦးလားဟယ်။ အနာဂတ်ကို တွေးရတာက အားစိုက်ရတယ်။ အနာဂတ်ကိုတွေးတဲ့ ငါ့အတွေးတွေဟာ တလံလောက်မှာပဲ ပျင်းရိလေးတွဲစွာ တုံ့ကနဲ ရပ်သွားတတ်တယ်။ (ဖျတ်ကနဲ အတွေးထဲ ဝင်လာပြန်တာက) နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ရွာမှာသွားနေရင်း အဒေါ်အပျိုကြီးရဲ့ ဖြူလွလွ အိပ်ယာခင်း အကျခင်းထားတဲ့ မထူမပါး မွေ့ယာလေးပေါ် သဘောခွေစွာ အိပ်ခွင့်ရခဲ့တယ်… အဲ့ဒီ ကြည်နူးမှုလေးက ကြာကြာမခံပဲ… ချောက်ချားစရာတွေနဲ့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရတယ်… အိပ်ယာထဲ ရှူးပေါက်မိလို့ လူကြီးတွေ မသိခင်… ကိုယ့်အဝတ်တွေ ထလဲ… နံစော် စိုရွဲကုန်တဲ့ စောင်တွေ အိပ်ယာခင်းတွေ ဖျာတွေကို ခိုးထုတ်ခိုးထည်တွေအလား… ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ… မနက်မိုးလင်းရင် “သီတာ အိပ်ယာထဲ သေးပေါက်တယ်မလား” လို့ အစစ်ခံရတော့မယ်… ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားလိုက်တာ…

အော် အခုတော့သိပြီ… ငါ လိမ်ညာ လှည့်ဖျား ဟန်ဆောင် ဖုံးကွယ်တတ်နေခြင်းဟာ ငယ်ငယ်က အိပ်ယာထဲ ရှူးပေါက်ချတတ်ခြင်းက အစ ပြုခဲ့တာပါလား...။

*****

ခြေလှမ်းတွေကတော့ လေးတွဲ့လျက်ပါပဲ….။

ပန်ပန်နဲ့ မလေးကို ဒီနေရာကနေ Tag Post ရေးဖို့ ခွင့်တောင်းပါတယ်။

*****

ကိုယ့်ရင်ထဲက စိတ္တဇတွေ… (၂)

ပုံမှန် အားဖြင့်တော့ နေ့လည် နေ့ခင်းလည်း အိမ်တံခါးတွေ ပိတ်ပြီး သားအမိတစ်တွေ အိမ်ထဲ နေကြတာပဲ…။ အဲ့ဒီနေ့ကတော့ သားကြီးကို ကိစ္စတခုနဲ့ အောက်ဆင်းဖို့ ခိုင်းလိုက်တော့ သူ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်တယ်။ ဝရံတာကို ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ “မေမေ အိမ်ရှေ့မှာ ဆိုက်ကယ် Accident ဖြစ်ထားတယ်” လို့ လှမ်းပြောတယ်။ ကိုယ်လည်း “ဟုတ်လား သား” ဆိုပြီး ဝရံတာထွက်လာပြီး ကြည့်မိတယ်။ ရိုးရိုးရဲကားတစီး၊ အက်စိဒင့် ဖြစ်ထားတဲ့ ဆိုင်ကယ်၊ ယာဉ်ထိန်းရဲ ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးကို တွေ့ရတယ်။ အကြီးအကျယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုံစံတော့မဟုတ်ဘူး။ ခဏနေတော့ Civil Defence က မီးသတ်ကားကြီး ရောက်လာတယ်။ ကျန်းမာ ချမ်းသာကြပါစေ မေတ္တာတစ်ချစ်နှစ်ချက်ပို့ပြီး အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။

သားကြီးက လာပြောပြန်တယ်။ မေမေ “မီးသတ်ကားကြီးက သွေးကွက်တွေကို ဆေးနေတယ်။ နီရဲနေတာပဲ” တဲ့။ “ဟုတ်လား သား” ဆိုပြီး တခါထွက်ကြည့်မိပြန်တယ်။ မီးသတ်သမားတွေ လမ်းလယ်ကောင်မှာ အကွက်တကွက်ကို ဆပ်ပြာအမြှုပ်တွေကို ထလို့ တံမြတ်စည်းတံအရှည်တွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်ပြီး အသေအချာကို ဆေးနေကြတယ်။ “သူတို့ သုံးတဲ့ ဆေးက အနီရောင်မို့လို့ပဲလား…သွေးတွေ မို့လို့ပဲလားတော့မသိဘူး…နီတော့ နီနေတယ်နော် မေမေ” လို့ သားကြီးက ပြောပြန်တယ်။ “အင်း” လို့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။ ကျမစိတ်ထဲကတော့ ဓာတ်ဆီတို့ အင်ဂျင်ဝိုင်တို့ ဖိတ်သွားတဲ့ အကွက်ကို ဆေးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။ သားကြီးကိုတော့ ဘာမှ မပြောဖြစ်ပါဘူး… ငါ့သားကတော့ Drama တွေ လုပ်နေပြန်ပြီလို့ မှတ်ချက်ပြုရင်း သူ့အတွေးနဲ့သူ တွေးချင်သလို တွေးနေပါစေလို့ လွှတ်ပေးထားလိုက်တယ်။ သားကြီးက အဲ့ဒီလိုပါပဲ သူ့အတွေးတွေက ကျမတို့ အထင် အမှန်တရားနဲ့ မနီးစပ်တဲ့ ဒရမ်မာတွေ သိပ်များပါတယ်။ (ဒါလည်း ဘမျိုးဘိုးတူတာလား၊ မိမျိုးဖွားတူတာလား... မသိပါ။)

လမ်းပေါ် မောင်းလာကြတဲ့ ကားတွေက ဆေးကြောနေကြတဲ့ လူတသိုက်အနားအရောက်မှာ အရှိန်လျှော့ သတိထားပြီး ကွေ့ရှောင် မောင်းနေကြတယ်။ ကျမလည်း စိတ်ကူးနဲ့ ကားမောင်းကြည့်လာမိတယ်။ အဲ့ဒီနားအရောက်မှာ လမ်းပေါ်ကအကွက်ကို ကားဘီးမနင်းမိအောင်၊ ယုတ်စွအဆုံး ပိုက်နဲ့ ထိုးဆေးနေတဲ့ ရေတွေ လမ်းကြမ်းပြင်ကိုထိပြီး ပြန်ကန်တက်တဲ့ အညစ်အကြေးရေတွေ ကျမကားကို မစင်မိအောင် ဆတ်ဆတ်လူး ကွေ့ဝိုက်ရှောင်တိမ်း မောင်းနေမိတယ်။ ဘာမှန်း ညာမှန်းမသိ သားပြောတဲ့ သွေးတွေ ဖြစ်နေရင် ကျမကားကို သွေးစက်ရေ စင်မိပါပြီတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးက ကပ်ငြိပါလာလေသယောင်… စိတ်ထဲ မသတီလိုက်တာ…

ချက်ချင်းဆိုလလိုပဲ သတိဝင်မိပါတယ်။ ဘာမှန်း ညာမှန်း အသေအချာ မသိတဲ့ အရည်တွေကို ဓာတ်သဘောသတ်သတ်မမြင်ပဲ… အသက် လိပ်ပြာ ဝိညာဉ် တစုံတရာအလား ထင်ယောင်ထင်မှား ခိုင်တယ် မြဲတယ် ကူးတယ် ပြောင်းတယ် လို့ ယူဆနေတဲ့ သဿတဒိဋ္ဌိရဲ့ အတွေးတွေပါလားဟု…။

သီတာရေစင်

အရှေ့သို့လားသော် ရှမ်းကို ကျော်၍ တရုတ်

အနောက်သို့ယွန်းသော် အိန္ဒိယ

မြောက်မှာ ကချင်

တောင်သို့ ဆင်းသော် သမုဒ္ဒရာ

မန္တလေး ရွှေမြို့တော်မှာ မြစ်ဖျားခံတဲ့ သတို့သား ကိုဧရာ

မြို့ရန်ကုန်မှာ လအော့လအယ် သတို့သမီး မသီတာကို ခလုတ်တိုက်

ဟဲ့ ပလုတ်တုတ် စင်္ကာပူလို့ ယောင်အော်တော့ ရေစင်တွေ တသွင်သွင် စီးကျလေသတဲ့...။

အသားလေးက ညိုရုံသာမက မှောင်တဲ့ဘက်တောင် လုနေသေး။

မျက်နှာလေးကလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြားမရှိ။ ချော,လှ, မနေသလို၊ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လည်းမနေ။

ချစ်စရာလည်း မကောင်းသလို၊ အမြင်ကတ်စရာလည်း မဟုတ်။

အော်… သူလို ကိုယ်လို လူလေးတယောက်

အမေ့ သားငယ်လေးရေစင် (၇နှစ်) ပြည့်ပြီ။

လွတ်မြောက်မှုသို့ ကိုင်းညွှတ်ခြင်း

ငှက်တစ်ကောင်၏ ကျော့ကွင်းမှ လွတ်မြောက်မှု, လူသားတစ်ဦး၏ နိုင်ငံရေး, စီးပွားရေး, လူမှုရေး လွတ်မြောက်မှု, အရိယာ သူတော်စဉ်တို့၏ ကိလေသာမှ လွတ်မြောက်မှုတို့သည် သဘောသဘာဝချင်း, အဆင့်အတန်းချင်း ကွဲပြားခြားနားကြသော်လည်း “အနှောင်အဖွဲ့မှ လွတ်လပ်ခြင်း” ဟူသော အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ နိမိတ် သင်္ကေတများသည်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ခွင်း၍ အလင်းကိုဆောင်သော နေမင်းသည် လောကသားတို့၏ အကြောက်တရားကို ပယ်ရှား၍ ရဲဝံ့ခြင်းကို ပေးတတ်သောကြောင့် “သူရိယ” ဟု အမည်တွင်သည်။ အဝိဇ္ဇာအမှောင်ကို ခွင်း၍ သစ္စာအလင်းရောင် ပေးသော သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲအပေါင်းမှ လွတ်မြောက်အောင် ဆောင်ကြဉ်းပေးသည့် ဘုရားရှင်တို့အား နေမင်း (အာဒိစ္စ) ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ပွင့်တော်မူပြီးကုန်သော ဘုရားရှင်များ, ဘုရားရှင်တို့၏ ဗောဓိဉာဏ်, ကိလေသာမှ လွတ်မြောက်သူများနှင့် လွတ်မြောက်မှု ဝိမုတ္တိတရားတို့အား ရည်မှန်း၍ နံနက် နေထွက် အစာရှာထွက်ချိန်, ညနေ နေဝင်ချိန် အိပ်တန်းတက်ချိန်တို့တွင် နေမင်းအား ကိုင်းညွှတ် ရှိခိုး၍ အရံအတားပြုသောကြောင့်၊ အလောင်းတော် ဥဒေါင်းမင်းသည် မုဆိုးတို့၏ ကျော့ကွင်းရန်မှ နှစ်ပေါင်းများစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ဖူးသည်ကို ဒုကနိပါတ် မောရဇာတ်တွင် ဟောကြားထားသည်။

မိမိတို့၏ အနှောင်အဖွဲ့ဘေးတို့မှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် ထိုမောရဇာတ်လာ ဂါထာတို့အား အရံအတား ပရိတ် မန္တန်အဖြစ် ရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်ကြသည်။ လွတ်မြောက်မှုကို အလိုရှိသူသည် လွတ်မြောက်သူတို့နှင့် လွတ်မြောက်မှုတရားအား ရည်မှန်း ဦးခိုက်ကာ အစဉ်သတိတရား လက်ကိုင်ထား၍ ကျင့်ကြံနေထိုင် သွားကြရသည်။

ပူရေန္တံ ဗောဓိသမ္ဘာရေ၊ နိဗ္ဗတ္တံ မောရယောနိယံ။

ယေန သံဝိဟိတာ ရက္ခံ၊ မဟာသတ္တံ ဝနေစရာ။

စိရဿံ ဝါယမန္တာပိ၊ နေဝသက္ခိံသု ဂဏှိတုံ၊

ဗြဟ္မမန္တန္တိ အက္ခာတံ၊ ပရိတ္တံ တံ ဘဏာမ ဟေ။

ဗောဓိဉာဏ်၏ အဆောက်အဦဖြစ်သော ပါရမီတို့ကို ဖြည့်ကျင့်လျက် ဥဒေါင်းငှက်မျိုး၌ ဖြစ်စဉ်

အကြင်ပရိတ်တော်ဖြင့် စီမံ စောင့်ရှောက်ထားသော ဘုရားအလောင်း ဥဒေါင်းမင်းကို တောမုဆိုးတို့သည်

ဖမ်းယူရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားကြသော်လည်း မဖမ်းနိုင်ကြ။

အိုသူတော်ကောင်းတို့… “ဗြဟ္မမန္တန်” ဟု ဆိုအပ်သော (ဤမောရသုတ်) ပရိတ်တော်ကို ရွတ်ဖတ်ကြပါကုန်စို့။

ဥဒေတယံ စက္ခုမာ ဧကရာဇာ၊

ဟရိဿဝဏ္ဏော၊ ပထဝိပ္ပဘာသော။

တံ တံ နမဿာမိ ဟရိဿဝဏ္ဏံ၊ ပထဝိပ္ပဘာသံ။

တယာ’ဇ္ဇာ ဂုတ္တာ ဝိဟရေမု ဒိဝသံ။

(အမှောင်ခွင်း၍ အလင်းဆောင်ကာ) အမြင်ဓာတ်ကို ပေးတတ်သူတို့တွင် မင်းမြတ်ဧကရာဇ်ဖြစ်သော၊ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော အလင်းဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို ထွန်းလင်းစေသော ရှင်နေမင်းသည် အရှေ့လောကဓာတ်မှ ထွက်ပေါ်၍ လာ၏။ ထို ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော အလင်းဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို ထွန်းလင်းစေသော ရှင်နေမင်းအား ရှိခိုးပါ၏။ ယနေ့အဖို့ ရှင်နေမင်း၏ အစောင့်အရှောက်ကို ခံယူ၍ ကျွနု်ပ်သည် ဤတစ်နေ့တာ ကာလပတ်လုံး ချမ်းသာစွာ နေရပါလို၏။

ယေဗြဟ္မဏာ ဝေဒဂူ သဗ္ဗဓမ္မေ၊

တေ မေ နမော, တေ စ မံ ပါလယန္တု။

နမတ္ထု ဗုဒ္ဓါနံ, နမတ္ထု ဗောဓိယာ၊

နမော ဝိမုတ္တာနံ, နမော ဝိမုတ္တိယာ။

ဣမံ သော ပရိတ္တံ ကတွာ၊

မောရော စရတိ ဧသနာ။

အလွန်စင်ကြယ် မြင့်မြတ်သော ဘုရားရှင်တို့သည် တရားအလုံးစုံကို သိမြင်တော်မူကြ၏။ ထိုဘုရားရှင်တို့သည် အကျွနု်ပ်၏ ရှိခိုးခြင်းကို ခံတော်မူကြပါကုန်။ ထိုဘုရားရှင်တို့သည် အကျွနု်ပ်အားလည်း စောင့်ရှောက်တော်မူကြပါကုန်။ (ပရိနိဗ္ဗာန်ဝင်စံပြီးကုန်သော) ဘုရားရှင်တို့အား အကျွနု်ပ်၏ ရှိခိုးခြင်းသည် ဖြစ်ပါစေ။ ထိုဘုရားရှင်တို့၏ ဗောဓိဉာဏ်တော်ကို အကျွနု်ပ်၏ ရှိခိုးခြင်းသည် ဖြစ်ပါစေ။ ကိလေသာမှ လွတ်မြောက်ကြကုန်သော ဘုရားရှင်တို့အား ရှိခိုးပါ၏။ ထိုဘုရားရှင်တို့၏ လွတ်မြောက်မှု ဝိမုတ္တိတရားအားလည်း ရှိခိုးပါ၏။ ဤသို့ အရံအတားကိုပြုလုပ်၍ လှည့်လည် အစာရှာဖွေ၏။

အပေတယံ စက္ခုမာ ဧကရာဇာ၊

ဟရိဿဝဏ္ဏော၊ ပထဝိပ္ပဘာသော။

တံ တံ နမဿာမိ ဟရိဿဝဏ္ဏံ၊ ပထဝိပ္ပဘာသံ။

တယာ’ဇ္ဇာ ဂုတ္တာ ဝိဟရေမု ရတ္တိံ။

(အမှောင်ခွင်း၍ အလင်းဆောင်ကာ) အမြင်ဓာတ်ကို ပေးတတ်သူတို့တွင် မင်းမြတ်ဧကရာဇ်ဖြစ်သော၊ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော အလင်းဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို ထွန်းလင်းစေသော ရှင်နေမင်းသည် အနောက်လောကဓာတ်သို့ ဝင်လေပြီ။ ထို ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော အလင်းဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို ထွန်းလင်းစေသော ရှင်နေမင်းအား ရှိခိုးပါ၏။ ယနေ့အဖို့ ရှင်နေမင်း၏ အစောင့်အရှောက်ကို ခံယူ၍ ကျွနု်ပ်သည် ဤတစ်ညတာ ကာလပတ်လုံး ချမ်းသာစွာ နေရပါလို၏။

ယေဗြဟ္မဏာ ဝေဒဂူ သဗ္ဗဓမ္မေ၊

တေ မေ နမော, တေ စ မံ ပါလယန္တု။

နမတ္ထု ဗုဒ္ဓါနံ, နမတ္ထု ဗောဓိယာ၊

နမော ဝိမုတ္တာနံ, နမော ဝိမုတ္တိယာ။

ဣမံ သော ပရိတ္တံ ကတွာ၊

မောရော ဝါသ’မကပ္ပယိ။

အလွန်စင်ကြယ် မြင့်မြတ်သော ဘုရားရှင်တို့သည် တရားအလုံးစုံကို သိမြင်တော်မူကြ၏။ ထိုဘုရားရှင်တို့သည် အကျွနု်ပ်၏ ရှိခိုးခြင်းကို ခံတော်မူကြပါကုန်။ ထိုဘုရားရှင်တို့သည် အကျွနု်ပ်အားလည်း စောင့်ရှောက်တော်မူကြပါကုန်။ (ပရိနိဗ္ဗာန်ဝင်စံပြီးကုန်သော) ဘုရားရှင်တို့အား အကျွနု်ပ်၏ ရှိခိုးခြင်းသည် ဖြစ်ပါစေ။ ထိုဘုရားရှင်တို့၏ ဗောဓိဉာဏ်တော်ကို အကျွနု်ပ်၏ ရှိခိုးခြင်းသည် ဖြစ်ပါစေ။ ကိလေသာမှ လွတ်မြောက်ကြကုန်သော ဘုရားရှင်တို့အား ရှိခိုးပါ၏။ ထိုဘုရားရှင်တို့၏ လွတ်မြောက်မှု ဝိမုတ္တိတရားအားလည်း ရှိခိုးပါ၏။ ဤသို့ အရံအတားကိုပြုလုပ်၍ မိမိ၏နေရာ၌ နေ၏ (အိပ်တန်းတက်၏)။

(ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ သာသနာ ရောင်ဝါနေသို့ လင်းပါစေ… မတရားသဖြင့် အချုပ်အနှောင်ခံနေကြရသူများ အားလုံး လွတ်မြောက်ကြပါစေ … )

စာညွှန်း

၁။ ဇာတက-၁၅၉၊ ဒုကနိပါတ်-မောရဇာတ်

၂။ ဦးပညာသာမိ (မာဂဓီ-သာစည်) - ဆယ်စောင်တွဲသင်တန်း မြန်မာပြန်ကျမ်း

၃။ မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော် အရှင်ဇနကာဘိဝံသ - ပရိတ်ပါဠိ, ပရိတ်ကြီးနိဿယနှင့် ပရိတ်တရားတော်များ

၄။ The Jataka - Stories of the Buddha’s former births, translated by E.B. Cowell 
(http://www.sacred-texts.com/bud/j2/j2012.htm)

လွတ်လွတ် ချစ်သူ…

လောကဝတ်တွေနဲ့ ထိန်းချုပ်၊ အပြင်လူတွေ မသိစေရတဲ့ ကိုယ့်စိတ်ရိုင်းတွေ လွှင့်ထုတ်သမျှ

တိတ်တဆိတ်ခံယူသူ…

အမှား ဆိုရင် အမှား၊ အမှန်ဆိုရင်တော့ အမှန်၊ အချစ်အတွက် အဆစ်ကလေးပေး ဘယ်တော့မှ ဘက်မလိုက်သူ…

လောကဓံမုန်တိုင်းတွေ ကြမ်းချင်သလောက်ကြမ်း၊ မောပြီဟေ့လို့ မှော်ရုံတောမှာ မထားခဲ့သူ…

သံသာလေ ကမ်းတိုင် ♫ ရွှေသစ္စာ (မဏ္ဍိုင်)၂ တူပြိုင်ပြိုင် စိုက်စို့မောင်ရယ် ♪

အော်..♫ မခိုင်လို့ ကျိုးတောင်မှ ♪(တိုင်ဖိုးကို)၂ လျော်ပါ့မယ်… ♪♪ ဆိုတဲ့ သီချင်းမျိုးပင် မဆိုစေလိုသူ…

ရိုးရိုးကြီး… သူ၊

လွတ်လွတ် ချစ်သူ…

(ကိုဧရာအတွက် မွေးနေ့ အမှတ်တရ)

နှုတ်ဆက်ပါတယ်ဆရာ

ပုံရိပ်ဟောင်းများ - ၁ ကို ရေးနေစဉ်က အော်တိုစာအုပ်ဟောင်းလေးကို ထုတ်ကြည့်တော့ ကွယ်လွန်သွားကြပြီ ဖြစ်တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ စာမျက်နှာတွေအရောက်မှာ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် သတိထားဆောက်တည်ခဲ့ရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဆရာကြီး ဒေါက်တာစန်းတင့်နဲ့ ဆရာမဒေါ်ညွန့်ညွန့်ရီတို့ရဲ့ စာမျက်နှာတွေပါ။ အော်တိုမှာ မပါတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေရဲ့ ရုပ်ပုံလွှာတွေကိုလည်း စိတ်အာရုံမှာ ပြန်လည် ပုံဖော်ရင်း အောက်မေ့သတိရခဲ့ပါတယ်။

နောက် မနှစ်က ၂၀၀၉ခုနှစ်ကမှ လုပ်ခဲ့တဲ့ အာစရိယပူဇော်ပွဲ လက်ကမ်းစာစောင် စာမျက်နှာတွေကို ဆက်ပြီး လှန်လှောနေမိပါတယ်။

*****

ဆရာနဲ့ စတွေ့တာ ကျမတို့ ဒုတိယနှစ်။ စက်မှှုဌာနက ဖြစ်တဲ့ဆရာက Engineering Drawing နဲ့ Engineering Mechanics နှစ်ဘာသာကို သင်ပါတယ်။ ဆရာရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ စာသင်လာရင် ရောင်စုံမြေဖြူတွေ တပွေ့တပိုက်နဲ့ လာတတ်ပြီး၊ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်မှာ ရေးချလိုက်တဲ့ ဆရာ့လက်ရေးလေးတွေ၊ ဆွဲချလိုက်တဲ့ မျဉ်းကွေးတွေ မျဉ်းဖြောင့်တွေရဲ့ တိကျ သေသပ် လှပမှုတွေနဲ့ တပည့်တွေကို သင်ခန်းစာတွေဆီ ဆွဲခေါ်တတ်ခြင်းပါပဲ။ ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေ ပုံစံမကျလို့ ကရုဏာဒေါသောနဲ့ ဆူရ ကြိမ်းရရင်လည်း  နာသွား၊ မှတ်သွားအောင်ကို အပီအပြင်ပြောတတ်သူ။ ကော်ရစ်ဒါမင်းသမီးတွေလို့ ဆရာ ဆူခဲ့တာ၊ နောက်မကြာမီ အချိန်မှာပဲ ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ရကောင်းမှန်း သိခဲ့ပါတယ်။ ဆရာ့ကို မျက်နှာလိုက်တတ်သူ အဖြစ်လည်း အချို့က ငြိုငြင်ခဲ့ကြပါသေးသတဲ့။ ငယ်ရွယ်သူတွေရဲ့ မရင့်ကျက်မှုတွေအတွက် ဆရာအပြစ်မယူဘူးလို့ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သလို၊ ဆရာ့ဘက်ကလည်း “မမှားသောရှေ့နေ၊ မသေသောဆေးသမား” ဆိုရိုးစကားအလား သေးသေးမွှားမွှား ချို့ယွင်းချက်လေးများ ရှိခဲ့ပါလျှင်လည်း အတုံ့အလှည့် မယူ ကြည်ဖြူပါတယ်လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်.. ဆရာ အေးချမ်းပါစေ…

ဆရာ့ နှုတ်ဆက်စကား  ... "တို့ မြန်မာနိုင်ငံကို သုညကနေ ပြန်စ ကြပါစို့ကွာ ... ဆရာ ကတော့ မြန်မာလေးတွေကို စာသင်ပေးရင် လူ့ဘဝက ထွက်တော့မယ်လို့ အဓိဋ္ဌာန် ချထားပါတယ်။"

07/ 11/ 2010 ရွေးကောက်ပွဲနေ့မှာ ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့ ဆရာဦးသိန်းထွန်းအောင်သို့...

ေရြးေကာက္ပြဲေန႔

အိမ္၏ေဘးခန္းတြင္ ဖြင့္ထားသည့္ ေဆးခန္းအလယ္… ဧည့္ခန္းကေန ေရႊ႕ယူလာသည့္ စားပြဲေပၚမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ ကာလမ်ားဆီက ထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ ဂ်ာနယ္၊ စာေစာင္ေတြက ေတာင္ပံုယာပံု… ေဘးနံရံမွာပါ စာအုပ္အငွားဆိုင္မ်ား၏ အထားအသိုလို ႀကိဳးတန္းေတြ တန္းၿပီး ခ်ိတ္ဆြဲထားရေသးသည္္။ ကိုယ့္အလွည့္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရသည့္ လူနာမ်ားႏွင့္ အေဖာ္လိုက္ပါလာသူမ်ားအား ႏိုင္ငံေရး အယူအဆမ်ား မေမာတန္းဒိုင္ခံေျပာရင္း ဧည့္ခံေနသည့္ ဖခင္ႀကီးလည္း သားဆရာ၀န္ေဆးခန္းမွာ ဂ်ဴတီ၀င္လ်က္။ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ႏွင့္ ၿငိမ္၍ နားေထာင္ေနသူမ်ား၊ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးသူမ်ားႏွင့္ ကိုယ္လုပ္ရမည့္ အလုပ္တခုအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈ ကိုယ္စီျဖင့္ ညေနပိုင္းအခ်ိန္မ်ားသည္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဆိုသလို အသက္၀င္ေနခဲ့သည္။ ေနာက္တေန႔ မလာေတာ့သည့္ လူနာ ဆိုရင္ေတာ့ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ သူက တ.စ.ည။ အကႌ်အျဖူ၊ လံုခ်ည္အျပာေလးေတြ ၀တ္ထားသည့္ အမ်ိဳးသမီးငယ္တသိုက္ အိမ္ထဲ၀င္လာၾကၿပီး က်မတို႔ တ.စ.ည ပါတီ ေရြးေကာက္ပြဲ ရန္ပံုေငြအတြက္ လက္ဖက္သုတ္ အားေပးပါဦး အန္တီ ဆိုေတာ့ အေမက ႏွစ္ထုတ္လား သံုးထုတ္လား ၀ယ္ထားလိုက္သည္။

အလံုၿမိဳ႕နယ္ သည္ေလာက္က်ယ္မွန္း ေရြးေကာက္ပြဲ စည္း႐ံုးေရးကာလ ေရာက္မွ သိရေတာ့သည္။ ရြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္။ မဲရံုက ကိုယ္မူလတန္းပညာသင္ၾကားခဲ့သည့္ အ.မ.က ေက်ာင္း။ မဲပံုးေစာင့္ အမ်ိဳးသားတေယာက္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ လာေခၚေတာ့ သူ႔အလုပ္ေတြနဲ႔သူ အခ်ိန္ျပည့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနသည့္ အကိုႀကီးက ပုဆိုးေလး ဖုတ္ဖတ္ခါၿပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လိုလိုလားလား ထလိုက္သြားခဲ့သည္။ ေနာက္ မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္က ရဲေမေဟာင္း အန္တီ…။ အလုပ္လုပ္စဥ္က ျမန္မာခ်ည္ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးေတြ ေန႔စဥ္၀တ္လို႔ ရံုးတက္ခဲ့သည့္ အန္တီ… သူ ၀တ္ေနက် ခ်ည္အခ်ိတ္လံုခ်ည္ေလးႏွင့္ပင္ ထြက္လိုက္လာသည္။ အျဖဴအစိမ္းမဟုတ္သလို ပင္နီပင္ ၀တ္မထား။ ဘယ္မလဲ ပါတီစြဲ။ ထိုေန႔က အိမ္နဲ႔ မဲ႐ံုေရွ႕နား ဘယ္ႏွစ္ေခါက္မွန္းမသိ ကူးလူးေခါက္တံု သြားေနခဲ့သည္။

(မဲေပးဖူးသလား ေမေမ ဟု ေမးလာသည့္ သားႀကီးသို႔… ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္းအမွတ္တရ)

***** ***** *****

၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကာလ အခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ ဘယ္ပါတီမွ မ၀င္ထားေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး တစ္အိမ္တက္ဆင္း စည္း႐ံုးေရး ဆင္းခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အိမ္ေတြကလည္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ႀကိဳဆိုၾကၿပီး လက္ဖက္သုတ္, ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ဧည့္ခံၾကတယ္။ လူတိုင္းဟာ စိတ္လႈပ္ရွားေနခဲ့ၾကတယ္။ စိတ္၀င္စားေနခဲ့ၾကတယ္။

ေ႐ြးေကာက္ပြဲအႀကိဳညမွာ အခ်ိဳ႕ပါတီေတြက “သူတို႔ပါတီကို မဲထည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့သူမ်ား NLD ပါတီကိုပဲ မဲေပးၾကပါေတာ”့လို႔ လွည့္ၿပီး စည္း႐ံုးေနတာကို ၾကားရေတာ့ ၾကက္သီး တျဖန္းျဖန္း ထခဲ့မိတယ္။ သူတို႔ပါတီအႏိုင္ရေရးထက္ “ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ မဲျပားသြားမွာ” စိုးရိမ္ခဲ့ၾကတယ္။

ေ႐ြးေကာက္ပြဲေန႔ မနက္မွာေတာ့ တစ္အိမ္လံုး အေစာႀကီးထၾကၿပီး မဲ႐ံုကို သြားၾကတယ္။ ကိုယ္လိုပဲ အျခားသူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အေစာႀကီး မဲ႐ံုမဖြင့္ခင္ကတည္းက ႀကိဳေရာက္ႏွင့္ ေနၾကၿပီ။ မဲေပးဖို႔ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚက စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ, ေပ်ာ္႐ြင္မႈေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ မဲထည့္အၿပီး အိမ္ကို တန္းမျပန္ေသးဘဲ ၿမိဳ႕ထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ခဲ့တယ္။ အံၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးက တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ လမ္းေတြေပၚမွာ လူေတြ, ကား, စက္ဘီး, ဆိုင္ကယ္ေတြ မေတြ႔ရသေလာက္ ၿငိမ္သက္ေနတယ္။ တည္ၾကည္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ရင္း “မၾကာမီမွာ မွန္ကန္တိုးတက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္ေတာ့မွာပါလား” ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာၿပီး ဒီအဓိပၸါယ္ေတြရဲ႕ နိမိတ္ပံုရိပ္ေလအလား ပီတိျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

*****

၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ (တစညအပါအ၀င္) ႐ႈံးနိမ့္ခဲ့တဲ့ ပါတီေတြက NLD ဟာ ညစ္တယ္, ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဟာ ဘက္လိုက္တယ္လို႔ စြတ္စြဲတဲ့အသံေတြ မၾကားမိခဲ့ပါဘူး။ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကေတာ့ မစခင္ကတည္းက တစညပါတီလို အစိုးရအေပၚ အလြန္သေဘာထားႀကီးတဲ့ ပါတီေတြကေတာင္ မသမာမႈေတြ, ညစ္ညမ္းမႈေတြ, ဘက္လိုက္မႈေတြကို ေျပာဆိုေနပါၿပီ။ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုဆိုတဲ့ သူေတြရဲ႕ စည္း႐ံုးေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို တီဗြီမွာ ျမင္လိုက္ရျပန္ေတာ့ ေအာ္လံနဲ႔ ေဆးလွည့္ေရာင္းတဲ့သူတို႔သာသာ အခြင့္ရတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေဘးကလူမ်ားကလည္း စိတ္၀င္စားဟန္ အလ်ဥ္းမရွိ။ ရသမွ် ႏိုင္ငံေရး space ေလးကို ယူၿပီး ျပည္သူေတြေရွ႕က မားမားမတ္မတ္ရပ္မယ္ဆိုတဲ့ သူတို႔စိတ္ေစတနာကို အားနာေပမယ့္၊ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ space ဟာ ၈၈-အေရးအခင္းအႀကိဳကာလ စာေတြေ၀, စာေတြကပ္ခဲ့ၾကတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ ေလာက္ေတာင္ ဂုဏ္သိကၡာမရွိပါလားလို႔ က႐ုဏာ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီေလာက္ မမွ်တ, မသမာ, မလြတ္လပ္, မတရားတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကိုမွ သန္႔ရွင္းၿပီး တရားမွ်တတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲပါလို႔ ဆိုၾကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ “တို႔ႏိုင္ငံမွာ ဘာလုပ္လုပ္ တရားမွ်တတယ္” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ ေရာက္သြားေပလိမ့္မယ္။ ၁၉၉၀ ကေန ၂၀၁၀ ဆိုတဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကာလအၾကာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈကေတာ့ မအီမသာ ေအာ္ဂလီဆန္စရာပါ …. ။

*****

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား - ၁

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား တဲ့ ေက က တဂ္ပါတယ္။
ဒီတဂ္ပို႔စ္ကို အပိုင္းခြဲၿပီး ေရးမယ္ စိတ္ကူးပါတယ္။

အခ်ိဳ႕လူမ်ား မွတ္ဉာဏ္ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ အခ်ို႕ကေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနတတ္တဲ့ သဘာ၀ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း အစ ေလး ေဖာ္ေပးရတယ္။ အခ်ိဳ႕မ်ားက်ေတာ့ မွတ္မိေနေအာင္ ခဏခဏ ျပန္စဥ္းစားေနတတ္တယ္…။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္က ေအာ္တို စာအုပ္ေလးနဲ႔ စ ပါရေစ…။
လာမည့္ ဒီဇင္ဘာမွာ က်င္းပမည့္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ အႀကိဳလည္း ျဖစ္ေအာင္ ဆရာတို႔ရဲ႕ အမွတ္တရ စကားေလးေတြကို ဆလိုက္႐ိႈးနဲ႔ တင္ထားပါတယ္။ စာအုပ္က ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွ ထုတ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြရယ္…၊ တတိယႏွစ္ စတုတၳႏွစ္က minor ဘာသာသင္တဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ အမွတ္တရ ႐ုပ္ပံုေတြ မပါေတာ့ပါဘူး။

YIT AutoGraph 1993-94

ဆလိုက္ရႈိးၾကည့္ရန္ ပံုကို ကလစ္ႏွိပ္ပါ။
ဘယ္ဆရာေတြက ဘယ္ဘာသာ သင္တယ္ ဆိုတာကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ သတိရႏိုင္ေအာင္ Grading Certificate ကိုပါ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အခ်က္အလက္ေတြကို ဖ်က္ထားလိုက္ေပမဲ့ စာသင္ႏွစ္ေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုဆိုတာ အမ်ားသိရေအာင္ ခ်န္ထားလိုက္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရးေပးတဲ့ အထဲကေတာ့ တခုကိုပဲ တင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
(ခဲတံနဲ႔ ေရးထားတာက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတို႔ သဘာ၀ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ထားၾကတာပါ။)

ေအာ္တိုထဲမွာ ပါတဲ့ ကာတြန္းေလးေတြ…

ေက်ာင္းေတာ္သာမွာ သံုးေဆာင္ခြင့္ရခဲ့ေသာ ပညာရင္ႏို႔မွ ျဖစ္ေသာအားကို ေလာကႏွင့္ လူသားမ်ား ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်သူမ်ား၊ အသံုးမခ်ႏိုင္သူမ်ား အားလံုးကိုယ္စား ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ာ…. ဆက္ရန္

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား (၂)

မင်္ဂလာ နံနက်ခင်း

“နံနက်ခင်းတွင် ကိုယ် နှုတ် စိတ် သုံးပါးဖြင့် ကောင်းသော အကျင့် သုစရိုက်ကို ကျင့်သူအား ကောင်းသော နံနက်ခင်း (သုပုဗ္ဗဏှ) ဖြစ်သည်” ဟု အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် တိကနိပါတ် ပုဗ္ဗာဏှသုတ်တွင် ခပ်ကျဉ်းကျဉ်း ဟောကြားထားပါသည်။ ကိုယ်နှုတ်စိတ်သုံးပါးဖြင့် ကောင်းအောင် ကျင့်ကြံသူအတွက် နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးချယ်နေရန်မလို။ ထို့သို့ ကျင့်ကြံနေသမျှ အခါခပ်သိမ်း နက္ခတ်ကောင်းနှင့် ပြည့်စုံနေသည်။ အခွင့်အလမ်းကောင်းများလည်း လမ်းပွင့်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

သုနက္ခတ္တံ သုမင်္ဂလံ၊ သုပ္ပဘာတံ သုဟုဋ္ဌိတံ။

သုခဏော သုမုဟုတ္တော စ၊ သုယိဋ္ဌံ ဗြဟ္မစာရိသု။

(ထိုသို့ သုစရိုက်နှင့် ပြည့်စုံနေသော နံနက်ခင်းသည်)

နက္ခတ်ကောင်း, မင်္ဂလာကောင်း, မိုးသောက်ကောင်း, ထခြင်းကောင်း

ခဏကောင်း, အချိန်ကောင်း ဖြစ်သည်။

မြတ်သောအကျင့်ရှိသူအား ကောင်းသောပူဇော်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပဒက္ခိဏံ ကာယကမ္မံ၊ ဝါစာကမ္မံ ပဒက္ခိဏံ။

ပဒက္ခိဏံ မနောကမ္မံ၊ ပဏီဓိ တေ ပဒက္ခိဏေ။

မြတ်သော ကာယကံ, မြတ်သော ဝစီကံ၊

မြတ်သော မနောကံ၊ မြတ်သော ရည်ရွယ်ဆောက်တည်မှု ဖြစ်ပါစေ။

ပဒက္ခိဏာနိ ကတွာန၊ လဘန္တတ္ထေ ပဒက္ခိဏေ။

တေ အတ္ထလဒ္ဓါ သုခိတာ၊ ဝိရုဠှာ ဗုဒ္ဓသာသနေ။

အရောဂါ သုခိတာ ဟောထ၊ သဟ သဗ္ဗေဟိ ဉာတိဘိ။

ကောင်းမြတ်ခြင်းတို့ကို ပြုခြင်းကြောင့်၊ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးတရားတို့ ရ၏။

သင့်အား ထိုကောင်းမြတ်သော အကျိုးစီးပွားတို့ ရရှိပါစေ။

ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ချမ်းသာ၍ ဗုဒ္ဓသာသနာတွင် တိုးတက်ကြီးပွားကြပါစေ။

အလုံးစုံသော ဆွေမျိုးတို့နှင့် အတူတကွ အနာရောဂါကင်း၍ ချမ်းသာခြင်းသို့ ရောက်ကြပါစေ။

ပရိတ်ကြီး ၁၁-သုတ်၏ နောက်ဆုံး ပုဗ္ဗာဏှသုတ်တွင် ဤဂါထာ သုံးပုဒ်ကို ထည့်သွင်းထားပါသည်။ ကောင်းသော နံနက်ခင်း, ကောင်းသော နေ့လည်ခင်း, ကောင်းသော ညချမ်းဖြစ်စေရန် ကိုယ်နှုတ်နှလုံး သုံးပါးဖြင့် သုစရိုက်တရားများကို ကျင့်ကြံကြရန် တိုက်တွန်းထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

စာညွှန်း။

၁။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ တိကနိပါတ်၊ မင်္ဂလဝဂ်၊ ပုဗ္ဗာနသုတ် (အံ-၃-၁၅၆)

၂။ ဆယ်စောင်တွဲသင်တန်း မြန်မာပြန်ကျမ်း - ဆရာတော်ဦးပညာသာမိ (မာဂဓီ-သာစည်)

ကေလးမ်ားေန႔ ဆုေတာင္း

စကၤာပူ ကေလးမ်ားေန႔မွာ...
အမိ ၀မ္းၾကာတိုက္ထဲမွ ကေလးမ်ား
မိစံုဘစံုရွိ ကေလးမ်ား၊ မိမစံု ဘမစံုကေလးမ်ား
(ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ) က်န္းမာေသာ ကေလးမ်ား၊ မက်န္းမာေသာ ကေလးမ်ား
(ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ) ခ်မ္းသာေသာ ကေလးမ်ား၊ မခ်မ္းသာေသာ ကေလးမ်ား
လူျဖစ္ခြင့္ရေသာ ကေလးမ်ား၊ လူျဖစ္ခြင့္မရေသာ ကေလးမ်ား အားလံုးကို
လူပီသေသာ လူႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကပါေစလို႔
ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္။

ျဖူခ်င္ျဖဴလည္း မဲခ်င္မဲေပါ့ ဒို႔ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ကြဲလြဲမယ္


ျမန္မာႏိုင္ငံ ကေလးမ်ားေန႔မွာ ေဖေဖၚ၀ါရီလ(၁၃)ရက္၊ (ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔) ျဖစ္ပါတယ္။
The World Conference for the Well-being of Children in Geneva, Switzerland proclaimed June 1 to be International Children's Day in 1925.

ဟော..ဟိုမှာ

မနေ့က ကိုဧရာနဲ့အတူ ပွဲတက်ပါတယ်။ စာပေဟောပြောပွဲကိုပါ။ ဟုတ်ကဲ့ ဘလော့ဂ်ဂါသူငယ်ချင်းတွေလည်း ပါပါတယ်။ (ချစ်ကြည်၊ အင်ကြင်း၊ ဇွန်၊ ညိဳ၊ မိုးမိုး၊ တီဇီအေ)။ မသီတာတို့ ဆံဖြူလို့ ဒရွတ်ဆွဲနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီပွဲတက်ရလို့ တက်ကြွနေလိုက်ပုံများကတော့ မယုံနိုင်လောက်စရာပါ။ ခန်းမကျယ်ကြီးရဲ့ အလယ်ကောင်ကျကျနေရာမှာ ထိုင်ပြီး ဟော..ဟိုမှာ သက်ဝေ၊ ဟိုမွာဟိုမွာ တန်ခူး၊ ဟယ် မမ K-မမ အမယ် သူက ဆရာကြီးတွေနဲ့ ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်နေတာ… မမတယောက်ကတော့လေ သန်တုန်း မြန်တုန်း။ ဟယ် ပန်ပန်…ပန်ပန် ဒို့နားလေး လာထိုင်သတော့…။ ရွှန်းမီ… ရွှန်းမီ ဟိုမှာ ဟိုမှာ… နဲ့။ လက်ညှိုးတထိုးထိုးနဲ့ ဖြစ်နေလိုက်ပုံများ…။ ဘေးနားက ကိုဧရာက "သီတာကလည်း..." လို့ ဆိုလိုက်တော့… ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ အူဘယ်နှစ်ခွေ မောင့်ဝမ်းထဲမှာ ရှိသလဲ ဆိုတာ သိပြီးသားမို့ အသာပြန်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်ရပါတယ်။ စာဖတ်ပရိသတ်ကြီးပါ သိသွားအောင် ရေးပြရရင်…
 

*****

ကိုဧရာတို့ အဖိုးပေါ့…ဘုန်းကြီးလူထွက်၊ လူဖြောင့်၊ လက်တွေ့မှ ယုံနိုင်မယ် ဆိုတဲ့ လူ့ဂွစာကြီး...။

ဂျပန်ခေတ် ကောင်းကင်ပေါ်မှာ စစ်လေယာဉ်တွေက တဝေါဝေါနဲ့...။ သူက ဘယ်တော့မှ ဗုံးခိုကျင်းထဲ မဝင်လိုဘူး။ သတ္တိက ဒီလို မခေဘူးဆိုတဲ့ အစားထဲက...။ အမှန်ကတော့ သူက သူ့အယူအဆနဲ့သူ...။

ဒီနေရာမှာ ငယ်စဉ်က သူ့သတ္တိအကြောင်း တစေ့တစောင်း ဖော်ပြပါရစေ။ ဆရာစံဦးဆောင်တဲ့ တောင်သူလယ်သမားအရေးတော်ပုံကြီးဖြစ်တော့ အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွလာပြီး၊ ကိုယ့်နိုင်ငံကိုယ့်လူမျိုးတွေ အဖိနှိပ်ခံဘဝက လွတ်မြောက်ရေးကြိုးပမ်းဖို့ အရေးတော်ပုံကြီးထဲ ပါသွားလိုက်ကြတာ…။ သူလည်း အားကျပါတယ်။ ကိုရင်ဝတ်ကြီးနဲ့မို့ တော်လှန်ရေးကြီးအတွက် သည်သင်္ကန်းကို စွန့်ရတော့မယ်ဆိုရင်လည်း စွန့်ဖို့အထိ စိတ်ကို ပိုင်းဖြတ်ပြီးပါပြီ။ သေချာရေရာလိုတဲ့ ဗီဇစိတ်ရှိသူမို့၊ အရာရာကို မစွန့်လွှတ်မီ တော်လှန်ရေးရဲဘော်တွေ ဆောင်ကြတဲ့ အင်းအိုင်လက်ဖွဲ့တွေကို အဝတ်စလေးနဲ့ ထုတ်ပြီး သစ်ပင်မှာ ကြိုးကလေးနဲ့ ချည်ပါတယ်။ နောက် အဲ့ဒီအထုတ်လေးကို တည့်တည့်ချိန်ပြီး လုပ်သေနတ်နဲ့ ပစ်ချလိုက်တဲ့ အခါမှတော့ အထုတ်လေးဟာ တစစီလွင့်သွားလိုက်တာ အစအန ဘယ်နား လိုက်ကောက်ရမှန်းတောင် မသိတော့တာမို့ သူလည်း တော်လှန်ရေးထဲ မဝင်ဖြစ်ခဲ့တော့ပါဘူး။

သူ့အယူအဆက ဗုံးခိုကျင်းထဲဝင်လည်း ဗုံးကကျင်းပေါ်တည့်တည့်ကျရင် သေမှာပဲ…တဲ့။ ဗုံးဆိုတာမျိုးက လေယာဉ်ပေါ်ကနေ ပစ်ချလိုက်ရင် ဘယ်တော့မှ အောက်တည့်တည့်ကို မကျဘူးဆိုတာ သိထားပြီးပြီ။ ဒါ…ဟုတ်ပါတယ် သူ့မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပါ။ ကျွဲညီနောင် လာပြီဟေ့ အသံကြားတာနဲ့ သူက ရွာပြင် သင်္ချိုင်းက အုတ်ဂူနှစ်လုံးကြားပက်လက်လှန်အိပ်ပြီး ကျဲချလိုက်တဲ့ ဗုံးတွေရဲ့ အသွားအလာကို လေ့လာထားပြီးပါပြီ။ projectile အကြောင်း စာတွေ့လက်တွေ့ မသင်ဖူးပေမဲ့၊ မျက်တွေ့တော့ အမှန်တကယ် သိသူပါ။

တခါတော့ ရွာနားမှာ ဂျပန်နဲ့ မဟာမိတ်တပ်တွေ အနီးကပ်တိုက်ပွဲဖြစ်ပါတယ်။ သူက သူများတွေလို ဗုံးခိုကျင်းထဲမပုန်းဘဲ သစ်ပင်ပေါ်တက်ပုန်းတယ်။ သစ်ပင်ပေါ်ကနေ နှစ်ဖက်စလုံးကို မြင်နေရပါတယ်။ မဟာမိတ်တပ်သားတွေနဲ့တော့ ပိုနီးတယ်ပေါ့။ သစ်ပင်ပေါ်ကနေ ဂျပန်စစ်သားတွေရှိတဲ့နေရာကို ဟော့..ဟိုမှာ တယောက်၊ ဟောဟိုမှာ တယောက်နဲ့ လက်ညှိုးထိုးထိုးပြပါတယ်။ မိန်းမလုပ်သူက မနေနိူင်ဘူး။ "ရှင့်ကို ဂျပန်တွေကပစ်ချလိုက်လိမ့်မယ် ဆင်းခဲ့ပါ" လို့ သတိပေးရသတဲ့…။

ဂႏၶာရႏွင့္ အယုဒၶယမွ ဘုရားပ်က္မ်ား

“ေရႊမွန္ကင္းက ထင္းျဖစ္ရသည္” ဆိုသည္မွာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အလြန္စည္ကားလွေသာ မင္းေနျပည္ႀကီးသည္ပင္ ၿမိဳ႕ငယ္႐ြာငယ္ေလးအျဖစ္ ေသးသိမ္တိမ္ေကာသြား တတ္ပါသည္။ ထိုအခါတြင္ “ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္း သေဘာရွိေသာ သခၤါရတရားတို႔သည္ စင္စစ္ မၿမဲ” ဟု သံေ၀ဂတရားျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ “ငါ့လူမ်ိဳး, ငါ့ႏုိင္ငံ” ဟူေသာ မာန္မာနတရားျဖင့္ျဖစ္ေစ ႐ႈျမင္ႏိုင္သည္။ ဂႏၶာရႏွင့္ အယုဒၶယမွ ဘုရားပ်က္မ်ားအား ၾကည့္၍ သံေ၀ဂယူေကာင္း ယူႏိုင္သည္။ မာန္မာန, ေဒါမနႆတရားမ်ား ပြားေကာင္း ပြားႏိုင္သည္။

ဂႏၶာရေဒသသည္ တ႐ုတ္ျပည္ႏွင့္ အေနာက္ဖက္မွ ပါရွား, ဂရိစေသာ ႏိုင္ငံမ်ားကို ဆက္သြယ္ေပးရာ Silk Road ေခၚ ကုန္သြယ္ လမ္းေၾကာင္းေပၚတြင္ရွိ၍ ယခုေခတ္ ပါကစၥတန္ႏွင့္ အာဖကန္နစၥတန္ ႏိုင္ငံတို႔ရွိေသာ ေဒသျဖစ္သည္။ ထိုလမ္းေၾကာင္းမွပင္ ဂရိႏိုင္ငံျပည့္ရွင္ Alexander the Great က ပါရွားႏွင့္ အိႏၵဳျမစ္၀ွမ္းေဒသကို ခ်ီတက္ သိမ္းပိုက္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုလမ္းေၾကာင္းမွပင္ မဂဓတိုင္းျပည့္ရွင္ အေသာကမင္းႀကီးက ဂႏၶာရတိုင္းႏွင့္ ဂရိႏိုင္ငံ ေယာနတိုင္း (Ionian) တို႔ကို ဗုဒၶသာသနာျပဳခရီး ေစလႊတ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂႏၶရာတိုင္းသည္ ဂရိယဥ္ေက်းမႈ အေတြးအေခၚမ်ား ႏွင့္ ဗုဒၶသာသနာတို႔ ေပါင္းဆံုမိရာ ေဒသျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေပါင္းဆံုမႈ၏ ရလဒ္တခုသည္ မိလိႏၵပဉွာက်မ္းျဖစ္၍၊ အျခားတခုမွာ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္မ်ား ထုလုပ္ ကိုးကြယ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ဂႏၶာရကို ကိုယ္တိုင္ မေရာက္ဖူးပါ။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတခုတြင္ ဓာတ္ပံုဆရာတဦးက သူ႐ိုက္ထားေသာ ဓာတ္ပံုအယ္ဘမ္ စာအုပ္မ်ားကို ထုတ္ျပရင္း၊ ဤဂႏၶာရေဒသမွ ရပ္ေတာ္မူ ဆင္းတုေတာ္ႀကီးႏွင့္ အတူ႐ိုက္ထားေသာ ဓာတ္ပံုႏွစ္ပံုကို ထုတ္ျပသည္။ တစ္ပံုမွာ Bamiyan ေခၚ ေတာင္ၾကားေဒသ ေက်ာက္နံရံႀကီးမ်ားအား ထြင္း၍ ထုလုပ္ထားေသာ ဉာဏ္ေတာ္ ေပ-၁၈၀ နီးပါးရွိေသာ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ႀကီး၏ ေရွ႕တြင္ ႐ိုက္ထားေသာ ပံုျဖစ္သည္။ မပ်က္စီးေသးဘဲ က်န္ရွိေနသည့္ ရပ္ေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ႀကီး ႏွစ္ဆူအား UNESCO အဖြဲ႔ႀကီးက ကမၻာ့ ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ကာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံတကာ ခရီးသြားမ်ားႏွင့္ ဘုရားဖူးဧည့္သည္ အမ်ားအျပား လာေရာက္ ဖူးေျမႇာ္ ေလ့လာၾကေသာေၾကာင့္ အာဖကန္နစၥတန္ႏိုင္ငံအတြက္ ၀င္ေငြရွာေပးေသာ ေနရာလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ တာလီဘန္တို႔က ထို႐ုပ္ပြားေတာ္ႀကီးမ်ား တည္ရွိေနျခင္းအား အရွက္ရစရာ တခုအျဖစ္ျမင္ခဲ့သည္။ UNESCO ႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းမွ ၀ိုင္း၀န္းပန္ၾကားခဲ့ၾကသည္ကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ တာလီဘန္တို႔က ဆင္းတုေတာ္ႀကီး ႏွစ္ဆူအား ဒိုင္းနမိုက္ျဖင့္ ေဖာက္ခြဲ ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ ဖ်က္ဆီးၿပီးစအခ်ိန္တြင္ ဓာတ္ပံုဆရာသည္ အာဖဂန္နစၥတန္သို႔ ထပ္မံသြားေရာက္၍ ဖ်က္ဆီးထားေသာ ႐ုပ္ပြားေတာ္ ရွိရာေနရာကို ေနာက္ခံထား၍ တာလီဘန္မ်ားႏွင့္ အတူ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခဲ့ေသးသည္။ ထိုဓာတ္ပံုထဲမွ တာလီဘန္တို႔၏ မ်က္ႏွာတြင္ သူတို႔လုပ္ရပ္အတြက္ ဂုဏ္ယူေနသည့္ အသြင္ေပၚလြင္ေနသည္။ သူတို႔လုပ္ရပ္သည္ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ အရွက္ရစရာ ျဖစ္ေစသည္ဟု စိုးစဥ္းမွ်ထင္ပံုမရ။ အေကာင္းအဆိုး အမွားအမွန္ကို ခြဲျခားေ၀ဖန္ႏိုင္မည့္ အသိဉာဏ္ ကင္းမဲ့သြားေလာက္ေအာင္ မိႈင္းမိေနသူမ်ား ပါေပတည္း။

လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ထိုင္းႏိုင္ငံ အယုဒၶယၿမိဳ႕ေဟာင္းသို႔ အလည္ေရာက္ခဲ့ဖူးသည္။ ကမၻာခရီးသြားဧည့္သည္ အမ်ားအျပား လာေရာက္တတ္သည့္ ေနရာျဖစ္သျဖင့္၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာ ေလ့က်င့္လိုေသာ ထိုင္းေက်ာင္းသား, ေက်ာင္းသူေလးမ်ားက အခမဲ့ဧည့္လမ္းၫႊန္အျဖစ္ အယုဒၶယၿမိဳ႕ေဟာင္း၏ သမိုင္းကို ရွင္းျပေပးတတ္ပါသည္။ ဘုရား႐ုပ္ပြား ဆင္းတုေတာ္ပ်က္မ်ားကို လက္ညိဳးျဖင့္ ညႊန္ျပကာ အယုဒၶယကို ျမန္မာတို႔ စစ္ဆင္စဥ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား, ဘုရားမ်ားကို ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကပံု, ျမန္မာစစ္သားတို႔၏ ရဟန္းသံဃာမ်ား, မိန္းမမ်ားႏွင့္ ကေလးသူငယ္မ်ားအေပၚ ရက္စက္ခဲ့ၾကပံုတို႔ကို နာက်ည္းသည့္ ေလသံျဖင့္ ရွင္းျပ ၾကသည္။ ထိုစဥ္က ျမန္မာတို႔ အယုဒၶကို အႏိုင္တိုက္ ႏိႈင္ခဲ့ၾက၍ ဂုဏ္ယူလိုစိတ္ႏွင့္အတူ ျမန္မာတို႔၏ ရက္စက္႐ိုင္းပ်မႈအတြက္ ရွက္စိတ္တို႔ ေရာႁပြမ္းေနခဲ့သည္။ “ျမန္မာလူမ်ိဳးအမ်ားစုက ဘာသာတရား ကိုင္း႐ိႈင္းတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ… ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးေတာ့ တမင္လုပ္မယ္ မထင္ဘူး… ။ စစ္ျဖစ္ေနတာပဲ တဖက္နဲ႔ တဖက္ ပစ္ၾကခတ္ၾက မေတာ္တဆျဖစ္တာ ေနမွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ခိုးထုတ္တဲ့သူေတြ ေခါင္းေတာ္ေတြျဖတ္, ဌာပနာေတြ ေဖာက္ယူၾကတာေကာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား…။ ရဟန္းေတာ္ေတြ, ကေလးငယ္ေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ (သူတို႔ဟာသူတို႔ ၀ါဒျဖန္႔ဖို႔ ဆြဲထားတဲ့) ပန္းခ်ီကားေတြကလြဲလို႔ အေထာက္အထား ခိုင္ခိုင္မာမာမွ မရွိတာ” လုိ႔ပဲ ရွက္စိတ္ကို ေပါ့ေအာင္ ေျဖေတြးခဲ့ဖူးသည္။ ၂၀၀၇-ခု စက္တင္ဘာလ အေရးအခင္း ေနာက္ပိုင္းကာလတြင္ အေတြးမ်ား ေျပာင္းသြားခဲ့သည္။ အကယ္၍ အယုဒၶယရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္မ်ားသာျဖစ္ေလဟန္ မိႈင္းသြင္းေပးထားပါက ဆင္းတုေတာ္မ်ားကိုလည္း ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကပါလိမ့္မည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားအားလည္း သတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကပါလိမ့္မည္။

ဗုဒၶသာသနာ တိမ္ေကာေပ်ာက္ကြယ္သြားသည့္ ဂႏၶာရေဒသတြင္ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္ ႐ုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ႀကီးမ်ား ပ်က္စီး ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရျခင္းသည္ အဆန္းမဟုတ္ပါ။ လူတို႔၏ စိတ္ဓာတ္ အဆင့္အတန္းမ်ား တစတစ နိမ့္က် ပ်က္စီးသြားပါက ထိုလူ႔ေဘာင္ေလာကသည္ ေအးခ်မ္းသာယာမႈ မရႏိုင္။ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ မရွိေသာ ေနရာေဒသတြင္ သာသနာလည္း အရွည္မတည္ႏိုင္ေပ။

စာၫႊန္း
၁။ The Buddhas of Bamyan - Wikipedia.
၂။ Ayutthaya Kingdom - Wikipedia.

မြို့ပြလရောင်တမ်းချင်း

ဘလော့ဂ်ဆိုတာကို ဘာမှန်းမသိ ညာမှန်းမသိ ပုံဖော်နေတာ… အသက်ဝင်လာပုံကတော့ ဖွင့်ချထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီပါပဲ…

တွေ့ကြုံခံစားမိတာလေးတွေ ရေးချဖြစ်တော့ ပို့စ်လေးတွေ ဖြစ်လာတယ်။

အဲ့ဒါတွေမှ မရေးရင်လည်း ဘလော့ဂ်ဟာ ရင်ဘတ်ဟောင်းလောင်းနဲ့ အကျည်းတန်လှတယ်…။

မနေ့က မမKOM အိမ်ဘက်ကနေ မျောလွင့်လာတဲ့ တိမ်တွေ ဒီနေ့မှ ဒီဘက်မှာ မိုးတွေအဖြစ်ရွာချထားလို့ အိမ်နောက်ဖေး ပန်းခြံထဲ အမှတ်မထင် လမ်းလျှောက်ဖြစ်တယ်။ အမှတ်မထင် ဆိုပေမဲ့ မိုးရွာပြီး အငွေ့အသက်ကို တို့ထိ ခံစားချင်နေမိတဲ့ အသွေးထဲ အသားထဲက တောင့်တချက်ကြောင့် ရောက်အောင် လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းပါ…။

သူတို့တွေ လမုန့်ပွဲတော် (Mooncake Festival) မှာ ပျော်ဝင်နေကြတယ်။ မနက်ဖန် လပြည့်နေ့ ကိုး…။

ကိုယ်တို့အနားမှာ တခါတလေလည်း ပြည့်ပြည့်၀၀ကြီးပြုံးလို့၊ တခါတရံလည်း ပြုံးတယ်ဆိုရုံ လဲ့လဲ့လေးပြုံးလို့ အေးမြတဲ့ အလင်းတွေ ပေးတဲ့ လသခင်ကို အချိန်များများ မေ့လျော့နေမိကြတာဟာ မွေးရာပါ အခွင့်အရေးတခုကို လက်လွှတ် အဆုံးရှုံးခံတဲ့ မိုက်မဲမှုပဲ လို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်ဆိုမိပါရဲ့။

ကိုတို့ ဆီမှာ ဘယ်လို…

ကျမတို့ ဆီမှာ ဘယ်လိုနဲ့

အပြိုင်အဆိုင်လုပြောနေကြတာတွေက လမုန့်ပွဲတော်အကြောင်းတော့ မဟုတ်ပြန်လေဘူး…

မီးပုံးလေးတွေ အပြိုင်အဆိုင် ထွန်းလို့ ကလေးတွေ ပျော်နေကြတာကို သားငယ်ကတော့ သီတင်းကျွတ်ပွဲတော်လို့ ဘယ်သိနိုင်ပါ့မလဲ

ဒီပွဲတော်ရောက်တိုင်း ဟိုလူကြီး ပြောပြတတ်တဲ့ ပုံပြင်လေး…

ဟိုးရှေးရှေး တရုတ်ပြည်ကို မွန်ဂိုတွေ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ အချိန်ကပေါ့၊ လူစုလူဝေးလည်း လုပ်ခွင့်မရတော့ တော်လှန်ရေးသမားတွေက “၈လပိုင်းရဲ့ လပြည့်နေ့မှာ မွန်ဂိုတွေကို တော်လှန်ကြ”လို့ တပ်လှန့်တဲ့ စာခေါက်လေးတွေကို လမုန့်တွေထဲထည့်ပြီး ဝေကြတယ်။ တကယ်လည်း အဲဒီလပြည့်နေ့မှာ မွန်ဂိုတွေကို တော်လှန်နိူင်ခဲ့ကြတယ်...တဲ့။

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

သီချင်းကို ဒီက ယူပြီး စာသားကို www.htooeainthin.com က ယူပါတယ်။

ေပ်ာက္ဆံုးသြားမွာ...စိုး...

- အစဥ္အလာအားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းလာေသာ ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာ (ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈ)
- သိမ္ေမြ႔ ေျပျပစ္ေသာ တတ္သိလိမၼာမႈ (စာေပ၊ အႏုပညာ ယဥ္ေက်းမႈ)
- တိုးတက္ထြန္းကားလာေသာ လူမႈအဆင့္အတန္း (ၿမိဳ႕ျပ ယဥ္ေက်းမႈ)
- ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း

စသည္ျဖင့္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ သံုးရမည့္ ယဥ္ေက်းမႈ၏အဓိပၸါယ္မ်ားစြာ အနက္မွ
ေကာင္းေအာင္လုပ္တာ ယဥ္ေက်းမႈ ဟူေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးတပါး၏ အဆိုအမိန္႔ကို မွတ္သားရင္း…

ကြမ္းယာ ယဥ္ေက်းမႈ
အသားကင္ ယဥ္ေက်းမႈ
ဘီယာ ယဥ္ေက်းမႈ

ကိုးရီးယားဇတ္လမ္းတြဲ ယဥ္ေက်းမႈ
ကာရာအိုေက ယဥ္ေက်းမႈ
ႏိုက္ကလပ္ ယဥ္ေက်းမႈ

က်ဴရွင္ ယဥ္ေက်းမႈ
စာသင္၀ိုင္း ယဥ္ေက်းမႈ
ပ႐ိုက္ဗိတ္ေက်ာင္း ယဥ္ေက်းမႈ

ႏွစ္လံုး သံုးလံုး ယဥ္ေက်းမႈ
ေဘာလံုးပြဲ ယဥ္ေက်းမႈ
လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ယဥ္ေက်းမႈ

လက္ကိုင္ဖုန္း ယဥ္ေက်းမႈ
အင္တာနက္ ယဥ္ေက်းမႈ
ေဆးမင္ေၾကာင္ ယဥ္ေက်းမႈ

အထူး,
ရွယ္,
ထူးထူးရွယ္ ယဥ္ေက်းမႈ
ေတြၾကား…

လူ ယဥ္ေက်းေတြ

ေ၀းလြင့္ မႈန္၀ါး
ပြန္းပဲ့ ေလ်ာ့ပါး
လြတ္က် ကြဲရွသြားမွာ…

စိုးထိတ္
ရင္ေမာ
အခါခါ ႏွေျမာေနမိေပါ့

ဘေလာ့ဂ္ယဥ္ေက်းမႈမွာ စီး၀င္ေမ်ာပါလ်က္…

ဆရာတော် ဒေါက်တာနန္ဒမာလာဘိဝံသ နှင့် ဦးကိတ္တိသာရ (ဦးပဉ္ဖင်းကျော်ဟိန်း) တို့ တရားဆွေးနွေးခြင်း

ဆရာတော် ဒေါက်တာနန္ဒမာလာဘိဝံသ နှင့် ဦးကိတ္တိသာရ (ဦးပဉ္ဖင်းကျော်ဟိန်း) တို့ တရားဆွေးနွေးခြင်း

email forward လုပ်ပေးသော ဓမ္မမိတ်ဆွေများအား ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့်~

ေရႊအသစ္ တို႔ရဲ႕ သီတာ ခုႏွစ္တန္ သို႔မဟုတ္ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)

ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းမွာ ေဖၚျပထားတဲ့ စာေရးဆရာမ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း) နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးပါ။ ေခါင္းစဥ္ေလး ေပးထားပံုကအစ ခ်စ္စရာေကာင္း၊ စြဲေဆာင္မႈရွိလွပါတယ္။

ဆရာမႏွင့္တကြ အင္တာဗ်ဴးစီစဥ္သူမ်ားကို ေလးစားစြာျဖင့္ S-Cဘေလာ့ဂ္မွ ထပ္ဆင့္ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)ကို ျမင္ဖူးခ်င္တယ္။ စိတ္၀င္စားတယ္လို႔ ေျပာထားဖူးတဲ့အတြက္ အမွတ္တရ ေမးလ္ပို႔ေပးလာတဲ့ ေက ကို ခ်စ္ခင္စြာနဲ႔ ေက်းဇူးအထူးပါ။
*****
ေရႊအသစ္ တို႔ရဲ႕ သီတာ ခုႏွစ္တန္ သို႔မဟုတ္ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
Written by ခင္ေလးျမင့္
Monday, 30 August 2010 13:09

ခရီးေတြ သြားရင္း ေဆာင္းပါးေတြလည္း ေရးျဖစ္ ေနသလို ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းရဲ႕ ေရႊအသစ္ စာမူမ်ား ေရြးခ်ယ္မႈကို တာ၀န္ယူ ေပးေနတဲ့ ဆရာမ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာမက teen (ဖူးငံု ဆယ္ေက်ာ္သက္) မဂၢဇင္းမွာ ပင္တုိင္ ေဆာင္းပါး မ်ားစြာကို ေရးျဖစ္ေနၿပီး teen မဂၢဇင္းရဲ႕ အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာခင္ကမွ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံရွိ ဟားဗက္ တကၠသိုလ္မွာ ရွိတဲ့ Radcliff Institue For Advanced Study မွာ စာေပနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ သုေတ သနမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလာေလာဆယ္ ဆရာမ ျပန္လာတဲ့ ခရီးစဥ္ အေၾကာင္းကို အရင္ဆံုး ေျပာျပေပးပါလား။

ဒီႏွစ္ကေတာ့ ၂၀၀၉-၂၀၁၀ စာသင္ႏွစ္ အတြက္ ဟားဗတ္ တကၠသိုလ္မွာ ရွိတဲ့ Radcliff Institue For Advanced Study ဆိုတဲ့ ဟားဗတ္ တကၠသိုလ္ ခြဲက Fellowship ရလို႔ပါ။ Radcliff Fellowship ဆိုတာက အဓိကက သုေတသန လုပ္ငန္းေတြကို အားေပးတယ္။ သိပၸံ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ အႏုပညာ သည္ေတြ စုစုေပါင္း အေယာက္ ၄၀ ေက်ာ္ အေရြးခံၾက ရတယ္။ ႏွစ္စဥ္ဆိုရင္ အေယာက္ ၅၀ ေက်ာ္ထိ လက္ခံေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ စီးပြားေရး က်လာလုိ႔ အေယာက္ ၄၀ ေက်ာ္ပဲ ဖိတ္တာ။ အဲဒီ ၄၀ေက်ာ္ကို Radcliff ၀င္းထဲမွာ ရွိတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီး တစ္ခုမွာ Fellow ေတြကို အခန္း အသီးသီးမွာ ထားေပးတယ္။ သူတို႔ ကြ်မ္းက်င္ လိမၼာရာ၊ စိတ္၀င္စားရာကို ေအးေအးေဆးေဆး သုေတသန လုပ္ႏုိင္ဖို႔ ေပးထားတာ။ Scholarship Award သေဘာမ်ိဳးေပါ့။ ရံုးခန္း အသီးသီး ေပးထားတယ္။ အာကာသ သိပၸံပညာရွင္ေတြ ပါလာတယ္ ဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ လိုအပ္မယ့္ အာကာသၾကည့္ မွန္ေျပာင္းက အစ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို လုပ္ေပးတယ္။ အႏုပညာသည္ ေတြမွာလည္း Documentary Film ဒါ႐ိုက္တာေတြ ပါလာတယ္ ဆုိရင္လည္း လုိအပ္တဲ့ စက္ပစၥည္းေတြက အစ လုပ္ေပးတယ္။

ဒီလူေတြရဲ႕ သုေတသန လုပ္ငန္းအတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတယ္။ စာေရးဆရာဆုိလည္း ေရးမယ့္ စာအုပ္နဲ႔ ပတ္သက္တာ၊ ႐ုံးခန္းတုိ႔၊ ကြန္ပ်ဴတာတုိ႔ ေပးထားတယ္။Radcliffe Fellowship က အေမရိကားမွာရွိတဲ့ Fellowship ေတြ အားလုံးထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းတယ္။ တန္ဖိုးရွိတယ္ ဆုိတဲ့ ဟာမ်ဳိးေပါ့။ ဟားဗတ္တကၠသုိလ္မွာ လာၿပီး ပညာသင္ ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို သုေတသနလက္ေထာက္ဆုိၿပီး Fellow ပညာရွင္ေတြ အတြက္ ကူညီဖုိ႔ ေခၚေပးတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက သုေတသန လုပ္ငန္းေတြမွာ ကူညီေပးတဲ့ အတြက္ ေငြရတယ္။

အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက အေတြ႕အၾကံဳလည္းရ၊ ၀င္ေငြလည္း ရတာေပါ့။Fellow ေတြရဲ႕ ၃၀ ရာခုိင္ႏႈန္းဟာ အေမရိကားရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ပေရာ္ဖက္ဆာေတြ ျဖစ္ၿပီး က်န္တာ ကေတာ့ International ကေပါ့။ ဒီလုိ နာမည္ႀကီး ပညာရွင္ေတြနဲ႔ အတူတူ အလုပ္ လုပ္ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ ရတယ္။ သုေတသနနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ျဖစ္လာတဲ့ အခါ သူတို႔ရဲ႕ နာမည္ေတြလည္း ေဖာ္ျပခြင့္ရမယ့္ အက်ဳိးေတြ အဲဒီ ေက်ာင္းသားေတြမွာ ရတယ္။ Fellow ေတြ အတြက္ကလည္း သုေတသနကို တစ္ေယာက္တည္း ထုိင္လုပ္ေနရမယ့္ အစား ဒီေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ဆို အင္္မတန္ သက္သာတယ္။ အဲဒီနည္းနဲ႔Fellow ကို ဖန္တီးထားတာ ဆုိေတာ့ ကြၽန္မက စာေရးဆရာ အေနနဲ႔ စာေရးဖုိ႔ သူတုိ႔ စီစဥ္ေပးထား တာေပါ့။

စာေရးဆရာ အေနနဲ႔ သုေတသန လုပ္ခဲ့တာကို စာအုပ္အေနနဲ႔ ထုတ္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ ရွိလား။

Radcliffe ကေနၿပီး တာ၀န္ယူၿပီး စာအုပ္ထုတ္ ေပးတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ သူတို႔ ကေနတစ္ဆင့္ Publisher ကို ရွာေပးေကာင္း ရွာေပးႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔မွာ ဒီတာ၀န္ မရွိဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္ေတြ ကေနၿပီး သုေတသန တစ္ခုကို စိတ္ေအးလက္ေအး လုပ္ႏုိင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးတာ။ သက္ေသာင့္သက္သာနဲ႔ သုေတသန လုပ္ႏိုင္ေရးပဲ ရွိ ၿပီး စာအုပ္ ထုတ္ဖုိ႔ေတာ့ သူတုိ႔ဘက္က ဘာတာ၀န္မွ မရွိဘူး။

ဟားဗတ္ တကၠသိုလ္ကို မသြားခင္ Brown တကၠသုိလ္ကိုလည္း သြားခဲ့ေသးတာ ဆုိေတာ့ ဘာအတြက္ သြားခဲ့တာလဲ။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ႈသတေ* (* typo error - Iowa ဟုထင္ပါသည္။ S-C) တကၠသုိလ္က International Writing Program သြားၿပီး ျပန္လာခါစမွာ အဲဒီ တကၠသုိလ္က ဒါ႐ိုက္တာက ဘေရာင္း တကၠသုိလ္မွာ Program တစ္ခုရွိတယ္၊ International Writing Project ရွိတယ္၊ စိတ္၀င္စားလားလုိ႔ ေမးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ျပည္ပခရီး ၁၀ လသြားၿပီး ျပန္ေရာက္ခါစ ဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ အၾကာႀကီး ခရီး စဥ္မ်ဳိးကို မသြားခ်င္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေမြးရပ္ကို ၂ ႏွစ္ ျပန္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ေဂ်၀မ္းဗီဇာ ထုံးတမ္းကလည္း ရွိတဲ့ အတြက္ မသြားျဖစ္ရာကေန ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၂၀၀၈ ႏွစ္ဆန္းပုိင္းမွာUniversity of York မွာ Course တစ္ခု သြားတက္ဖူးတယ္။

အဲဒါ တက္ေနခ်ိန္မွာ Brown က ျပန္ဆက္သြယ္တယ္။ Brown ရဲ႕ နာမည္ႀကီး Department တစ္ခုျဖစ္တဲ့Watson Institute of International Study ဆိုတာရွိတယ္။ ေနာက္ Literary Arts ဆိုတဲ့ Department တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒီ ႏွစ္ခုက ေပါင္းၿပီး စပြန္ဆာ လုပ္တ့ဲ International Writing Project ေပါ့။ International Writer ေတြကို ေခၚတယ္။ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ေယာက္ပဲ ေရြးတယ္။ ကြၽန္မက ၆ ေယာက္ေျမာက္ Inter-national Writer ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ စာေရးဆရာေတြ Watson Institute မွာ ႐ုံးခန္း ေပးထားတယ္။ Literary Arts Department က လႈပ္ရွားမႈ ေတြမွာ ပါ၀င္ေပးဖုိ႔ စီစဥ္ထားတာ။ သူတုိ႔ရဲ႕ ထုံးစံက Watson Institute မွာ လာၿပီး ႐ုံးခန္း ေပးေခၚထားတဲ့ ပညာရွင္ အားလုံးက က်န္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အတန္း ယူေပးရတယ္။ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ အလုိက္ စာသင္ ေပးရတယ္။ International Writing Projectအရ ေရာက္ေနတဲ့ သူေတြက စာေရးဆရာေတြ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီ စာေရး ဆရာေတြကလည္း Creative Writer ေတြ၊ ၀တၳဳတို၊ ၀တၳဳ ရွည္ေရးတဲ့သူေတြပဲျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူတုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ လြတ္လပ္မႈ အျပည့္ေပးတယ္။ စိတ္ပါလို႔ စာသင္ခ်င္ရင္ လည္းသင္၊ မသင္ခ်င္လည္း ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာသင္ စရာလည္းမလုိဘူး။ ေလ့လာ ဆည္းပူး သင္ယူ စရာလည္း မလုိတဲ့ အတြက္ ကုိယ့္စာ ကုိယ္ေရးဖုိ႔ပဲ။ ဒီ Radcliffe နဲ႔ ယွဥ္ရင္ Brown မွာ ပုိၿပီး လြတ္လပ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရ ေသးတယ္။ Radcliffe မွာေတာ့ လုပ္ေနတဲ့ Project နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ Background ကိုျဖစ္ေစျပန္ၿပီး Presentation လုပ္ေပးရတာ မ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ အခ်င္းခ်င္း ၾကားထဲမွာလည္း တစ္ေယာက္ ဘာလုပ္တယ္ဆုိတာ က်န္တဲ့ Fellow ေတြ သိရေအာင္ Presentation ေတြရွိတယ္။

ဟားဗတ္ အသုိင္းအ၀ုိင္းက Brown နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ဟားဗတ္ က ပိုႀကီးတဲ့ အတြက္ တျခား Department   ေတြကေန ဖိတ္ေခၚၿပီး လာေျပာေပးပါ ဆိုတာ မ်ဳိးေတြ ပိုမ်ားတယ္။ Brown မွာ အဲဒီေလာက္ မမ်ားတဲ့ အျပင္ ဒီ Brown ရဲ႕ သဘာ၀ ကိုက က်န္တဲ့ Department ေတြကို ေၾကညာထားတယ္။ သူတို႔ရဲ႕စာေရးဆရာသည္ စာသင္ေပးတာ၊ ေဟာေျပာ တာေတြကို မျဖစ္မေန ဆိုတာမ်ဳိး လုပ္ခ်င္မွ လုပ္မွာ ဆုိၿပီး ႀကိဳလုပ္ထားတဲ့ အတြက္ ကုိယ့္သေဘာပဲေပါ့။

International Writing Project နဲ႔ ေရာက္ေနတဲ့ စာေရးဆရာေတြ ပါ၀င္တဲ့ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးပြဲ တစ္ခု Brown မွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ အေတြ႕ အၾကံဳေလး ေျပာျပေပးပါ လား။

International Writing Project နဲ႔ ေရာက္ေနတဲ့ စာေရး ဆရာက တစ္ႏွစ္ကို တစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံ မတူေအာင္ ဖိတ္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ႏွစ္စဥ္ ေရာက္ေနတဲ့ လက္ရွိ စာေရးဆရာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာေပ ပြဲေတာ္ကို ႏွစ္စဥ္ က်င္းပေလ့ ရွိတယ္။ ကြၽန္မ မသြားခင္ တစ္ႏွစ္က ဇင္ဘာေဘြက စာေရးဆရာ ရွိတဲ့အတြက္ အာဖရိကနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာေပပြဲေတာ္ က်င္းပတယ္။ အဲဒီ စာေပပြဲေတာ္ က်င္းပရတဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ႏွစ္ခ်က္ရွိတယ္။ စာေရးဆရာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ စာေပကို မိတ္ဆက္ခ်င္တယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က လက္ရွိ ဌာေန စာေရးဆရာ ကုိယ္တုိင္ကုိပဲ Promote လုပ္ေပးခ်င္တာ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ သူ တုိ႔ ဆုေပးၿပီး ေရြးထားတဲ့ စာေရးဆရာကုိ ပုိၿပီး လူသိေစ ခ်င္တယ္။ ထုိက္ထုိက္တန္ တန္နဲ႔ လုပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့ စာေရး ဆရာ ဆိုတာကိုလည္း သိေစ ခ်င္တယ္။

ဒီစာေရး ဆရာေပၚ မွာ တကၠသုိလ္ အသုိင္းအ၀ုိင္း က ဂုဏ္ျပဳတယ္ ဆုိတာမ်ဳိး လည္း ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီေတာ့ သူ႔အတြက္ ပြဲေတာ္လုပ္တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးပါပဲ။ ကြၽန္မ ေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္တာ လုပ္ၿပီး ကြၽန္မနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာေပဘ၀ကို Focus လုပ္တာေပါ့။ စာေပ ပြဲေတာ္ကို အနည္းဆုံး ၃ ရက္ က်င္းပၿပီး တစ္ရက္က ကြၽန္မနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ကိုပဲ လုပ္ေပးတယ္။ ကြၽန္မ အေၾကာင္းသိတဲ့ တျခား စာေရးဆရာေတြက ၀ုိင္းၿပီး ေျပာတဲ့ပြဲလုပ္တယ္။ အဲဒီမွာ Amitav Gosh ကိုလည္း ဖိတ္တယ္။ တျခားစာေရးဆရာ ေတြကိုလည္း ဖိတ္တယ္။ သူတို႔ ဖိတ္တဲ့ အေၾကာင္းကThe Glass Palace အေၾကာင္းကို ေရးတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္။ Brown မွာရွိတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ Robert Coover က အေမရိကန္ စာေပသမုိင္း တစ္ေလွ်ာက္ မွာ တီထြင္ခဲ့တာ မ်ားတဲ့ သူ တစ္ေယာက္ေလ။ သူက Amitav Gosh ရဲ႕စာေတြကို လည္းႀကိဳက္တယ္The Glass Palace ကလည္း ျမန္မာျပည္ အေၾကာင္း ေရးထားတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဖိတ္ခ်င္တယ္ လုိ႔ လာေျပာတယ္။ ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာေတြ ဖိတ္ခ်င္ရင္ ဖိတ္လို႔ရတယ္လုိ႔ ကြၽန္မကို ေျပာတယ္။ သူတို႔က အစစအရာရာ တာ၀န္ယူမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ တာ၀န္ ယူႏုိင္မယ္လုိ႔ ေျပာတာေၾကာင့္ ဆရာ မ်ဳိးျမင့္ညိမ္းနဲ႔ ဆရာေန၀င္းျမင့္ တို႔ သင့္ေတာ္မယ္လုိ႔ ထင္တဲ့ အတြက္ ၫႊန္းျဖစ္တယ္။ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းမွာThe Glass Palace ကို ဘာသာျပန္ ေရးေနတဲ့ စာေရးဆရာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဖိတ္ေခၚဖုိ႔ အၾကံ ဥာဏ္ ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒါ ေၾကာင့္ ဆရာ ေန၀င္းျမင့္ ပါ၀င္ခြင့္ ရခဲ့တယ္။

အဲဒီပြဲကရတဲ့ တျခား အေတြ႕အၾကံဳေတြမ်ား ရွိလား။

ထူးထူးျခားျခား ဆုိရင္ အဲဒီပြဲ မနက္ပိုင္းမွာ ၀ိပႆနာ အားထုတ္တာကို ျပခြင့္ရခဲ့ ေသးတယ္။ အေနာက္ ႏုိင္ငံကလည္း အခုေနာက္ပုိင္းမွာ ၀ိပႆနာကို စိတ္၀င္စားေနတဲ့ အခါက်ေတာ့ ကြၽန္မ ၀ိပႆနာ တရားကို အခ်ိန္ ကာလ တစ္ခုမွာ တစ္ေန႔ကို နာရီ ၂၀ အထိ အားထုတ္ျဖစ္ ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို သိေနတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ေရာဘတ္ကူးဗား ကလည္း ဒါေလးကို လုပ္ေပး ပါဆုိလုိ႔ လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ ေရကန္သာ ၾကာတိုင္းေအး နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပည့္စုံခ်င္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ပန္းခ်ီဆရာ ကုိ၀သုန္ရဲ႕ လက္ရာေတြကို မိတ္ဆက္ၿပီး ပန္းခ်ီဆရာ ကို၀သုန္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ႐ိုက္ထားတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ၾကည္ျဖဴ သွ်င္ရဲ႕Sketch of Wathone ကိုလည္း ျပတယ္။ Amitav Gosh ေရးထားတဲ့ ျမန္မာ့ အႏွစ္သာရ တစ္ခုလုံးကို ျခံဳငုံၿပီး ဖန္တီး ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္ လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပန္းခ်ီ၊ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အႏုပညာ ဆိုတဲ့ ဟာေတြကို ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္တဲ့ ပြဲေလးျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီး ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။ စာေပ တင္မကဘူး၊ ဂီတနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာတမ္းဖတ္တဲ့ သူေတြ လည္းရွိတဲ့အတြက္ စာေပ၊ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ အကုန္လုံးကို ျပခဲ့တယ္။ ပြဲေတာ္ ေလးရက္ စလုံးမွာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြပဲ ျပခဲ့တယ္။

အခုဆရာမ တာ၀န္ယူ ေပးေနရတဲ့ ေရႊအျမဳေတရဲ႕ ေရႊအသစ္ စာမူေတြရဲ႕ အ၀င္က မ်ားတာေၾကာင့္ စိစစ္ေရြး ခ်ယ္တဲ့ အခါ ဘယ္လုိ မူေတြမ်ား ခ်မွတ္ထားလဲ။

စာမူ အရမ္းမ်ားတဲ့ အတြက္ ဆရာ ဦး၀င္းၿငိမ္းနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး စည္းမ်ဥ္းကို သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ျပန္ေရး ေပးမယ္။ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ မညီတာေတြကို ဖတ္ကိုဖတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာကို ႀကိဳတင္ အေၾကာင္းၾကားမယ္။ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ မကိုက္ညီဘူး ဆုိရင္ မွတ္ပုံတင္ လက္ခံသူက တစ္ခါတည္း ပယ္လုိက္ၿပီး ကြၽန္မဆီကုိ ေရာက္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက စာမူ အေႂကြးေတြကို ျမန္သြားခ်င္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္မွာ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း ကြာၿပီး ဆိုးဆိုးရြားရြား မျဖစ္တဲ့ဟာေတြကို ဆုိးဆိုး ရြားရြား ျဖစ္တဲ့ ေနရာမွာ ျဖည့္ၿပီး ဖတ္ေပးသြားမယ္။ ၀တၳဳ တိုကို ဗလာ စာရြက္နဲ႔ ၂ မ်က္ႏွာေရးၿပီး ပုိ႔တာမ်ဳိး၊ ေလွ်ာက္လႊာစာရြက္ ၁၅ မ်က္ႏွာေလာက္ ေရးၿပီးပုိ႔တာ မ်ဳိးေတြကို ပယ္သြားမယ္။ တစ္လအပုဒ္ ၆၀ ဖတ္တာကို မေလွ်ာ့ခ်င္ဘူး။ တကယ္ စာေရးတဲ့သူေတြ နစ္နာမွာ စိုးတယ္ေလ။

အခု ေလာေလာဆယ္ ေရႊအသစ္စာမူေတြကို ဖတ္တဲ့ အခါ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခက္ အခဲေတြ ရွိရင္ သိခ်င္ပါတယ္။

ေရႊအသစ္ရဲ႕ ျပႆနာက စာဖတ္မနာဘဲ ေရႊအျမဳေတ တစ္အုပ္တည္းကိုပဲ ဖတ္ၿပီး၊ စာဖတ္ နာတယ္လုိ႔ ထင္ ၿပီး စာေရးႏိုင္တဲ့ ယုံၾကည္ ခ်က္ေတြနဲ႔ အမ်ားစုက ေရးၾကတာ မ်ားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီျပႆနာ ရွိတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ ၀မ္းစာ မရွိဘူး။ ေရႊအျမဳေတ ၂၅ အုပ္ေတာင္ ဖတ္ၿပီးပါၿပီ။ စာဖတ္နာလွ ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ ေရးထားတာပါ ဆိုၿပီး ေရးတဲ့စာေတြ ဖတ္ရေတာ့ တျခားအသိ အျမင္ မရွိဘဲ ဒါပဲသိ၊ ဒါကိုပဲ ၀င္တုိး ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေရးလာတဲ့ စာေတြက ပုံစံခြက္ ဆန္လာတယ္။ ဒါမ်ဳိး ေရးရင္ပါလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ဒါမ်ဳိး ေတြရွာၾကံၿပီး ေရးလာတယ္။ စာဖတ္မနာတဲ့အတြက္ စာ လုံးေပါင္း သတ္ပုံမမွန္တာ၊ သဒၵါ အထားအသုိ နားမလည္တာ၊ စကားေျပ စကားေျပာ ေရာေနတာတို႔၊ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္အေျခခံ သိနားလည္ရမယ့္ဟာေတြ အားနည္း ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ တကယ္လုိ႔ အဲဒီ စာမူေတြမရွိဘူး ဆုိရင္ တစိုက္မတ္မတ္နဲ႔ အရည္ အခ်င္းရွိ စာေရး ေနတဲ့သူ အေယာက္ ၃၀ ေလာက္ ရွိပါတယ္။ အခုလုိ စာမူေတြေၾကာင့္ အဲဒီလူေတြ နစ္နာေန ရပါတယ္။

ဆရာမ အေနနဲ႔ ခရီးေတြ သြားရင္း ေဆာင္းပါး၊ ရသ စာတမ္းေတြလည္း ေရးရင္း ေရႊအသစ္က႑ကုိလည္း တာ၀န္ ယူရင္းကေန ၀တၳဳတုိ ေတြ ေရးတာ မေတြ႕ရဘူး။ ဘာေၾကာင့္ မေရးျဖစ္တာလဲ။

အရင္ကလို ၀တၳဳတို ေတြ မေရးျဖစ္တာက ခရီးေတြ သြားေနရတာလည္း ပါတယ္။ ကြၽန္မ ေရးခ်င္တဲ့ ၀တၳဳတိုေတြက ျမန္မာျပည္က လူေတြအေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္က လူေတြရဲ႕ဘ၀။ အျမဲတမ္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ေရးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိ ၾကည့္ရင္ သာမန္ လူေတြရဲ႕ အေၾကာင္း၊ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ဘ၀ ကို ထင္ဟပ္ေလ့ ရွိတယ္ဆုိေတာ့ လတ္တေလာ ခရီးေတြ ခ်ည္းသြား ေနရလုိ႔ ဒီလူေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ မေနႏိုင္တဲ့ ျပႆနာကလည္း ရွိတယ္။ ဒီလူေတြၾကားထဲမွာ မေနႏိုင္တဲ့ အတြက္ ဒီလူေတြ အေၾကာင္း ေရးဖုိ႔ ခက္ခဲလာတယ္။ သူတို႔ ေခၚလုိ႔သာ သြားေနရတယ္၊ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ေတာ့ ျပန္လာ ေနတယ္။ ဒီလူေတြၾကားထဲမွာ ေနမွ ဒီလူေတြ အေၾကာင္း ေရးႏိုင္မွာေလ။ ေနာက္တစ္ခုက အသက္အရြယ္ အရလည္း ငယ္ငယ္ကလုိ ဘာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရးလုိက္မယ္ဟဲ့ ဆုိတာမ်ဳိး မရွိဘဲ ခ်ိန္လာတာ၊ တြက္လာတာမ်ဳိး ရွိလာတယ္။ေနာက္တစ္ခုက ေရႊအသစ္ကို တာ၀န္ယူရတဲ့ အခါ ရသကို ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းနဲ႔ ၿငီးေငြ႕တဲ့ သေဘာ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဖတ္ေနရတဲ့ ဟာေတြက မ်ားလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ကုိယ္ ေရးဖုိ႔အခ်ိန္ မရွိတာလည္း ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးေတြ ကလည္း အခ်ိန္ မီၿပီးေအာင္ ေရးရတယ္။ စာမူအပုဒ္ ၆၀ ကလည္း ၿပီးေအာင္ ဖတ္ရတာေတြ ရွိေတာ့ မေရးျဖစ္ဘူး။ ၀တၳဳတိုကို အခ်ိန္ရတဲ့ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ျပန္ေရးခ်င္ပါတယ္။

အခုေလာလာဆယ္ ဆရာမ ေရးျဖစ္ေနတာေတြ ရယ္၊ စာအုပ္ အေနနဲ႔ ထြက္ဖုိ႔ စီစဥ္ထားတာ ဘာေတြမ်ား ရွိလဲ။

အခုေလာေလာဆယ္ teen (ဖူးငုံဆယ္ေက်ာ္သက္) မဂၢဇင္းမွာပါတဲ့ message to teen ဆိုတာကို မဂၢဇင္းမွာ နာမည္မခံဘဲ ေရးခဲ့တာ ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကို ထုတ္ဖုိ႔ထုတ္ေ၀ သူတစ္ေယာက္က စကား ေျပာထားတဲ့ အတြက္ ထုတ္ျဖစ္ပါမယ္။ teen မဂၢဇင္းမွာ ေအာင္ကေလာင္ အမည္နဲ႔ ပါခဲ့တဲ့ “ဆယ္ေက်ာ္သက္တုိ႔ အတြက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ရ မယ့္ အေရးအႀကီးဆုံး အခ်က္ ၆ ခ်က္ ” ကုိ စာအုပ္ အျဖစ္ထုတ္ဖုိ႔ ထုတ္ေ၀သူ တစ္ေယာက္နဲ႔ စီစဥ္ေနတာရွိ ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက teen မွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေရး ခဲ့တဲ့ ခရီးသြား ေဆာင္းပါးေတြ အားလုံးကို ထုတ္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးရွိတဲ့ ထုတ္ေ၀သူလည္း ရွိတယ္။

အခု ေလာေလာဆယ္ စာအုပ္ေတြကို ထုတ္ဖုိ႔ေတာ့ စီစဥ္ေနတယ္။ မွန္တာေျပာရ ရင္ ခရီးသြားခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေတြ က ၂၅ ႏိုင္ငံေက်ာ္လာၿပီး ၿမိဳ႕ ေတြကလည္း မ်ားေနတဲ့ အတြက္ ေျခသြားႏုိင္ သေလာက္ လက္ကမလုိက္ ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အကုန္လည္း မေရးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီအခ်ိန္ ျမန္မာစာေပေလာကမွာလည္း ခရီးသြား ေဆာင္းပါးေရးတဲ့ သူေတြလည္း မ်ားလာသလုိ သြားႏိုင္တဲ့ သူေတြကလည္း မ်ားလာၿပီ ဆုိေတာ့ အဲဒီလုိမ်ဳိး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ျပန္ေရး မယ္လုိ႔ေတာ့ စိတ္ကူး မရွိေတာ့ဘူး။ ျခံဳငံုၿပီး ေရးႏိုင္ သေလာက္ ေရးခဲ့ၿပီးၿပီေလ။ အခု ျမန္မာသစ္ ကလည္း အခန္းဆက္မ်ဳိး တစ္ခုခုလုပ္ ခ်င္တဲ့အတြက္ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ျပတိုက္ေတြေပါ့၊ ေနရာတိုင္း မွာ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျပတိုက္ တစ္ခု ခုကို ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့တာ ဆုိေတာ့ ျပတိုက္နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ အျပည့္အစုံ ရွိ ေနတယ္။ ျပန္ျဖည့္၊ ျပန္ရွာ ၿပီး ခရီးသြား ေဆာင္းပါး မဟုတ္ဘဲ ျပတိုက္ေပါင္း မ်ားစြာကို မိတ္ဆက္တဲ့ အေနနဲ႔ ေရးမယ္လုိ႔ ေလာေလာဆယ္ စိတ္ကူးထားတာ ရွိပါ တယ္။

ဆရာမ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)နဲ႔ ခဏတာ ေတြ႕ဆုံ ေမးျမန္းမႈမ်ားကို ဖတ္႐ႈတဲ့ ေရႊအျမဳေတ ပရိသတ္မ်ား ေက်နပ္ၾကမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အခ်ိန္ေပးၿပီး ေျဖၾကားေပးတဲ့ ဆရာမ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)ကုိလည္း ေက်းဇူး တင္ရွိပါတယ္။

ခင္ေလးျမင့္
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ စက္တင္ဘာလ ၂၀၁၀)

မႏၲေလးဘီဘင္ပဘ္

သားတို႔ေက်ာင္းမွာ Family Day camp တဲ့ တခါသြားရေသးတယ္။ မိသားစုလိုက္ ဂိမ္းေတြ တမ်ိဳးၿပီးတမ်ိဳး ေဆာ့ရပါတယ္။ တခုက သားအမိ သားအဖေတြ တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ ဘယ္ေလာက္သိသလဲ ဆိုတဲ့ ဂိမ္း။ သားငယ္နဲ႔ သူ႔အေဖကို ေက်ာခ်င္းကပ္ထိုင္ခိုင္းထားၿပီး အတူတူျဖစ္တဲ့ ေမးခြန္းစာရြက္ေတြ သားကို တရြက္၊ အေဖကို တရြက္ ေပးၿပီး၊ ေမးခြန္းစာရြက္ေပၚမွာပဲ အေျဖေရးေစတယ္။ သားေရးလိုက္တဲ့ အေျဖနဲ႔ အေဖေရးတဲ့ အေျဖတူရင္ ဒီသားအဖက တေယာက္ကိုတေယာက္ သိနားလည္ၾကတယ္ေပ့ါ။ အမွတ္ေတြ ရပါတယ္။ အိမ္ကလူေတြ က်တဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ What is your father’s favorite food? အေဖလုပ္သူ ေျဖထားတဲ့ စာရြက္ ကိုေထာင္ျပေတာ့ Korean Food တဲ့။ သားငယ္ေရစင္ ေရးထားလိုက္တာက Ayam Penyet တဲ့ တလြဲ…။ ၾကားထဲက အေမႀကီးမွာ မခ်ိသြားၿဖဲႀကီးနဲ႔ေပါ့။

ေဟာဒီမွာ ကိုဧရာႀကိဳက္တဲ့ ကိုးရီးယားစာထဲကတခု ဘီဘင္ပဘ္တဲ့
Bibimpab http://en.wikipedia.org/wiki/Bibimbap – mixed rice ထမင္းေပၚမွာ အသီးအ႐ြက္နဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္, အသားေတြပံုၿပီး Gochuchang နဲ႔ ေရာထားတာ
Gochuchang http://en.wikipedia.org/wiki/Gochujang - င႐ုတ္သီးအနီ, ေကာက္ညွင္းဆန္, ပဲငပိေရာထားတဲ့ sauce

အရာရာတိုင္းမွာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတာ့ရွိပါတယ္။ ဘီဘင္ပဘ္ ႀကိဳက္ေပမေပါ့။ ဆီက်က္, င႐ုတ္ဆီ, ပဲငပိေရာထားတဲ့ sauce နဲ႔ ထမင္းကို နယ္ၿပီး အေပၚမွာ အသားကင္, ၀က္အူေခ်ာင္း, ေျမပဲဆံေတြေရာပံုထားတဲ့ မႏၲေလးထမင္းေပါင္း အသည္းစြဲခဲ့တဲ့ မန္းသား ဘီဘင္ပဘ္နဲ႔ စိတ္ေျဖေနတာ မသိရင္ခက္မယ္။

လာေလေရာ့ဟဲ့ ေဟာဒီက မႏၲေလးဘီဘင္ပဘ္

အိမ္နီးခ်င္းအမ လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ကင္ခ်ီေလးရယ္… သူငယ္ခ်င္း လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ျငဳတ္ဆီေလးကို ပဲငပိေရာ… ေစ်းထဲက ၀ယ္ထားတဲ့ ၀က္သားကင္ရယ္… မသီတာ ၾကက္ဥ ေၾကာ္ရတာ ေမာလိုက္တာ ဟူးးးး... အမယ္... မံုလာဥနီ (ခါၾကက္ဥ) ကို အေခ်ာင္းေလးေတြ လွီး၊ Spinish ေလးေတြ ေရစင္ေအာင္ေဆးၿပီး ေရေႏြးပြက္ပြက္ထဲ မျပဳတ္တျပဳတ္ေလး လုပ္ထားရတာ လြယ္တာမွတ္လို႔၊ ခ်က္ခ်င္းဆယ္ၿပီး ေရခဲေရထဲ စိမ္ရေသးတယ္ေတာ့… ခ်စ္လို႔ ခ်က္ေကၽြးတယ္မွတ္ အဟတ္

စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္မည့္ ခ်စ္ၾကည္ေအးရယ္...ငါးေခါင္းေတြ ဘဲေပါင္းေတြခ်က္ေနတဲ့ ေကရယ္
အသုတ္စံုဆိုင္ ဖြင့္တဲ့ ေမဓာ၀ီရယ္... ခ်ဥ္ဖတ္တည္ေနတဲ့ ေပါက္ရယ္...ကို ဂုဏ္တုဂုဏ္ၿပိဳင္ရျပန္ေပါ့ :D

ေလာကဇတ္ခံု

ျပာေသာေကာင္းကင္
ျဖဴေသာ တိမ္တိုက္
စိမ္းေသာ ေရျပင္
တိုးေသာ ေလညွင္း

ခ်စ္သူ
မခ်စ္သူ
ခ်စ္သလိုလို မခ်စ္သလိုလို
ခ်စ္သည္တခါ မခ်စ္သည္မလွည့္
 
အားလံုးအတြက္

My Model

S-C မှာ ပို့စ်တွေ ကျဲပြန်ပြီ… ဆိုတော့ကာ

ပို့စ်အနည်းအများက နိုင်ငံရေး ဒီရေ အတတ်အကျနဲ့များ ဆက်စပ်နေလေသလား

ဘလော့ဂ်အပေါ် ပြတ်သားတဲ့ သဘောထား မရှိသူလို့ မိတ်ဆွေတို့ သံသယဝင်လေပြီလား

အင်ထရိုဝင်နေတာနဲ့ပဲ နာတော့ လက်ကောက်နံ့ မွှေးလာပြီ...

