Sunday, January 13, 2019

မဂၤလသုတ္ (၇) - Inspiration, Aspiration and the Goal

ဖု႒ႆ ေလာကဓေမၼဟိ၊
စိတၱံ ယႆ န ကမၸတိ။
အေသာကံ ဝိရဇံ ေခမံ၊
ဧတံ မဂၤလမုတၱမံ။


ကေလးဘဝက သရဲတေစၧေတြကို ေၾကာက္တဲ့အခါ ဒီဂါထာအပိုဒ္ကေလးကို ႐ြတ္ေလ့ရွိတယ္။ ေနာင္ႀကီးလာေတာ့ သရဲတေစၧေတြကို မေၾကာက္တတ္ေတာ့ ေပမယ့္လည္း၊ စိတ္လႈပ္ရွား ပူပန္တဲ့အခါတိုင္း ႐ြတ္ေလ့ရွိျပန္တယ္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ အဆိုးေလာကဓံေတြကို မႀကံဳေတြ႔ရေအာင္ ဆုေတာင္းတဲ့ အေနနဲ႔ ႐ြတ္မိတာမ်ားတယ္။ အသက္အ႐ြယ္ ရလာေတာ့ အဆိုးေလာကဓံေတြကို မႀကံဳေတြ႔ရေအာင္ ဆိုတာထက္ အဆိုးေလာကဓံေတြကို ႀကံဳေတြ႔ခ်ိန္မွာ ရင္ဆုိင္ႏိုင္မယ့္ ခြန္အားမ်ိဳး ရလာေအာင္ ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ပဲ ႐ြတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

"အဆိုးေလာကဓံေတြကို မႀကံဳေတြ႔ဖို႔" ဆိုတာက ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္ေတာင္ အဆိုးေလာကဓံ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသးတာပဲ။ သူ႔မ်ိဳးႏြယ္စုေတြကို သတ္ျဖတ္၊ သူ႔ႏိုင္ငံကို ဖ်က္ဆီးမယ့္ ရန္ကို တားဆီးဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ေယာကၡမျဖစ္တဲ့ သုပၸဗုဒၶရဲ႕ ၿငိဳျငင္မႈကို ခံခဲ့ရတယ္။ သူ႔ေယာက္ဖ ေဒဝဒတ္ရဲ႕ လုပ္ႀကံမႈေတြကေနလည္း သီသီေလးလြတ္ခဲ့ရတယ္။ စိၪၥမာဏ၊ သုႏၵရီစတဲ့ မိန္းမေတြနဲ႔ စြတ္စြဲမႈကိုလည္း ခံခဲ့ရတယ္။ ေဝရၪၨာျပည္မွာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈေဘးကို ႀကံဳခဲ့ရတယ္။ အသက္႐ြယ္ႀကီးလာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ လက္႐ံုးျဖစ္တဲ့ ရွင္သာရိပုတၱရာနဲ႔ ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္၊ သားေတာ္ ရာဟုလာနဲ႔ ယေသာဓရာေထရီတို႔က သူ႔အရင္ အသီးသီး ပရိနိဗၺာန္စံဝင္သြားၾကတယ္။ ဘဝေနာက္ဆံုး အခ်ိန္မွာ ေသြးဝမ္းေရာဂါေၾကာင့္ အားအင္ခ်ိနဲ႔ ေနတဲ့ၾကားက ကုသိနာ႐ံုကို ေျခလ်င္ခရီး ႂကြခဲ့ရတယ္။ (အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဇာတိေျမ ကပိလဝတ္ကို ေခါင္းခ်ဖို႔ ျပန္ရင္း လမ္းခရီး ကုသိနာ႐ံုမွာပဲ လြန္ေတာ္မူခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဥပါဒါန္ကို ပယ္သတ္ၿပီးတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုအစြဲမ်ိဳး ရွိမွာမဟုတ္လို႔ သုဘဒၵကို ေခ်ခၽြတ္ဖို႔ ကုသိနာ႐ံုကို ႂကြတယ္ဆိုတာကပဲ ပိုၿပီး မွန္ပါလိမ့္မယ္)။

