ဤမိသားစု
ဘုရားဖူး လာ၏။
လူစုလာသည်။
မသီတာ ပါသလား။
အထီးကျန်ခြင်းကို ခံစားရသောအခါ အထက်ပါအတိုင်း သူငယ်တန်းဖတ်စာ ထဲမှ စာပိုဒ်လေးတွင် မိမိနာမည်ကို ထည့်လိုက်မိပါတော့သည်။
အထီးကျန်ခြင်းသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခြင်းမှာ မြစ်ဖျားခံလေသလောဟု ကံ၊ ကံ၏အကျိုး ကို စစ်ကြော ဝေဖန် တီးခေါက်နေမိသည်။
အထီးကျန်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုနည်းပါးခြင်း၊ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးညံ့ဖျင်းခြင်း၊ ရတာထက်ပိုလိုချင်ခြင်းများ၏ အကျိုးရလဒ်လေလောဟု ဆန်းစစ်ရသည်မှာလည်း အကြိမ်ကြိမ်။
မိန်းမတို့သည် အသက်အရွယ် အတန်ရလာသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဓာတ်များပြောင်းလဲခြင်းကြောင့် တောင်တောင်အီအီ ဖြစ်လာတတ်ကြောင်း ကြားဖူးနား၀ ရှိခဲ့ရာ၊ ထိုအသက်အရွယ်သို့ မိမိသည် လုံလ၊ ဝီရိယကြီးစွာဖြင့် စောလျင်စွာ ရောက်နှင့်နေပီလား…
Day 1
Day 2
Day 3 & 4
Day 5
ဒီနေ့ သင်တန်းစတော့ Mei Leen က loner | alone | lonely ဆိုတဲ့ စာသုံးလုံးကို White Board မှာ ရေးချလိုက်တယ်။ ကျမ အလွန်စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ topic မို့ တစ်စုံတစ်ခုသော ကွင်းဆက်ကလေးကို ရလေနိုးနိုး မျှော်ကိုးရင်း နဲ့ပေါ့။
ယေဘူယျ အနေနဲ့ ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်ထဲက ကာလပေါ် နိုင်ငံရပ်ခြား ဆိုတဲ့ တေးသွားကို မဖြစ်မနေ သီဆိုကျူးရင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ New Year Eve မှာ ဖြစ်ပျက်တဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ သင်ခန်းစာကို ချဉ်းကပ်တယ်။ friends, family member တွေနဲ့ party, holiday အကြောင်း တွေပါတယ်။ တဆက်တည်းမှာ Lifestyle တွေအကြောင်းလည်း ပြည့်ပြည့်စုံစုံ မဟုတ်ပေမဲ့ တစွန်းတစ အဖျားခတ်ပြီး ပါသွားတယ်။
နောက်ဆုံးမှာ ဇတ်လိုက် ရထားတဲ့ score ကို loner အဆင့်တွေ ခွဲထားတဲ့ table နဲ့ တိုက်ကြည့်လိုက်တော့ He’s a bit of a loner ဆိုတဲ့ အဖြေထွက်တယ်။ ကိုယ်ရဲ့ အမူအကျင့်တွေ အတွက်လည်း ကိုယ်တိုင် အမှတ်ပေး၊ ရတဲ့ score တွေအားလုံးပေါင်းတော့ အဲ့ဒီလူနဲ့ တစ်မှတ်ပဲကွာသမို့ I’m a bit of a loner လို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကြေငြာအပြီး ခဲလေသမျှ သဲရေကျဆိုတဲ့ အဖြစ်နဲ့ သင်တန်းက ပြန်ခဲ့တယ်။
*****
ဆရာတော် ဦးဇောတိက က Snow in the Summer စာအုပ် Introduction မှာ
Mountain-Lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone. …တဲ့။ (Page-4)
ဆရာတော် ဘယ်လိုများ learn လုပ်ခဲ့ပါသလဲ။
Mountain-Lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone. …တဲ့။ (Page-4)
ဆရာတော် ဘယ်လိုများ learn လုပ်ခဲ့ပါသလဲ။
မိသားစု စည်းဝိုင်း အပြင်ဘက်
သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေ အသိုင်းအဝိုင်းအပြင်ဘက်
ရွာ အပြင်ဘက်
ရောက်နေတယ်လို့ ခံစားရလို့ ရေးချလိုက်ပါတယ်
ဘလော့ဂ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
8 comments:
ေဟာ..လံု႔လ ၀ီရိယလြန္စြာ ေစာေရာက္ေနတယ္ ထင္ေလသလား မသီတာ.. ကိုယ္အရင္ေရာက္နွင္႔ေနၿပီေလ.. ငွဲငွဲ..
အန္တီတာေရ...
You're not alone nor lonely ေနာ္.. ရြာအျပင္ဘက္ေရာက္တယ္လို႔ေတာ႔ မခံစားပါနဲ႔..
ကိုယ္႔လိုရြာသားေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါလို႔ သတိရေပါ႔
ေ၀ငွတာေလးေတြ ဖတ္ျပီးအားေပးသြားပါတယ္.. ဗဟုသုတေလးေတြလည္း ယူသြားပါတယ္.. ဟိုေန႔က Loner ဆိုတဲ႔ ကိုရီးယားကားၾကည္႔လိုက္ရတယ္.. သိပ္ေကာင္းတာပဲ.. အန္တီတာေျပာတာေလးေတြ၊ ဆိုလိုခ်င္တာေလးေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္တယ္ဆိုရမလားပဲ...
း)
စိတ္ကို အအား မေပးဘဲ - တခုခု အလုပ္ေပးထားရင္ အထီးက်န္ခ်ိန္ေတြ နည္းသြားမယ္ ထင္ပါရဲ႕
(ထင္တာ ေျပာျခင္းမွ်သာ)
ရြာျပင္မေရာက္ပါဘူး မသီတာ...
ဒိေလာက္ခ်စ္သူ၊ ခင္သူေတြ ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနတာ
ရြာအျပင္မွာ ရြာသားေတြမ်ားလြန္းလို႔
ရြာသစ္ကေလး ထူေနၾကသတဲ႔ကြယ္
ရြာနာမည္ေလးေတာင္ ရွိသြားေပါ႔
ဘာတဲ႔ “ဘေလာ႔ရြာ” ဆိုလား.......
ဟား.... မသီတာ တစ္ေယာက္
ဘာေတြ အေတြးနက္ၿပီး ဘာေတြခံစားေနသလဲ...
ဒီဘေလာ့ဂ္႐ြာမွာ အထီးက်န္တာမရွိဘူး...
သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး မသီတာအနားမွာ ရွိေနတယ္လို႕သာ ေတြးေနပါေလ...
ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
သက္ေ၀
ဘေလာ့ရြာသူ၊ ရြာသား အေပါင္းတို႔ )))
ဘေလာ့ဂ္ရြာသူ တစ္ဦးျဖစ္ေသာ မသီတာ တစ္ေယာက္ အသင္တို႔ အားလံုး၏ ဘေလာ့ဂ္မ,ၾကည့္ရွဳျခင္းေၾကာင့္ ကေယာင္ကတမ္း, ကမူး႐ွဴးထိုး, ကေပါက္ခ်ိ ကေပါက္ခ်ာ, ကေယာက္ကယက္, ကတုန္ကယင္ အေျခအေနမွ ေက်ာ္လြန္သြားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း
ေလးစားစြာ အသိေပးအပ္ပါသည္ ခင္ဗ်ား ..အဲ...ရွင့္ )))
you will never blog alone. တဲ့..
Post a Comment