တလွဲမတွေးကြပါနဲ့  ပေါက်တို့ သက်ဝေတို့ ဆီက လက်ကောက်ပါ။

တရံရောအခါက မသီတာ အပ်ချုပ်သင်ပါတယ်။ ဆရာမကတော့ ကိုယ့်အတိုင်းနဲ့ကိုယ် ပုံစံချပြီး သင်ပေးတာပါ။ ဒါကို မသီတာ ရှည်တေတေက ပိတ်စချွေတာပြီး miniature လုပ်ချုပ်ပါတယ်။ ဒီမှာတင် သားငယ်ရေစင် model ဖြစ်ရတော့တာပေါ့။

ဒီပို့စ်တော့ အပိုင်ဆုံးပဲ (Eညှစ်နေတာ)

mouse walk

model မောပြီ

အဲ့ဒီစကတ်လေးကို အတူတက်တဲ့ သင်တန်းသူတယောက်က သူ့သမီးလေးကိုချုပ်ပေးချင်လို့ ဆိုပြီး ငှားသွားလိုက်တာ... ပြန်မရတော့ဘူး။ 

ဆိုင်ရှေ့က ဆိုင်းဘုတ်ကိုလည်း သေချာဖတ်သွားဦး

ယနေ့ အပ်ထည် လက်မခံပါ။

ပုံ/စွယ်စုံရ ဘလော့ဂ်ပညာရှင်

ပြောပြရဦးမည့် အဖြစ်တွေ…(၃)

တချို့များ သိပ်ချစ်တတ်ကြတယ်။ တိရစ္ဆာန်လေးတွေကိုတောင် ဘယ်လို ချစ်ခင် ကြင်နာ ယုယတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းလေးတွေ ဖတ်ရတော့ ဒီက မိန်းမကြမ်းကြီး မသီတာ သတိသံဝေဂ ဖြစ်မိပါတယ်။ ဒီက အဖို့မှာတော့ ဘယ်ခွေးတကောင်၊ ကြောင်တမြီးကိုမျှ မချစ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ တိရစ္ဆာန်မပြောပါနဲ့၊ ကိုယ်မွေးထားတဲ့ လူလေးနှစ်ကောင် ရေချမ်းနဲ့ ရေစင်ကိုတောင် မနည်း ကြိုးစားချစ်နေရသူပါ။ အကြင်နာတရား ခေါင်းပါးလိုက်ပုံများတော့ …
*****

ပြောပြရဦးမည့် အဖြစ်တွေ…

လျှော်ထားတဲ့ အဝတ်တွေ လှန်းနေတုန်း၊ ရေချမ်း ကျောင်းက ပြန်လာစေ

မအေ။ ။ကြည့်စမ်းဟယ်… ချွေးတွေ သံတွေနဲ့ ညစ်ပတ် နံစော်နေတာပဲ… သွား သွား … ရေချိုး။ အင်္ကျီချွတ်… လျှော်မည့်ထဲ ထည့် … ရေချိုးခန်းထဲ တခါထဲဝင်… ရေစွတ် ချေးနှူးထား… ငါ လာခဲ့မယ်

သား။ ။ (အင်္ကျီကို လေးတွဲစွာ ချွတ်ရင်း ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက် လုပ်နေရာမှ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြော)

ဂျာမန် စခန်းကို ရောက်သွားပြီ… ပိုလန်တွေ ဂျူးတွေကို နှိပ်စက်တော့မယ်

*****
မအေ။ ။ဟယ် ခေါင်းတွေလည်း စိုလို့… ခေါင်းက လျှော်မှာလား …
သား။ ။အင်း

Shampoo တွေ လက်ထဲထည့်ပြီး ရေချမ်းခေါင်းကို တဗျင်းဗျင်းကုတ်

ရေပန်းကို ဂိတ်ဆုံးဖွင့်

ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖင်ချထိုင်ခိုင်းထားလို့ ထိုင်နေသူအပေါ် ရေတွေ ဖျန်းတော့

သား။ ။ဒါက ဂျပန်… မေးခွန်းတွေ မေး၊ မဖြေလို့ ရေပိုက်ကြီးနဲ့ ထိုးနေတာ
*****

နည်းနည်းတော့ ရယ်ချင်သွားတယ်… မအေကို ကင်ပေတိုင် လို့ ဆိုလိုတာပေါ့လေ … မရယ်အားဘူး

ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ဆက်ချိုး ဆို ထားခဲ့ပြီး

*****
ကျောက်ပြင်ချ သနပ်ခါးသွေးနေတုန်း
သား။ ။မေမေကလည်း သနပ်ခါး မလိမ်းချင်ပါဘူးဆို
မအေ။ ။ဘာပြောတယ်
သား။ ။ကိုယ်လုံးပဲ လိမ်းမှာမဟုတ်လား မျက်နှာ မလိမ်းဘူးနော်…
မအေ။ ။စကားမရှည်နဲ့ ငါ မျက်နှာပါ လိမ်းထည့်လိုက်ရ
သား။ ။ဒါက မြန်မာစတိုင်
... ... ...

... ... ...

... ... ... 

*****

ရေစင်က မအေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ကြည်မွေ့စေသလောက်

ရေချမ်းကတော့ အဲ့သလို...

ကျမ သိပ်သဘောကျတယ်...

*****

တချို့ အမျိုးသမီးလေးများ အမူအယာက ညင်သာ၊ အပြောအဆိုက ချိုသာ… တို့များဖြင့်…

သာယာ ညှင်းပျောင်းကို မရှိဘူး...

ပိသာလေးနဲ့ နံဘေးပစ်...

*****

ဒီအရောင် နဲ့ ရေးထားတာလေးတွေက မသီတာ အမေ ပြောတတ်တဲ့ အသုံးအနှုန်းလေးတွေ...

(အမေက သမီးကို ချစ်သလို သမီးကလည်း သားတို့ကို ချစ်လိုပါ၏။)

အိပ္မက္ထဲေတာင္...

“သီတာ အိပ္မက္ မက္တယ္ေလ~~ ေတြးေတြးၿပီးရွက္လိုက္တာ EEရာ~~”

မသီတာ အိပ္မက္ကို စီကာပတ္ကံုး မက္တတ္ပါတယ္။
*****
စာသင္ခန္းတခုထဲေရာက္ေနတယ္။ စာသင္မည့္ ဆရာက ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာ။ အတန္းမစခင္မို႔ စာသင္ခန္းအျပင္ဘက္ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ခပ္ငယ္ငယ္ ဆရာမတေယာက္နဲ႔ စကားအေခ်အတင္ေျပာေနတယ္။ တိုးသဲ့သဲ့ၾကားလိုက္တာက မသီတာကို ဒီအတန္းမွာ ပညာသင္ၾကားခြင့္ျပဳဖို႔ သင့္၊ မသင့္။ ဆရာမက “ေနာက္ သူ မလိုက္ႏိုင္ေတာ့လည္း အလိုလို က်န္ခဲ့ပါေစေလ… အခုေတာ့ တတ္ပါေစ” တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာအတန္းထဲ ၀င္လာတယ္။ လက္ခ်ာေတြ ေပးတယ္ေပါ့။ အမယ္ ေက်ာင္းသားေတြ ထဲမယ္ အိမ္ကလူႀကီး ကိုဧရာပါလား။ 

အဂၤလိပ္လို သင္ေနတာျဖစ္မယ္ ကိုယ္ကေတာ့ ျမန္မာလိုပဲ နားလည္ေနတယ္။ ဆရာက စာသင္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္နား ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္လာတယ္။ ကိုယ္လိုက္ေရးေနတာေတြ မွန္ မမွန္ စစ္တဲ့သေဘာ။ ဆရာက စာလံုးတလံုးအတြက္ Spelling စာလံုးေပါင္းေခၚေပးေတာ့ “ဆရာရယ္ ဒီေလာက္ေတာ့ က်မ ေပါင္းတတ္ပါတယ္ ဒီမွာၾကည့္ ဆရာေျပာတာေတြထက္ေတာင္ ပိုၿပီး မွတ္ထားပါေသး” လို႔ ေျပာလိုက္လို႔၊ ဆရာက “ဒါဆိုလည္း ware ေတြ အေၾကာင္းသိသေလာက္ ေျပာစမ္းကြာ” တဲ့။ ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ stageစင္ဘက္ျပန္ေလွ်ာက္သြားၿပီး စင္ေပၚကေန “ကဲ ေျပာေလ…” လုပ္ေနေတာ့… သိသေလာက္ မွတ္သေလာက္ ျဖစ္ညွစ္ စဥ္းစားရေတာ့တာေပါ့။ ware ေတြ… Hardware, Software, firmware… အဲ တခုခ်င္းစီ ဘယ္လိုရွင္းျပရပါ့။ Hardware ကလြယ္တယ္.. Hardware က အရင္ေျပာမယ္ လို႔ စဥ္းစားရင္း စိတ္ထဲက ေတြးလိုက္တာေတာ့ Hardware ဆိုတာ ကြန္ျပဴတာရဲ႕… ဆိုၿပီး ဆက္ေပၚလာတာက ကုန္မာဆိုင္က အိုးေတြ.. ခြက္ေတြ.. ပလတ္စတစ္ပံုးေတြ…

*****
အိပ္မက္ကို ဆက္ရရင္…
*****
ကိုဧရာက ဇတ္ကေလးပုၿပီး အေျဖကို ေလသံ ခပ္အုပ္အုပ္နဲ႔ လွမ္းေျပာျပေနရွာတယ္။ သူဘယ္ေလာက္ ေျပာေျပာ ဒီက ေက်ာင္းအမကေတာ့ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ေခြးအ လည္နင္ေနပါၿပီ… ဂလုဂလုနဲ႔ တံေတြးေတြသာ ၿမိဳခ်ေနရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာ စာေတြ ဆက္သင္တယ္။ ဆရာက “မနက္ဖန္ ရွစ္နာရီ အတန္း စမယ္ ေစာေစာလာၾကပါ” လို႔ မွာရင္း သင္ခန္းစာကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ အတန္းထဲက ထြက္ၾကၿပီး၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မသကၤာတဲ့ မသီတာ ဆရာကို သြားေမးပါတယ္။ “မနက္ဖန္အတန္း က်မ လာရပါမလား” လို႔ပါ။ ဆရာလည္း ေခါင္းကုတ္စဥ္းစားၿပီး၊ အေျဖရွာရဟန္ မတူတဲ့အဆံုး “လာ ငါ့ေနာက္လိုက္ခဲ့” လို႔ ဆိုပါတယ္။ မသီတာ စိတ္ထဲက သိလိုက္ပါတယ္၊ ငါ့ကိုေတာ့ ၀င္ခြင့္ေရြးခ်ယ္ေရးေကာင္စီ အဖြဲ႔၀င္ေတြဆီ ေခၚသြားၿပီလို႔…။ ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ ေလွခါးထစ္ေတြ တက္၊ ေထာင့္ခိ်ဳးတခုေကြ႔လိုက္ၿပီး ၀င္လိုက္တဲ့ အခန္းထဲမွာ ဆရာႀကီးေတြလို႔ ထင္ရတဲ့ သူ သံုးေလးေယာက္ရွိေနပါတယ္။ ဆရာတေယာက္ရဲ႕ စားပြဲမွာ Singaporean ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္က သူတို႔လုပ္ေနတဲ့ Project ကို ဆရာနဲ႔ ေဆြးေႏြးေနၾကပါတယ္။ မွန္ေတြ ကြဲေၾကေနတဲ့ ေနကာမ်က္မွန္တလက္က စားပြဲေပၚမွာ။ အဲ့ဒီ ကြဲေၾကေနတဲ့ အစေတြရဲ႕ အလႊာအလႊာေတြကို လက္သည္းနဲ႔ ကုတ္ျခစ္ထုတ္ရင္း ေက်ာင္းသူေတြက သူတို႔ သိခ်င္တာေတြ ဆရာကို ေမး၊ ဆရာႀကီးက ဒါကဘာေၾကာင့္…၊ ဒါကဘာေလ ရွင္းျပတာကို ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့နဲ႔ ပါးစပ္ကေျပာ၊ ေခါင္းက ၿငိမ့္၊ လက္က လိုက္ေရးလုပ္ေနၾကပါတယ္။ ဆရာႀကီး ေနာက္က နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ name tag ကို လွမ္းဖတ္လိုက္ေတာ့ Professor Dr. Tin Myint (Ph. D) တဲ့။ ထင္တဲ့ အတိုင္းပဲ ဆရာႀကီးက ျမန္မာပါလို႔…
*****
မက္လိုက္တဲ့ အိပ္မက္ရဲ႕ တပိုင္းတစပါ
*****

(ခင္မင္ရေသာ မမKTM ရဲ႕ တူ၊ NUS မွ Electronic Major ျဖင့္ ေက်ာင္းၿပီး၍ စကၤာပူႏိုင္ငံမွ ေပးေသာ စေကာ္လာျဖင့္ Ph. D ဆက္လက္ ဆည္းပူးခြင့္ရေၾကာင္း သိရသည့္အတြက္ ဂုဏ္ယူ ၀မ္းေျမာက္စြာျဖင့္)