ဘုန္းေတာ္ အနႏၲ၊ ကံေတာ္ အနႏၲဆိုတဲ့ ဘုရားရွင္ေတာင္ ဒီလို ေလာကဓံဆိုးေတြကို ႀကံဳရေသးတာ ဘယ္လိုလူကမ်ား ေလာကဓံတရားေတြကို ေရွာင္ရွားႏိုင္မွာလဲ။ ဘုရားရဟႏၲာေတြကေတာ့ အေကာင္း ေလာကဓံေတြေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွား၊ မာန္တက္ျခင္း မရွိၾကသလို၊ အဆိုးေလာကဓံေတြေၾကာင့္လည္း စိတ္ထိခိုက္ ပင္ပမ္းျခင္း၊ ဝမ္းနည္းအားငယ္ျခင္း မျဖစ္ၾကဘူး။ ေလာကဓံ တရားေတြကို တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္စြာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကတယ္။ ဘုရားရဟႏၲာေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က မတုန္လႈပ္ဘူး (နကမၸတိ)၊ စိုးရိမ္ပူပန္မႈ မရွိဘူး (အေသာကံ)၊ ပုထုဇဥ္ေတြလို ေလာကဓံတရားကို ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစတဲ့ ကိေလသာတရားေတြနဲ႔ မတုန္႔ျပန္ၾကဘူး။ ကိေလသာ ျမဴကင္းစဥ္ေနတယ္ (ဝိရဇံ)၊ စိတ္ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြက လြတ္ေျမာက္ၿပီးျဖစ္လို႔ ေဘးကင္းလံုၿခံဳေနတယ္ (ေခမံ)။

ဘုရားရဟႏၲာေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဒီဂါထာေလးကို ႐ြတ္တဲ့အခါ ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ထုိက္သင့္တဲ့ ခြန္အားမ်ိဳးကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဘုရားရဟႏၲာေတြကို စံျပဳၿပီး ကိုယ္တိုင္လည္း ရင့္က်က္ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ ရရွိလိုတဲ့ ဆႏၵေတြ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဘုရားရဟႏၲာေတြရဲ႕ "မတုန္လႈပ္တဲ့ စိတ္၊ မပူပန္တဲ့စိတ္၊ ျမဴကင္းတဲ့စိတ္၊ ေဘးကင္းလံုၿခံဳတဲ့ စိတ္" က မဂၤလသုတ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး မဂၤလာ ၄-ပါးပါ။ တနည္းဆိုရင္ မဂၤလသုတ္က ခရီးလမ္းျပ ေျမပံုတခု ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ဒီဂါထာက မဂၤလာခရီးရဲ႕ လမ္းဆံုးပန္းတိုင္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလုိ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးက ဘုရားရဟႏၲာေတြကို "အာဟုေနေယ်ာ၊ ပါဟုေနေယ်ာ၊ ဒကၡိေဏေယ်ာ၊ အၪၥလီကရဏီေယာ" စတဲ့ ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထိုက္တဲ့ ဂုဏ္ေတြကို ေဆာင္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီလို စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးကို မဂၤလာလို႔ ေခၚေၾကာင္း မဂၤလသုတ္အ႒ကထာက ရွင္းျပထားတယ္။

ဒီေတာ့ "လူမိုက္နဲ႔ မေပါင္းနဲ႔၊ ပညာရွိလိမၼာနဲ႔ ေပါင္း၊ ပူေဇာ္ထိုက္သူကုိ ပူေဇာ္" ဆိုတဲ့ ပထမဂါထာက "မတုန္လႈပ္တဲ့ စိတ္၊ မပူပန္တဲ့စိတ္၊ ျမဴကင္းတဲ့စိတ္၊ ေဘးကင္းလံုၿခံဳတဲ့ စိတ္" ဆိုတဲ့ ပန္းတိုင္ဂါထာဆီကို ဦးတည္ေနတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

0 comments: