ပ႒ာန္း ပစၥယနိေဒၵသ မိတ္ဆက္ - ၂ (အညမညပစၥည္း၊ သဟဇာတပစၥည္း)

အညမညပစၥည္း

အညမညပစၥေယာတိ -
၁။ စတၱာေရာ ခႏၶာ အ႐ူပိေနာ အညမညပစၥေယန ပစၥေယာ။
၂။ စတၱာေရာ မဟာဘူတာ အညမညပစၥေယန ပစၥေယာ။
၃။ ၾသကၠႏၲိကၡေဏ နာမ႐ူပံ အညမညပစၥေယန ပစၥေယာ။

သံုးေခ်ာင္းေထာက္တြင္ ေထာက္တစ္ေခ်ာင္းသည္ အျခားေထာက္မ်ားအား မွီ၍ ရပ္တည္သကဲ့သို႔ တရား တစ္ပါးႏွင့္ တစ္ပါး အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲျပု၍ ျဖစ္တည္ၾကျခင္းအား အညမညပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳသည္ မည္၏။

သမၸယုတၱပစၥည္းသည္ စိတ္ ေစတသိက္ဟူေသာ ႐ုပ္မဟုတ္သည့္ ခႏၶာေလးပါးတို႔ အခ်င္းခ်င္း အတူယွဥ္တြဲျဖစ္ေပၚ၍ ေက်းဇူးျပဳေနေသာ သမၸယုတၱပစၥည္းသည္ အညမညပစၥည္းျဖင့္လည္း ေက်းဇူးျပဳေနၾကသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။

၁။ စတၱာေရာခႏၶာ အ႐ူပိေနာ - ႐ုပ္မဟုတ္ေသာ (စိတ္ ေစတသိက္) ခႏၶာေလးပါးတို႔သည္၊
အညမညပစၥေယန ပစၥေယာ - အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အမွီျပဳ၍ (အညမညပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

႐ုပ္မဟုတ္သည့္ စိတ္ ေစတသိက္ တရားတို႔သည္ တသီးတျခားစီ ျဖစ္ေပၚႏိုင္စြမ္းမရွိ အတူယွဥ္တြဲ၍ ျဖစ္ေပၚေနၾကသကဲ့သို႔၊ ႐ုပ္တရားတို႔သည္လည္း ကလာပ္စည္း (ကလာပ) ေခၚ အစုေလးမ်ား ဖြဲ႔၍ တည္ၾကသည္။ ႐ုပ္ကလာပ္တို႔တြင္ ပထ၀ီ၊ အာေပါ၊ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာ ဟူေသာ ႐ုပ္၏ အေျခခံတရားေလးပါး (မဟာဘူတ) တို႔ပါ၀င္ ဖြဲစည္းထားသည္။ ႐ုပ္ကလာပ္တစ္ခုတြင္ မဟာဘုတ္ေလးပါးသာမက ယင္းမဟာဘုတ္ေလးပါးအား မွီ၍ ျဖစ္တည္ရေသာ အျခားေသာ အမွီ႐ုပ္ (ဥပါဒါ႐ုပ္) မ်ားလည္း ပါ၀င္ဖြဲ႔စည္း ထားပါသည္။

၁။ ပထ၀ီ - ေျမဓာတ္ (မာမႈ ေပ်ာ့မႈ ၾကမ္းတမ္းမႈ ႏူးညံ့မႈ ေလးမႈ ေပါ့မႈ)
၂။ အာေပါ - ေရဓာတ္ (ဖြဲ႔စည္းမႈ ယိုစည္းမႈ)
၃။ ေတေဇာ - မီးဓာတ္ (ပူမႈ ေအးမႈ ရင့္က်က္မႈ)
၄။ ၀ါေယာ - ေလဓာတ္ (ေထာက္ကန္မႈ တြန္းကန္လႈပ္ရွားမႈ) တို႔ျဖစ္ၾကသည္။

ထိုမဟာဘုတ္ေလးပါးတို႔သည္ တသီးတျခားကြဲ၍ မတည္ႏိုင္ဘဲ ႐ုပ္ကလာပ္စည္း တစ္ခုထဲတြင္ တစ္ခုကို တစ္ခု အမွီသဟဲ ျပဳ၍ ျဖစ္တည္ၾကသည္ကို အညမညပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳေနၾကသည္ ေခၚသည္။

၂။ စတၱာေရာ မဟာဘူတာ - မဟာဘုတ္ေလးပါးတို႔သည္၊
အညမညပစၥေယန ပစၥေယာ - အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အမွီျပဳ၍ (အညမညပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

ဘ၀သစ္သို႔ သက္၀င္ေသာအခိုက္ (ၾသကၠႏၲိကၡဏ = ၾသကၠႏၲိ + ခဏ) တနည္းအားျဖင့္ ဘ၀တစ္ခု၏ အစ ပထမဦးဆံုး ျဖစ္ေသာ စိတ္အား ပဋိသေႏၶ ၀ိညာဏ္ဟု ေခၚသည္။ ထို ပဋိသေႏၶစိတ္ႏွင့္ အတူယွဥ္တြဲ၍ ေ၀ဒနာ၊ သညာ၊ သခၤါရာဟူေသာ နာမ္ခႏၶာ ၃-ပါးလည္း ျဖစ္ေပၚၾကသည္။ ထိုပဋိသေႏၶ စိတ္၏ မီွရာျဖစ္ေသာ ႐ုပ္တရားသည္လည္း ပဋိသေႏၶစိတ္ႏွင့္ အတူတၿပိဳင္နက္ ျဖစ္ေပၚသည္။ ထို႐ုပ္သည္ စိတ္ႏွလံုးသား၏ မွီရာ ၀တၳဳ႐ုပ္ ျဖစ္သျဖင့္ “ဟဒယ၀တၳဳ” ဟုလည္း ဆိုေလ့ရွိသည္။ ထို႔သို႔ ျဖစ္ေပၚၾကေသာ ပဋိသေႏၶအခိုက္တြင္ စိတ္ ေစတသိက္ဟူေသာ နာမ္တရားႏွင့္ ဟဒယ၀တၳဳဟူေသာ ႐ုပ္တရားတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္မွီခို၍ ျဖစ္ၾကရသည္။ (မွတ္ခ်က္။ ဘ၀၏ အစ ပဋိသေႏၶအခိုက္တြင္ နာမ္တရားတို႔သည္ မိမိတို႔ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ျဖစ္ေသာ ဟဒယ၀တၳဳ႐ုပ္ကို မွီ၍ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း၊ ဘ၀ျဖစ္ဆဲ ပ၀တၱိကာလ၌မူ မိမိတို႔ထက္ ေစာ၍ ျဖစ္ႏွင့္ေသာ ၀တၳဳ႐ုပ္တို႔ကို မွီ၍ ျဖစ္ၾက၏။)

၃။ ၾသကၠႏၲိကၡေဏ နာမ႐ူပံ - ပဋိသေႏၶအခိုက္တြင္ နာမ္ႏွင့္ ႐ုပ္တို႔သည္၊
အညမညပစၥေယန ပစၥေယာ - အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အမွီျပဳ၍ (အညမညပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

ဤေနရာတြင္ နာမ္တရားမရွိဘဲ ႐ုပ္တရားသက္သက္သာ ျဖစ္ေသာ အသညသတ္ဘ၀ႏွင့္ ႐ုပ္တရား မရွိဘဲ နာမ္တရား သက္သက္သာ ျဖစ္ေသာ အ႐ူပဘ၀မ်ားတြင္ နာမ္ႏွင့္ ႐ုပ္တို႔ အျပန္အလွန္ မွီခုိျခင္းမ်ိဳး မရွိၾက။ ခႏၶာ ၅-ပါးလံုးျဖစ္ေသာ ပၪၥေ၀ါကာရဘ၀ အစ၌သာလွ်င္ နာမ္ႏွင့္ ႐ုပ္တို႔ အျပန္အလွန္ မွီခုိျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေသခ်ာေစရန္ အခ်ိဳ႕နိႆယမ်ားတြင္ “ပၪၥေ၀ါကာရဘ၀ ပဋိသေႏၶခဏတြင္” ဟု အနက္ေပး တတ္ပါသည္။

အက်ဥ္းခ်ဳပ္အားျဖင့္ အညမညပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳရာတြင္
(၁) နာမ္ခႏၶာေလးပါး အခ်င္းခ်င္း
(၂) မဟာဘုတ္ေလးပါး အခ်င္းခ်င္း
(၃) (ပၪၥေ၀ါကာရ) ပဋိသေႏၶအခိုက္ နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ပါး အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အမွီျပဳ ေနၾကသည္ဟု မွတ္သားႏိုင္ပါသည္။

သဟဇာတပစၥည္း




သဟဇာတပစၥေယာတိ -
၁။ စတၱာေရာ ခႏၶာ အ႐ူပိေနာ အညမညံ သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ။
၂။ စတၱာေရာ မဟာဘူတာ အညမညံ သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ။
၃။ ၾသကၠႏၲိကၡေဏ နာမ႐ူပံ အညမညံ သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ။
၄။ စိတၱေစတသိကာ ဓမၼာ စိတၱသမု႒ာနာနံ ႐ူပါနံ သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ။
၅။ မဟာဘူတာ ဥပါဒါ႐ူပါနံ သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ။
၆။ ႐ူပိေနာ ဓမၼာ အ႐ူပီနံ ဓမၼာနံ ကိၪၥိကာေလ သဟဇာတ ပစၥေယန ပစၥေယာ၊ ကိၪၥိကာေလ န သဟဇာတ ပစၥေယန ပစၥေယာ။

အတူတကြ တၿပိဳင္နက္ျဖစ္ေပၚျခင္းသည္ (သဟ = အတူ + ဇာတ = ျဖစ္ျခင္း) သဟဇာတ ပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳသည္ မည္၏။ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္မွီ၍ ျဖစ္ရေသာ တရားမ်ားသည္ တပါးထက္ တပါးက ေစာျဖစ္၍ မရသကဲ့သို႔၊ ေနာက္က်ၿပီးမွ ျဖစ္၍လည္း မရ။ ထို႔ေၾကာင့္ အညမညပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳေနေသာ တရားသံုးမ်ိဳး (နာမ္ခႏၶာေလးပါး, မဟာဘုတ္ေလးပါး, ပဋိသေႏၶအခိုက္ နာမ္႐ုပ္) တို႕သည္ သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္လည္း ေက်းဇူးျပဳ ေနပါသည္။

၁။ စတၱာေရာခႏၶာ အ႐ူပိေနာ- ႐ုပ္မဟုတ္ေသာ (စိတ္ ေစတသိက္)ခႏၶာေလးပါးတို႔သည္၊
အညမညံ- အခ်င္းခ်င္း၊
သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ- တၿပိဳင္နက္ အတူျဖစ္၍ (သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။
၂။ စတၱာေရာ မဟာဘူတာ- မဟာဘုတ္ ေလးပါးတို႔သည္၊
အညမညံ- အခ်င္းခ်င္း၊
သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ- တၿပိဳင္နက္ အတူျဖစ္၍ (သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။
၃။ ၾသကၠႏၲိကၡေဏ နာမ႐ူပံ - ပဋိသေႏၶအခိုက္တြင္ နာမ္ႏွင့္ ႐ုပ္တို႔သည္၊
အညမညံ- အခ်င္းခ်င္း၊
သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ- တၿပိဳင္နက္ အတူျဖစ္၍ (သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

႐ုပ္တရားတို႔သည္ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရဟူေသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ၾကသည္။  စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ႐ုပ္အား စိတၱသမု႒ာန ႐ုပ္ (တနည္း စိတၱဇ႐ုပ္) ဟု ေခၚသည္။ စိတၱဇ႐ုပ္မ်ားသည္ စိတ္ႏွင့္ အတူတၿပိဳင္နက္ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ စိတ္ ေစတသိက္တရားတို႔သည္ စိတၱဇ႐ုပ္မ်ားအား တၿပိဳင္နက္ အတူျဖစ္ေစ၍ သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳသည္ မည္၏။

၄။ စိတၱေစတသိကာ ဓမၼာ - စိတ္ ေစတသိက္တရားတို႔သည္၊
စိတၱသမု႒ာနာနံ ႐ူပါနံ - စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႐ုပ္တရားတို႔အား၊
သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ- တၿပိဳင္နက္အတူျဖစ္၍ (သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

မဟာဘုတ္ေလးပါးတို႔သည္ သီးျခားစီ တည္ရွိႏိုင္စြမ္း မရွိဘဲ ႐ုပ္ကလာပ္မ်ားဖြဲ၍ တည္ရွိသည္ဟု ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ႐ုပ္ကလာပ္တို႔တြင္ မဟာဘုတ္ေလးပါး သာမက အျခားေသာ ႐ုပ္တရားမ်ားလည္း ပါ၀င္ ေန၏။ မဟာဘုတ္ေလးပါးသည္ ႐ုပ္ကလာပ္၏ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ျဖစ္ၿပီး၊ အျခားေသာ ႐ုပ္မ်ားသည္ ထိုမဟာဘုတ္ေလးပါးတို႔ အေပၚတြင္ တည္မွီ၍ ျဖစ္ရေသာ ဥပါဒါ႐ုပ္မ်ား (အမႊန္းတင္႐ုပ္ တနည္း အမီွ႐ုပ္) ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုသို႔ ကလာပ္စည္း ဖြဲ႕၍ ျဖစ္တည္ၾကေသာ ႐ုပ္တရားမ်ားသည္ တၿပိဳင္နက္ အတူျဖစ္ေပၚ၍ တၿပိဳင္နက္ အတူခ်ုပ္ၾကပါသည္။ မဟာဘုတ္ေလးပါးတို႔သည္ ကလာပ္စည္းတခုတည္းမွ ဥပါဒါ႐ုပ္တို႔အား သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳသည္ ဆိုရေလသည္။

၅။ မဟာဘူတာ - မဟာဘုတ္တို႔သည္၊
ဥပါဒါ႐ူပါနံ - ဥပါဒါ႐ုပ္တို႔အား၊
သဟဇာတပစၥေယန ပစၥေယာ - တၿပိဳင္နက္အတူျဖစ္၍ (သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

ဘ၀၏ အစ ပဋိသေႏၶအခိုက္တြင္ ျဖစ္ေသာ နာမ္တရားတို႔သည္ ယင္းတို႔၏ မွီရာ၀တၳဳ႐ုပ္ႏွင့္ အတူတၿပိဳင္နက္ ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း၊ ဘ၀ျဖစ္ဆဲ ပ၀တၱိကာလတြင္မူ နာမ္တရားတို႔သည္ မိမိတို႔ထက္ အရင္ေစာ၍ ျဖစ္ႏွင့္ေသာ ၀တၳဳ႐ုပ္တို႔ကို မွီ၍ ျဖစ္ၾက၏။ သဟဇာတပစၥယနိေဒၵသ ၀ါက်အမွတ္ (၆) က ထိုအခ်က္အား ေပၚလြင္ေစပါသည္။

၆။ ႐ူပိေနာ ဓမၼာ - ႐ုပ္တရားတုိ႔သည္၊
အ႐ူပီနံ ဓမၼာနံ - ႐ုပ္မဟုတ္ေသာ နာမ္တရားတို႔အား၊
ကိၪၥိကာေလ - အခ်ိဳ႕ကာလ၌ (ပဋိသေႏၶကာလကို ဆိုလို)
သဟဇာတ ပစၥေယန ပစၥေယာ - တၿပိဳင္နက္အတူျဖစ္၍ (သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။
ကိၪၥိကာေလ - အခ်ိဳ႕ကာလ၌ (ပ၀တၳိကာလကို ဆိုလို)
န သဟဇာတ ပစၥေယန ပစၥေယာ - သဟဇာတပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူး မျပဳၾက (တၿပိဳင္နက္အတူ မျဖစ္ၾက)။

အက်ဥ္းခ်ဳပ္အားျဖင့္ သဟဇာတပစၥည္းသည္
(၁) နာမ္ခႏၶာေလးပါး အခ်င္းခ်င္း …
(၂) မဟာဘုတ္ေလးပါး အခ်င္းခ်င္း …
(၃) ပဋိသေႏၶအခိုက္ နာမ္႐ုပ္ႏွစ္ပါး အခ်င္းခ်င္း …
(၄) စိတ္ေစတသိက္သည္ စိတၱဇ႐ုပ္တို႔အား …
(၅) မဟာဘုတ္ေလးပါးသည္ ဥပါဒါ႐ုပ္တို႔အား အတူတၿပိဳင္နက္ျဖစ္ၿပီး ေက်းဇူးျပဳေနၾကသည္။

ဤသဟဇာတပစၥည္း ၅-မ်ိဳးအနက္ ပထမ ၃-မ်ိဳးသည္ သဟဇာတျဖစ္သကဲ့သို႔၊ အျပန္အလွန္ အညမညပစၥည္းျဖင့္လည္း ေက်းဇူးျပဳေနၾကသည္။ အမွတ္ ၄ ႏွင့္ ၅ သည္ သဟဇာတျဖစ္ေသာ္လည္း အညမညမျဖစ္ၾက။ သဟဇာတပစၥည္း ၅-ပါးလံုးတို႔သည္ အတူတၿပိဳင္နက္ျဖစ္႐ံုသာမက အေၾကာင္းတရားတို႔သည္ အက်ိဳးတရားတုိ႔၏ တည္မွီရာလည္းျဖစ္ေန၍ သဟဇာတနိႆပစၥည္း ဟုလည္း ေခၚသည္။ သဟဇာတပစၥည္းတိုင္းသည္ နိႆယပစၥည္းလည္း ျဖစ္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ နိႆယပစၥည္းတိုင္းသည္ကား သဟဇာတပစၥည္း မဟုတ္ေခ်။

ဆက္ရန္...

ပ႒ာန္း ပစၥယနိေဒၵသ မိတ္ဆက္ - ၁ (သမၸယုတၱပစၥည္း၊ ၀ိပၸယုတၱပစၥည္း)

အဘိဓမၼာ ေဒသနာေတာ္အရ ႐ုပ္နာမ္တရားတို႔သည္ မိမိပင္ကိုယ္ သဘာ၀အားျဖင့္ ျဖစ္တည္ႏိုင္စြမ္း မရွိ။ အေၾကာင္းမဲ့ ျဖစ္ေပၚလာသည္လည္း မဟုတ္။ တန္ခိုးရွင္တဦးဦးက ဖန္ဆင္းထားျခင္းလည္း မဟုတ္။ ေရွးကံအေၾကာင္းတရား သက္သက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရသည္လည္း မဟုတ္။ အေၾကာင္းတရားမ်ားစြာ ေပါင္းဆံု၍ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း ျဖစ္သည္။

အေၾကာင္းတရားတို႔အား ပစၥည္း (ပစၥယ) ဟုလည္းေကာင္း၊ ထိုအေၾကာင္းတရားတို႔ကို မွီ၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အက်ိဳးတရားမ်ားအား ပစၥယုပၸန္ (ပစၥယုပၸႏၷ) ဟုလည္းေကာင္း ေခၚ၏။ မျဖစ္ေသးေသာ အက်ိဳးတရားတို႔ ျဖစ္ေပၚေစရန္၊ ျဖစ္ဆဲ အက်ိဳးတရားတို႔ ဆက္လက္ တည္တံ့ေစရန္ အေၾကာင္းတရားတို႔၏ အေထာက္အပံ့ မကင္းသည္ကိုပင္ -အေၾကာင္းတရားတို႔က အက်ိဳးတရားတို႔အား ေက်းဇူးျပဳေနသည္ဟု ဆိုသည္။ အေၾကာင္းတရားတို႔က အက်ိဳးတရားတို႔အား ေထာက္ပံ့ ေက်းဇူးျပဳေနပံု အျခင္းအရာ သတၱိအား - ပစၥယသတၱိဟု ေခၚသည္။

ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္တြင္ အေၾကာင္းတို႔က အက်ိဳးတို႔အား ေက်းဇူးျပဳပံု ပစၥယသတၱိ - ၂၄-မ်ိဳးကို ေဟာၾကားထား၏။ ဤ ၂၄-မ်ိဳး၏ အမည္အက်ဥ္းမွ်သည္ ပစၥယုေဒၵသ (ပစၥယ+ ဥေဒၵသ - အက်ဥ္း) မည္၏။ “မည္သည့္ အေၾကာင္းတရားတို႔က မည္သည့္ အက်ိဳးတရားတို႔အား မည္သည့္ ပစၥယသတၱိျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳေနသည္” ဟူ၍ ပစၥယသတၱိ ၂၄-မ်ိဳး၏ အဓိပၸါယ္ အက်ယ္သည္ ပစၥယနိေဒၵသ (ပစၥယ + နိေဒၵသ - အက်ယ္) မည္၏။ ပစၥယနိေဒၵသသည္ အဓိပၸါယ္အက်ယ္ဟု ဆိုေသာ္လည္း စင္စစ္အားျဖင့္ ပ႒ာန္းက်မ္း (၇) က်မ္း၏ နိဒါန္းမာတိကာမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

ပစၥယုေဒၵသ ( ၂၄-ပစၥည္း အက်ဥ္း)

၁။ ေဟတုပစၥေယာ - မူလရင္းျမစ္အားျဖင့္ ေကာင္းစြာတည္တ့ံေစ၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၂။ အာရမၼဏပစၥေယာ - အာ႐ံုအျဖစ္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၃။ အဓိပတိပစၥေယာ - အႀကီးအမွဴးအျဖစ္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၄။ အနႏၲရပစၥေယာ- အျခားမဲ့ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၅။ သမနႏၲရပစၥေယာ - ေကာင္းစြာ အျခားမဲ့ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၆။ သဟဇာတပစၥေယာ - အတူတၿပိဳင္နက္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၇။ အညမညပစၥေယာ - အခ်င္းခ်င္းအျပန္အလွန္ အမွီျပဳ၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၈။ နိႆယပစၥေယာ - တည္ရာမွီရာအျဖစ္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၉။ ဥပနိႆယပစၥေယာ - အားႀကီးေသာမွီရာအျဖစ္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၀။ ပုေရဇာတပစၥေယာ - ေရွးကျဖစ္ႏွင့္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၁။ ပစၧာဇာတပစၥေယာ - ေနာက္မွျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၂။ အာေသ၀နပစၥေယာ - အဖန္တလဲလဲျဖစ္ကာ အထံုရေစ၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၃။ ကမၼပစၥေယာ - ကံတရား၏ ျပဳလုပ္အားထုတ္ျခင္း သေဘာျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၄။ ၀ိပါကပစၥေယာ - ကံအက်ိဳးတရားတို႔အခ်င္းခ်င္း ဗ်ာပါရကင္း၍ ၿငိမ္သက္စြာ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၅။ အာဟာရပစၥေယာ - ေထာက္ပံ့၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၆။ ဣႃႏၵိယပစၥေယာ - အစိုးရသည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၇။ စ်ာနပစၥေယာ - စူးစိုက္ တည့္မတ္ေစသည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၈။ မဂၢပစၥေယာ - (အေကာင္း အဆိုး) ထြက္ေျမာက္ရာ လမ္းအျဖစ္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၁၉။ သမၸယုတၱပစၥေယာ - အတူယွဥ္တြဲေရာယွက္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၂၀။ ၀ိပၸယုတၱပစၥေယာ - အတူမယွဥ္တြဲ မေရာယွက္သည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၂၁။ အတၳိပစၥေယာ - ရွိသည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၂၂။ နတၳိပစၥေယာ - မရွိသည္ ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၂၃။ ၀ိဂတပစၥေယာ - ကင္းသည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း
၂၄။ အ၀ိဂတပစၥေယာ - မကင္းသည္ျဖစ္၍ ေက်းဇူးျပဳျခင္း

အခ်ိဳ႕သဒၶါတရား ထက္သန္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စဥ္တို႔သည္ ပစၥယနိေဒၵသပါဠိေတာ္အား ႐ြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေလ့ ရွိၾက၏။ ထိုသုိ႔႐ြတ္ဖတ္ရာတြင္ အဓိပၸါယ္ကိုပါ မိမိတို႔ ဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ နားလည္ပါက ပို၍ ေကာင္းေသာ္လည္း မူလတန္းေက်ာင္းသားက တကၠသိုလ္တန္းစာအား နားလည္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သို႔၊ အဘိဓမၼာအေျခခံမရွိသူတို႔အတြက္ ပစၥယနိေဒၵသ ပါဠိေတာ္ကို ျပည့္ျပည့္၀၀ နားလည္ရန္ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ အိုင္းစတိုင္း၏ ႏိႈင္းရသီအုိရီအား တကၠသိုလ္တန္း မတက္ရေသးသူတို႔ မွန္းဆနားလည္ႏိုင္ေစရန္ ေရးသားၾကသကဲ့သို႔၊ အဘိဓမၼာအေျခခံကို မသင္ယူဖူးေသးသူတို႔ အေနျဖင့္ မိမိတို႔ ဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ မွန္းဆနားလည္ႏိုင္ၾကေစရန္ ဆရာေတာ္မ်ားက ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္အား ႀကိဳးပမ္း ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ ဆရာမ်ား၏ နည္းကိုမွီး၍ ပ႒ာန္း ပစၥယနိေဒၵသပါဠိေတာ္၏ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ ေပးလိုပါသည္။ ထိုသို႔ မိတ္ဆက္ေပးရာတြင္ ပ႒ာန္း ၂၄-ပစၥည္း၏ အစီအစဥ္အတိုင္း မဟုတ္ပဲ၊ အဘိဓမၼာ အေျခခံနည္းသူမ်ား ပစၥယနိေဒၵသပါဠိေတာ္၏ အဓိပၸါယ္ကို နားလည္ က်က္မွတ္လြယ္မည့္ အစီအစဥ္အတိုင္း ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

သမၸယုတၱပစၥည္း

သမၸယုတၱပစၥေယာတိ -

စတၱာေရာခႏၶာ အ႐ူပိေနာ အညမညံ သမၸယုတၱပစၥေယန ပစၥေယာ။

ပ႒ာန္း ၂၄-ပစၥည္း ပစၥယနိေဒသတြင္ သမၸယုတၱပစၥည္းသည္ က်က္မွတ္ရ လြယ္ကူ႐ံုသာမက အဘိဓမၼာ၏အေျခခံ သေဘာတရားမ်ားလည္း ပါ၀င္ေန၍၊ အဘိဓမၼာအေျခခံ မရွိေသးသူမ်ားအတြက္ သမၸယုတၱ ပစၥည္းမွ စ၍ ေလ့လာႏိုင္ပါသည္။

အဘိဓမၼာ အေျခခံသေဘာတရားဆိုသည္မွာ ျမင္ျခင္း, ၾကားျခင္းစေသာ အာ႐ံုသိမႈ အေတြ႕အႀကံုမ်ားအား ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ၍ နားလည္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အာ႐ံုသိမႈအေတြ႕အႀကံုျဖစ္ေပၚရာတြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနေသာ တရားအလံုးစံုအား ၿခံုငံုမိေစရန္ ခႏၶာ ၅-ပါးဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ အာယတန ၁၂-ပါးဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ဓာတ္ ၁၈-ပါးဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ သစၥာေလးပါးဟူ၍ လည္းေကာင္း အဘိဓမၼာေဒသနာတြင္ သိမ္းက်ံုး၍ ျပေလ့ရွိသည္။

ခႏၶာသည္ အစုအေပါင္း (ရာသိ) ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ရသည္။ အတိတ္-အနာဂတ္-ပစၥဳပၸန္၊ အတြင္း-အျပင္စသည့္ အလံုးစံုေသာ ႐ုပ္အေပါင္းအစုအား ႐ူပကၡႏၶာဟု ေခၚသည္။ ဥပမာ ျမင္ျခင္း အေတြ႔အႀကံဳ ျဖစ္ေသာအခါတြင္ အျပင္ ဗဟိဒၶျဖစ္ေသာ အဆင္းအာ႐ံုႏွင့္ အတြင္း အဇၩတၱျဖစ္ေသာ မ်က္စိအၾကည္႐ုပ္တရား အေပါင္းအစုသည္ ႐ူပကၡႏၶာတြင္ အက်ံဳး၀င္ေလသည္။ အဆင္းအာ႐ံုသည္ မ်က္စိအၾကည္ဓာတ္ေပၚသို႔ ထင္လာေသာအခါတြင္ ထိုအာ႐ံုအား ႏွလံုးသြင္းမႈရွိပါက ထိုအဆင္းအာ႐ံုအား သိမႈ ၀ိညာဏ္ (၀ိညာဏ) ျဖစ္ေပၚသည္။ အလံုးစံုေသာ သိမႈ အေပါင္းအစုအား ၀ိညာဏကၡႏၶာဟုေခၚသည္။ အာ႐ံုသိမႈ ၀ိညာဏ္အား စိတ္ဟုလည္း ေခၚသည္။

အာ႐ံုသိစိတ္ ျဖစ္သည္ဆိုရာတြင္ စိတ္တခုတည္း ျဖစ္သည္မဟုတ္။ အာ႐ံုအေပၚတြင္ စိတ္ၾကည္ႏူးျခင္း၊ စိတ္မသာမယာျဖစ္ျခင္းစေသာ ခံစားမႈ ေ၀ဒနာလည္း ျဖစ္သည္။ အာ႐ံုအား အျဖဴ အနီစသျဖင့္ မွတ္သားျခင္း သညာလည္း ျဖစ္သည္။ ေစ့ေဆာ္မႈ ေစတနာ ဦးေဆာင္ေသာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ၊ ေမတၱာ၊ ပညာ စသည့္ ျပဳျပင္စီရင္မႈ သခၤါရာတရားတို႔လည္း ထိုက္သလို ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုသို႔ အာ႐ံုသိစိတ္ႏွင့္ အတူယွဥ္တြဲ၍ ျဖစ္ေပၚေနေသာ ေ၀ဒနာ၊ သညာ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ၊ ေမတၱာ၊ ပညာ စေသာတရားမ်ားအား ေစတသိက္တရားမ်ားဟု ေခၚသည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ အာ႐ံုသိမႈ အေတြ႕အႀကံုျဖစ္ေပၚရာတြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနေသာ တရားအလံုးစံုအား ႐ုပ္တရား အစုျဖစ္ေသာ ႐ူပကၡႏၶာႏွင့္ စိတ္ေစတသိက္တရား အစုျဖစ္ေသာ “႐ုပ္မဟုတ္သည့္ ခႏၶာေလးပါး” (တနည္း နာမ္ခႏၶာေလးပါး) ဟူ၍ ခြဲျခား နားလည္ႏိုင္သည္။

စိတ္သည္ ပင္ကိုယ္ သဘာ၀အားျဖင့္ အေကာင္း အဆိုးမရွိဘဲ ၾကည္လင္ေသာသေဘာရွိ၍ စိတ္ႏွင့္ အတူျဖစ္ေသာ ေစတသိက္မ်ားေၾကာင့္သာ အေကာင္းအဆိုး အေရာင္အေသြး ကြဲျပားသြားရ၏။ စိတ္သည္ ေဒါသႏွင့္တြဲ၍ ျဖစ္ေသာအခါ ေဒါသစိတ္ အကုသိုလ္တရား ျဖစ္သြားသည္။ စိတ္သည္ ေမတၱာႏွင့္ တြဲ၍ျဖစ္ေသာအခါ ေမတၱာစိတ္ျဖစ္သြား၍ ကုသိုလ္တရား ျဖစ္သြားသည္။ ဤတြင္ ဤကား စိတ္၊ ဤကား ေဒါသ၊ ဤကား ေမတၱာစသျဖင့္ ခြဲျခားရန္ မလြယ္။ ဆားႏွင့္ ေရေရာလိုက္ေသာအခါ တသားတည္းျဖစ္သြား၍ ဆားရည္တြင္ ဤကား ဆား၊ ဤကား ေရ ခြဲရခက္သကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္၏။

ထိုသို႔ ခြဲျခားရန္ ခက္ခဲရသည့္ အေၾကာင္းမွာ စိတ္ႏွင့္ ေစတသိက္တရားတို႔သည္ ေအာက္ပါ အခ်က္ေလးခ်က္ျဖင့္ ျပည့္စံုေန၍ ျဖစ္သည္။

(၁) အတူျဖစ္ျခင္း (ဧကုပၸါဒတာ)
(၂) အတူပ်က္ျခင္း (ဧကနိေရာဓတာ)
(၃) တူေသာ အာ႐ံုရွိျခင္း (ဧကရမၼဏတာ)
(၄) တူေသာ မွီရာ၀တၳဳရွိျခင္း (ဧက၀တၳဳကတာ)

ထိုအခ်က္ေလးခ်က္ႏွင့္ ျပည့္စံုသျဖင့္ စိတ္၊ ေစတသိက္တရားတို႔ အခ်င္အခ်င္း တသားတည္း အတူေရာယွက္ ယွဥ္တြဲေနျခင္းအား “သမၸယုတၱ” ဟုေခၚသည္။ ဆားရည္ ဥပမာတြင္ ဆားႏွင့္ ေရ တသားတည္းေရာသည္ မွန္ေသာ္လည္း ဆားသည္ ေရမရွိဘဲ တည္ႏိုင္သလို၊ ေရသည္ ဆားမရွိဘဲ တည္ႏိုင္ေသး၏။ စိတ္ကမူ ေစတသိက္မရွိဘဲ မျဖစ္ႏိုင္၊ ေစတသိက္သည္လည္း စိတ္မရွိဘဲ မျဖစ္ႏိုင္။ အခ်င္းအခ်င္း အျပန္အလွန္အမွီျပဳ၍ ေန၏။ ဤသို႔ အတူယွဥ္ဖက္ျဖစ္ေသာ စိတ္၊ ေစတသိက္ တရားတို႔ အခ်င္းအခ်င္း အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚေနျခင္းအား “သမၸယုတၱပစၥည္း” ျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳသည္ ဟုဆိုရသည္။

စတၱာေရာခႏၶာ အ႐ူပိေနာ - ႐ုပ္မဟုတ္ေသာ ခႏၶာေလးပါးတို႔သည္

အညမညံ - အခ်င္းအခ်င္း အျပန္အလွန္

သမၸယုတၱပစၥေယန ပစၥေယာ - အတူယွဥ္တြဲေရာယွက္၍ (သမၸယုတၱပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

ပစၥယနိေဒၵသပါဠိေတာ္တြင္ “သမၸယုတၱကာနံ ဓမၼာနံ” ဟု မၾကာခဏေတြ႕ရတတ္ေသာ ပုဒ္သည္ အတူယွဥ္ဖက္ျဖစ္ေသာ စိတ္၊ ေစတသိက္ တရားတို႔ကို ဆိုလိုပါသည္။

၀ိပၸယုတၱပစၥည္း

၀ိပၸယုတၱပစၥေယာတိ -

၁။ ႐ူပိေနာ ဓမၼာ အ႐ူပီနံ ဓမၼာနံ ၀ိပၸယုတၱပစၥေယန ပစၥေယာ။

၂။ အ႐ူပိေနာ ဓမၼာ ႐ူပီနံ ဓမၼာနံ ၀ိပၸယုတၱပစၥေယန ပစၥေယာ။

၀ိပၸယုတၱပစၥည္းသည္ သမၸယုတၱပစၥည္း၏ ဆန္႔က်င္ဖက္ ျဖစ္သည္။

စိတ္ေစတသိက္ တရားမ်ားသည္ အာ႐ံုကို သိ မွတ္ ခံစားေသာအားျဖင့္ အာ႐ံုသို႔ ကိုင္းညႊတ္တတ္၊ အာ႐ုံျပဳတတ္ေသာ အာရမၼဏိကတရား မ်ားျဖစ္သည္။ ႐ုပ္တရားမ်ားသည္ စိတ္ေစတသိက္တို႔ကဲ့သို႔ အာ႐ံုကို မသိတတ္၊ အာ႐ံုမျပဳတတ္၍ အနာရမၼဏတရားမည္၏။ သေဘာတရားျခင္း ဆီႏွင့္ ေရပမာ ကြာျခားသည္။

စိတ္ေစတသိက္ တရားတို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ခြဲရခက္ေလာက္ေအာင္ ေရာယွက္ေနရျခင္းသည္ သမၸယုတ္တရားတို႔၏ အဂၤါေလးပါးႏွင့္ ညီညႊတ္၍ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခဲ့၏။ ႐ုပ္တရားတို႔သည္ အာ႐ံုကို မသိတတ္ေသာ အနာရမၼဏတရားမ်ား ျဖစ္သည္။ တဖန္ စိတ္ေစတသိက္တို႔သည္ ႐ုပ္တရားတို႔ထက္ သက္တမ္း တိုေတာင္းလွ၍ အတူျဖစ္ခဲ့လွ်င္ အတူ မခ်ဳပ္ႏိုင္။ အတူ ခ်ဳပ္ခဲ့လွ်င္လည္း အတူျဖစ္ခဲ့မည္ မဟုတ္။ ႐ုပ္တရားႏွင့္ စိတ္ေစတသိက္တရားတို႔သည္ သမၸယုတ္အဂၤါရပ္ ေလးခ်က္မ်ားႏွင့္ မကိုက္ ညီ၍၊ ဆီႏွင့္ ေရပမာ တသီးတျခားစီျဖစ္၍ ေနေလသည္။ ဤသည္ကိုပင္ ၀ိပၸယုတၱပစၥည္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳသည္ ဟုဆိုရ၏။

၁။ ႐ူပိေနာ ဓမၼာ - ႐ုပ္တရားတို႔သည္၊

အ႐ူပီနံ ဓမၼာနံ - ႐ုပ္မဟုတ္ေသာ (စိတ္ ေစတသိက္) တရားတို႔အား၊

၀ိပၸယုတၱပစၥေယန ပစၥေယာ - အတူ မယွဥ္တြဲ မေရာယွက္ဘဲ (၀ိပၸယုတၱပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

၂။ အ႐ူပိေနာ ဓမၼာ - ႐ုပ္မဟုတ္ေသာ (စိတ္ ေစတသိက္) တရားတို႔သည္၊

႐ူပီနံ ဓမၼာနံ - ႐ုပ္တရားတို႔အား၊

၀ိပၸယုတၱပစၥေယန ပစၥေယာ - အတူ မယွဥ္တြဲ မေရာယွက္ဘဲ (၀ိပၸယုတၱပစၥည္းျဖင့္) ေက်းဇူးျပဳၾကသည္။

အဘိဓမၼာက်မ္းမ်ားတြင္ ၀ိပၸယုတၱပစၥည္းအား
(၁) နာမ္တရားႏွင့္ ႐ုပ္တရားတို႔ အခ်င္းခ်င္းမွီ၍ တျပိဳင္နက္ျဖစ္ေသာ္လည္း မယွဥ္တြဲ မေရာယွက္ေသာ သဟဇာတ၀ိပယုတၱပစၥည္း
(၂) အရင္ေစာ၍ ျဖစ္ႏွင့္ေသာ ျဖစ္ဆဲ ႐ုပ္တရားတို႔က  ေနာက္မွျဖစ္သည့္ နာမ္တရားတို႔ႏွင့္ အတူ မယွဥ္တြဲ မေရာယွက္ဘဲ ေက်းဇူးျပဳေသာ ပုေရဇာတ၀ိပၸယုတၱပစၥည္း
(၃) ေနာက္မွျဖစ္သည့္ နာမ္တရားတို႔က အရင္ေစာ၍ ျဖစ္ႏွင့္ေသာ ျဖစ္ဆဲ ႐ုပ္တရားတို႔ကို အတူ မယွဥ္တြဲ မေရာယွက္ဘဲ ေက်းဇူးျပဳေနေသာ ပစၧာဇာတ ၀ိပၸယုတၱပစၥည္း
ဟူ၍ သံုးမ်ိဳး ခြဲျပထား၏။ သက္ဆိုင္ရာ သဟဇာတ၊ ပုေရဇာတ၊ ပစၧာဇာတ အပိုင္းတို႔ ေရာက္လွ်င္ အဓိပၸါယ္ပိုမို ေပၚလြင္ ပါလိမ့္မည္။

ဆက္ရန္ ...

ေမွာင္ေနေသာ လင္းလင္းႀကီးႏွင့္ လူမည္းျဖစ္သြားသည့္ တ႐ုတ္မ်ား

မသီတာက “မိုးေတြ႐ြာမွျဖင့္” တြင္ “ဘာမွ မသဲမကြဲေသာ ေမွာင္ေနသည့္ လင္းလင္းႀကီး” ဟုေရး၍ ကိုညီလင္းသစ္က “…ဒါမွ မဒန္ရင္ ဘယ္ဟာက ဒန္ဦးမွာလဲ…” ဟု မွတ္ခ်က္ေပးေတာ့ အူတက္ေအာင္ ရယ္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့ “အကယ္၍မ်ား လကြယ္ညသန္းေခါင္ယံ မိုးသားေတြအျပည့္ဖံုးေနတဲ့ ေတာအုပ္အလယ္မွာ လွ်ပ္စီးတခ်က္ လင္းကနဲလက္လုိက္လွ်င္ စူးစူးလင္းလင္းႀကီးျဖစ္သြားေပမယ့္၊ အခ်ိန္က တိုလြန္းေတာ့ ဘာမွ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္လုိက္ရ။ ဒီလိုမ်ိဳးလား…” ဟု စာေရးဆရာမႀကီးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ “မဟုတ္”ဟု ခပ္ျပတ္ျပတ္ ဆုိသည္။ ရသစာေပ ခံစားမႈအားနည္းေသာ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္နားလည္ႏိုင္ေသာ အရာမ်ိဳး မဟုတ္ဟုသာ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရ၏။

မနက္လင္းေတာ့ နံနက္စာစားရင္း မဂၢဇင္းအေဟာင္းတခုကို လွန္ၾကည့္မိရာ စာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္မိ၏။
“လူသားအစ ျမန္မာမွ” ဟူေသာ အယူအဆကို ကမၻာက လက္ခံလာခ်ိန္တြင္ “ျမန္မာအစ ျမန္မာက” ဟူေသာ အယူအဆသည္ ျမန္မာသမိုင္းနယ္ပယ္၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ျမန္မာ့ေရွးေဟာင္းသုေတသန နယ္ပယ္မ်ားတြင္ ပို၍ ပို၍ ခိုင္မာလာခဲ့ၿပီ။ ယခင္က “ျမန္မာအစ တေကာင္းက” “ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က” ဟူေသာ အယူအဆမ်ားရွိခဲ့ပါသည္။ (ယဥ္ေက်းမႈမဂၢဇင္း - စာမ်က္ႏွာ ၅၃။ ၂၀၀၄-ခုႏွစ္ ဧၿပီလ)

လူသားအစ ျမန္မာမွဟူေသာ အယူအဆကို ကမၻာက ဘယ္အခ်ိန္တြင္ လက္ခံလုိက္မွန္းေတာ့ မသိပါ။ သတင္းေတြ သိပ္မဖတ္၍ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဤအယူအဆအား ၂၀၀၃-ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၁၁-ရက္ေန႔တြင္ထုတ္ေသာ ထုတ္ေ၀ေသာ PNAS: Preceeding of National Academy of Science ဂ်ာနယ္ အတြဲ (၁၀၀) အမွတ္ (၂၃)၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၃၁၇၃-၁၃၁၇၈ တြင္ “The Anthropoid Status of a Primate from the late middle Eocene Pondaury Formation (Central Myanmar): Tarsal evidence” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္ဟု ဆိုပါသည္။ အကယ္၍ ဤအယူအဆကို ကမၻာက လက္ခံလုိက္ၿပီဆိုလွ်င္လည္း၊ ျမန္မာအစ ျမန္မာကဟူေသာ အဆိုအား ပို၍ ခိုင္မာေအာင္ သက္ေသျပေနရန္ပင္ လိုမည္ မထင္ေတာ့။

ေရွးကေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ သာကီ၀င္ႏြယ္ဖြား၊ တေကာင္း အဘိရာဇာမွ ဆင္းသက္လာခဲ့သည္ဟူေသာ အယူအဆ ရွိခဲ့ၾကသည္။ ကုလားဟူေသာ စကားသည္ပင္ “ကုလ” (အမ်ိဳးအႏြယ္) ဟူသည့္ စကားက ဆင္းသက္လာသည္ ဆို၏။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ကုလားဟူေသာ “ကာလ (ကာဠ) - အမည္း” မွဆင္းသက္လာ၍ အသားအေရာင္မည္းေသာ လူမ်ိဳးဟု ဆိုသည္။ အိႏၵိယ ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ခုတြင္ အာဖရိကလူမည္းမ်ားအား “ကလား” ဟု သံုးႏႈန္းသြားသည္ကို ေတြ႔မိ၍ ဒုတိယအယူအဆက ပို၍ မွန္ႏိုင္သည္ဟု ထင္မိ၏။ ေက်ာင္းသားဘ၀က သမိုင္းသင္ခန္းစာမ်ားတြင္ ျမန္မာတို႔သည္ တိဗက္ျမန္မာ အုပ္စုမွဆင္းသက္လာသည္ဟု သင္ခဲ့ရသည္ကိုလည္း မွတ္မိသည္။ ျမန္မာစကားတြင္ တိဗက္စကား အရိပ္အေငြ႔မ်ား ေတြ႕ရသည္ဟုလည္း ပညာရွင္တို႔က ဆို၏။ တ႐ုတ္ဟူေသာ စကားႏွင့္စပ္၍ “တ႐ုတ္တရက္တို႔ ေႏွာက္ယွက္ေလေသာေၾကာင့္…” ဟု ရာဇ၀င္က်မ္းမ်ားတြင္ အေစာဆံုး စတင္ သံုးႏံႈးထားသည္။ ဤတြင္ “တ” က အလြန္အမင္းဟု အဓိပၸါယ္ရ၍ “႐ုတ္ရက္” ဟူေသာ စကားက “႐ႈတ္ေထြးေအာင္ ေႏွာက္ယွက္ျခင္း” ဟု အဓိပၸါယ္ရေသာ တိဗက္စကားက ဆင္းသက္လာသည္ဟု BBC အသံလြင့္ဌာနမွ လႊင့္သြားသည့္ အလကၤာပုလဲပန္း အစီအစဥ္တခုတြင္ နားေထာင္ဖူး၏။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ ကုလားမွ ဆင္းသက္လာသေလာ၊ တိဗက္မွ ဆင္းသက္လာသေလာ၊ တ႐ုတ္မွ ဆင္းသက္လာသေလာ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ျမန္မာ, ကုလား, တ႐ုတ္မက်န္ လူသားမွန္သမွ်သည္ ျမန္မာမွပင္ ဆင္းသက္လာေလသေလာ။ ေရွးျမန္မာသတ္ပံုက်မ္း တစ္ေစာင္တြင္ (၀ဏၰေဗာဓနသတ္အင္းလား၊ ေ၀ါဟာရလီနတၳပကာသနီလား မမွတ္မိေတာ့) လူသားတို႔သည္ ျဗဟၼာႀကီးေလးဦးမွ ဆင္းသက္လာ၍ ျဗဟၼာ၊ ျဗမာ၊ ဗမာဟု ေရးမွ အမွန္ဟု ဖတ္ဖူး၍ “လူသားအစ ဗမာက” ဟု ေရးသင့္သေလာ။ ေရွးေဟာင္းသုေတသနတို႔ ဘာသာေဗဒတို႔ႏွင့္ အလွမ္းေ၀း၍ မိမိ နားလည္ႏိုင္ေသာ အရာမဟုတ္ဟုသာ မွတ္ခ်က္ခ်ရ ျပန္၏။

တီဗီြသတင္းကို ဖြင့္၍ နားေထာင္လုိက္ေတာ့ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြကို လူမည္းအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ေၾကာင္း ေက်ညာသြားသည္။ “ဟာ… ငါ ဒီေန႔ ဉာဏ္မမီတာေတြ ခ်ည္း ေတြ႔ေနရပါလား” လို႔ ျပဴးတူးၿပဲတဲ သတင္းကို နားေထာင္လိုက္သည္။ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ၾကေသာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားသည္ အာဖရိကလူမည္းမ်ားနည္းတူ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈ ဒဏ္ေၾကာင့္ အခြင့္အေရးမ်ား ဆံုး႐ံႈးခဲ့ၾကရသျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈကို ပယ္ဖ်က္လိုက္ၿပီး၊ နစ္နာခဲ့သူမ်ားအား အခြင့္အေရးမ်ားျပန္လည္ေပးရာတြင္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားလည္း အာဖရိကလူမည္းမ်ားနည္းတူ အက်ိဳးခံစားခြင့္ရရွိေစရန္ ဤသို႔ သတ္မွတ္လုိက္သည္ ဆို၏။ တ႐ုတ္ေတြကို လူမည္းလို႔ မသတ္မွတ္ဘဲ ဤအခြင့္ေရးမ်ားအား ေပး၍ မျဖစ္ေလသေလာ…။ ဥပေဒပညာဆိုတာကို အလြန္ပ်င္းစရာေကာင္းသည့္ ဘာသာရပ္တခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကိုယ္နားမလည္ေသာ အရာစာရင္းတြင္ သြင္းလိုက္ရျပန္ပါသည္။

မိုးေတြ ရြာမွျဖင့္...

ဒီမနက္ ကို႔ဖုန္းက ႏႈိးစက္ေပးသံျမည္မွ ႏိုးလာသည္။

“အင္း ဒီညမွပဲ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ရေတာ့တယ္…” အသံျမည္ေနဆဲ ဖုန္းကို ပိတ္ရန္ သူ႔ဆီ လွမ္းေပးရင္း၊

“ကိုေရာ အိပ္ေပ်ာ္လား” ဟု ေမးလိုက္သည္။

“အင္း… ဒီညေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။”

ညက ၁း၃၂နာရီ အိပ္ယာ ၀င္ခဲ့သည္။ အယင္ညေတြက မိုး ဆက္တိုက္ရြာေနခဲ့ၿပီး လြန္ခဲ့သည့္ ည ကေတာ့ မိုးမရြာ…။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေကာင္းေကာင္း အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္မည္။

*****

ျပႆနာမ်ား၏ အစသည္ ညအခ်ိန္ မိုးရြာျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

ကိုယ့္ေရွ႕တြင္ ခိုကေလးတေကာင္ ထပ်ံသြားလွ်င္ျဖစ္ေစ၊ ေလတိုး၍ ခန္းစီးစ လြင့္ေနတာကို ျမင္လွ်င္ ျဖစ္ေစ ရင္ခုန္တတ္ေသာ ကိုယ့္အတြက္ သည္မိုး အရြာၾကမ္းပံုက ဆိုး၀ါးလြန္းသည္။ ရင္ထဲက အသည္းႏွလံုးေတြပင္ အျပင္သို႔ ပဲ့ေၾကထြက္မသြားေအာင္ ရင္ဘတ္ကို ေစာင္ႏွင့္ ဖိထားရသည္။

ဟိုးေကာင္းကင္မဲမဲ အျမင့္ႀကီးဆီက ရြာခ်လိုက္ေသာ မိုးေရစက္မ်ားသည္ ကိုယ့္ကို ျဖတ္ၿပီးမွ ေျမႀကီးေပၚ ေရာက္သြားသည္ဟု ထင္ေနမိသည္။

ရုတ္ခ်ည္း ဆိုသလို မိုးတိတ္သြားသည္။

၀ူး…၀ူးး..၀ူးးး … ေလေတြ တိုက္ျပန္သည္။ ဟိုမွသည္ တိုက္ပံုမိ်ဳးမဟုတ္။ တေနရာတည္းကို ေ၀ွ႔ရမ္း စုတ္ယူ ေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ မုန္တိုင္း မုန္တိုင္း… “ကို မုန္တိုင္း တိုက္သလိုမ်ိဳး ေလေတြ တိုက္ေနတယ္” ဟု ခပ္တိုးတိုး ေျပာလုိက္သည္။ “အင္း ဟုတ္တယ္” ဟု ဆိုကာ အိမ္ျပူတင္းတံခါးေတြကို ေသခ်ာစစ္ဖို႔ ထသြားသည္။

ခဏၾကာေတာ့ ျပန္ေရာက္လာၿပီး၊ ေဘးတေစာင္းအေနအထားျဖင့္ ကိုယ့္ကို ေက်ာေပးကာ ဟိုဘက္လွည့္ၿပီး အိပ္ေနသည္။ သူ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးတာ ကိုယ္ သိသည္။

မိုးေတြ ရြာျပန္သည္။

ဆရာ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္၏ မိုးည အိပ္မက္ျမူ ၀တၳဳထဲက တေယာေလးထိုးရင္း မိုးရြာထဲ ေလွ်ာက္သြားေနသည့္ ကိုညိဳမိႈင္းေနာက္ ေျပးလိုက္ခ်င္သလိုလို…ေနာက္ၿပီး ျမနန္းႏြယ္…ျမနန္းႏြယ္… ျမနန္းႏြယ္က ဘယ္သူလဲ?

*****

ညဦးပိုင္းက ျဖစ္သည္။ “ကဲ…ဘာေတြ ေရးထားၿပီးၿပီလဲ.. ျပစမ္းပါဦး။” ကြန္ျပူတာႏွင့္ တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ စာရိုက္ေနေသာ ကိုယ့္အနားသို႔ ေရာက္လာၿပီး ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

“တကယ္ဖတ္ေပးမွာလား… ဒီမွာ… ေရာ့ ဖတ္”

“ျမ ဟာ က ၀တၳဳ အရွည္ေရးမွာလား…အတိုေရးမွာလား”

“မသိဘူးေလ…ေရးခ်င္တာေတြ ခ်ေရးထားတာပဲ…အခုေတာ့ မသိေသးဘူး”

“အရွည္ေရးမွာ ဆိုရင္… ဒါေတြဖတ္” ဟုဆိုကာ၊ ျမသန္းတင့္၏ လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား၊ စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စာအုပ္မ်ားကို ဘီဒိုထဲက ထုတ္ယူလာသည္။ “ဒါ.. ကို သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ၀တၳဳေတြ… ေခတ္တေခတ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေနတယ္။ လူေတြရဲ႕ စရိုက္ကို ေျပာျပေနတယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းပါခ်င္မွ ပါမယ္။”

သူ႔ကို မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္သည္။ သူက “ဘာလဲ” ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကို ၿပံုးၾကည့္ေနသည္။

ကိုယ့္ မ်က္ေစာင္းထဲတြင္ ေနရာတကာ ဆရာႀကီးလုပ္ခ်င္တယ္ ဟု ဆိုေနေသာ အဓိပၸါယ္ ပါေနတာ သူသိ၍ ျဖစ္သည္။

“ကို… ျမ ၀တၳဳထဲက မင္းသမီးအတြက္ နာမည္ေရြးေပးပါဦး… အေရွ႕ဆံုးက အဂၤါနံနဲ႔စၿပီး၊ အလယ္က ျမ၊ အဆံုးကို စေနနံနဲ႔ ဆံုးခ်င္တယ္”

“ျမက ပါကို ပါရမွာလား” ဟု စ ေနသည္။

“အင္း”

“ျမနန္းႏြယ္… ဆိုရင္ေကာ”… “ျမနန္းႏြယ္ဆိုတာ... ကို.. ေက်ာင္းသားဘ၀က ဖတ္ဖူးတဲ့ ေနေနာ္ရဲ႕ ၀တၳဳတိုေလးထဲက မင္းသမီးနာမည္ပဲ…။ အဲ့ဒီ ၀တၳဳက  ျပႆနာမ်ား၏အစသည္ ေရက်သံသာ ျဖစ္ေတာ့သည္… ဆိုတဲ့ ၀ါက်ေလးနဲ႔ စ ထားတယ္။ ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေလးေပါ့…။ သူ ည ည စာက်က္ရင္း ေတာက္… ေတာက္ ဆိုတဲ့ ေရက်သံ ၾကားေတာ့၊ အသံၾကားရာဆီ လိုက္ရွာရင္း မင္းသမီးေလးနဲ႔ ေတြ႔တာ…။ ၀တၳဳတိုတို႔ရဲ႕ ပညာနဲ႔ စာေရးဆရာက အဲ့ဒီ မိန္းကေလးက တကယ္ပဲ ရွိသလိုလို၊ တကယ္မရွိပဲ မင္းသားစိတ္ထဲက အထင္ေတြလိုလို ေရးထားတာေပါ့။ ေနာက္ မင္းသားက စာေတြက်က္ရင္း ႐ူးသြားတာေလ။ ျပႆနာမ်ား၏အစသည္ ေရက်သံသာ ျဖစ္ေတာ့သည္… ဆိုတဲ့ ၀ါက်ေလးနဲ႔ပဲ ၀တၳဳကို အဆံုးသတ္ထားတယ္။”

ကို႔ဆီမွ အယင္က ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ နားေထာင္ဖူးၿပီးသားဇာတ္လမ္း ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ကို႔စကားဆံုးသည္အထိ ျမ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနလိုက္သည္။

*****

ကို ရံုးက ျပန္ေရာက္ၿပီး အိပ္ခန္းထဲတြင္ အကႌ်လဲရင္း

“အမိ်ဳးသမီးစာေပဆုရ စာေရးဆရာမႀကီး ဒီေန႔ေကာ ေရးေသးလား”

“ေရးတာေပါ့…ေလး ငါးေဖာင္ ေလာက္ေတာင္ က်သြားတယ္” ဟု ေျပာင္စပ္စပ္ ေျဖလိုက္သည္။

ကို႔ကို သနားလြန္းလွပါသည္။ တေနကုန္ တေနခမ္း မနားတမ္း အလုပ္ လုပ္ရသည္။

ည ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း…

အိပ္ယာ၀င္သည့္ အခ်ိန္က ညသန္းေကာင္ပင္ ေက်ာ္ေနၿပီ။

ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး “ဒီညလည္း မိုးရြာမယ္နဲ႔တူတယ္” ဟု ကို ေျပာသည္။

မနက္ သံုးနာရီေလာက္ မိုးေတြ တကယ္ရြာလာသည္။

“ကို မိုးေတြ ရြာျပန္ၿပီ” ဟု တိုးတိုးေလး ေျပာမိသည္။

“အင္း” ဟု ျပန္ေျပာသည့္ အသံ ကို႔ဆီမွ ၾကားရသည္။ ကို အိပ္ေပ်ာ္ မေနတာ မအံ့ၾသေတာ့ပါ။

“စိတ္အားေတြ ငယ္လာျပန္ၿပီ”

“ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ပရိတ္ရြတ္ေပးရမလားဟင္”… “တရားဖြင့္လိုက္ရမလား”

“အင္း တရားဖြင့္လိုက္”

စပီကာမွ တရားသံထြက္ေပၚလာသည္။ “…အခုေခတ္ ကမၻာႀကီးမွာ လူေတြ ဒုကၡေတြမ်ားေနလိုက္ၾကတာ…suicide ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသတဲ့ အမႈေတြက အျခားေသာ အသက္ႀကီးရင့္လို႔ေသတဲ့… အနာေရာဂါေၾကာင့္ ေသတဲ့ဦးေရ ထက္ ပိုမ်ားေနတယ္…”

“အဲ့ဒါ မဟုတ္ပါဘူး။ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ပိတ္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္…”

“အင္း”… “ေအာ္..ကို … မေန႔ညက ျမ ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ဘူးမလား… မနက္မိုးလင္းမွ အိပ္ေပ်ာ္သြာတာ… မနက္က ဆယ္နာရီမွ ႏိုးတယ္။ ဒါေတာင္ အိပ္မက္ မက္ေသးတယ္ သိလား။”

“အိပ္မက္ထဲမွာေလ ကို က ျမကို အေဆာက္အဦႀကီးတခုကို ေခၚသြားတယ္… အဲ့ဒီ အေဆာက္အဦႀကီးကို ျမ အိပ္မက္ထဲမွာ ခဏခဏ ေရာက္ဖူးတယ္။ အဲ့ဒီအထဲကိုေရာက္ေတာ့ တိုင္ေတြ နံရံေတြမွာ စာရြက္ႀကီးေတြ ကပ္ထားတာ ေတြ႕တယ္။ အဲ့ဒီ စာရြက္ေတြမွာ ေၾကာ္ျငာဒီဇိုင္းေတြလို ေရးျခစ္ထားတာေတြက ကိုက အျခား မိန္းကေလးတေယာက္ကို ခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြတဲ့ ျမ မွာ မမွီမကမ္းနဲ႔ ခံုေလးတခုေပၚတက္ၿပီး မနည္းဖတ္ရတယ္”

“အိပ္မက္ဆိုတာ မသိစိတ္ထဲ စြဲေနတာေတြ မက္တာပဲ… မက္ခ်င္လည္း မက္ပေစ…ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီ အိပ္မက္ေတြကို မွတ္မိေအာင္ ျပန္ သတိရမေနနဲ႔”

“အင္း”

ေအာ္… အရူးမ လင္…အရူးမ လင္ ဆိုတဲ့ နာမည္ႀကီးက ဆိုးလိုက္တာေနာ္

မိုးေတြက ရြာၿမဲ ရြာေနသည္။ အျဖူေရာင္ ဇာခန္းစီးစမွာ ေလနဲ႔အတူ လြင့္ေနသည္။ ျပဴတင္းေပါက္ မွန္တံခါးကို ေက်ာ္လြန္၍ ျမင္ေနရသည္မွာ ဘာမွ မသဲကြဲေသာ ေမွာင္ေနသည့္ လင္းလင္းႀကီးျဖစ္သည္။ အင္း မနက္က်ရင္ေတာ့ အျပင္ကို မျမင္ႏိုင္သည့္ ထူထူပိတ္ပိတ္ခန္းဆီးစ ေျပာင္းတပ္ရမည္… ဟု ျမ ေတြးေနမိသည္။ ကို အိပ္ေပ်ာ္ သြားၿပီလားမသိ။

“… ကို… ေဖေဖေနာက္မိန္းမယူၿပီး အိမ္ျပန္ မအိပ္တဲ့ ညကေလ… ေမေမ တညလံုး ငိုတယ္… အဲ့ညက မိုးေတြလည္း တညလံုးရြာတယ္… ျမလည္း…”

“ကို သိတယ္… ကို သိတယ္… အဲ့ဒါေတြ မေျပာနဲ႔ေတာ့ေနာ္ … အိပ္ေတာ့ အိပ္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္ေတာ့…”

*****

ျပႆနာမ်ား၏ အစသည္ ညအခ်ိန္ မိုးရြာျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။    ။

ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္ကို...ဆရာဘုန္းႏိုင္၏ မိုးညအိပ္မက္ျမူ ပဥၥမအႀကိမ္ထုတ္ေ၀ျခင္း အမွာစာမွ ရယူပါသည္။

စႏၵယားလွထြတ္၏ မိုးညအိပ္မက္ျမဴ သီခ်င္း နားဆင္ရန္

ေမေမ့ အလြဲမ်ား

တင္းးးးေတာင္)))
ေဟာ သားႀကီး ျပန္လာၿပီ… မီးဖိုထဲက လုပ္လက္စေတြ ခ်ၿပီး ကျပာကပ်ာ တံခါးသြားဖြင့္ရင္း
တေန႔လံုးမွာ ရွားပါးလွေသာ ၾကည္လင္သည့္ စိတ္အတန္႔ ခဏေလးကို ႏွလံုးသြင္းျဖစ္ေအာင္ သြင္းလိုက္ေသးသည္။
လက္တဖက္က Sweet Talk မွ စေတာ္ဘယ္ရီ milk shake၊ တဖက္က Old Chang Kee မွ Curry Puff ကို ကိုင္ရင္း တံခါး၀တြင္ ရပ္ေနသည့္ ေနေလာင္၍ မဲညိဳေမွာင္ေနသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ ေက်ာင္းျပန္လာသည့္ သားေတာ္ေမာင္ ေရခ်မ္းကို ေတြ႔ရပါၿပီ
“ပိုက္ဆံေတြ သိပ္ေထာေနတယ္ေပါ့ေလ”
စားစရာ ေသာက္စရာ အစံုအလင္ကို လမ္းထိပ္ ေရွာ့ပင္စင္တာက ၀ယ္လာဟန္ရွိ၍ ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
“ဒါေလးမ်ား… သံုးက်ပ္ေက်ာ္ပဲ ေပးရတာကို”
“ေက်ာင္းမွာ ဘာမွ ၀ယ္မစားဘူးလား”
“အင္း”
“ေမေမ လည္း စားခ်င္တယ္… ေမေမ့ကိုလည္း ေကၽြးဦး”
“စားခ်င္ရင္ တကိုက္ႏွစ္ကိုက္စား”
“ေမေမ့ဖို႔ေတာ့ ၀ယ္မလာဘူး သားကလည္း”
“ပိုက္ဆံမွ မရွိတာ ဘယ္လိုလုပ္၀ယ္မလဲ”
“ဟိုေန႔ကပဲ မုန္႔ဖိုး တဆယ္ေပးထားတာကို…”
“အဲ့ေန႔ကပဲ ကုန္ၿပီ… သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေတာင္ ေခ်းေနရတယ္”
“အဲ့လိုေတာ့ မေကာင္းပါဘူး သားရယ္… မေခ်းပါနဲ႔”...“ဘယ္သူေတြဆီက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေခ်းထားလဲ”
“ၾကက္ေျခနီ ဖိနပ္၀ယ္ဖို႔ ေခ်းထားတာပါ… ဒါပါပဲ”
“ေအာ္”
ဟုတ္သား ဟိုတေန႔က ဖိနပ္ပါလာသည္။ မုန္႔ဖိုးကို တိုင္းေပး၍ ဖိနပ္ဖိုးအတြက္ အပိုမရွိႏိုင္ပါ။


ဒီေလာက္ဆိုရင္ တျပားကို ႏွစ္ျပားခြာေနေသာ သည္မေအ အေၾကာင္းရိပ္မိၾကေပမည္။
“သား ေသာၾကာေန႔က်ရင္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ၀ယ္ရဦးမယ္… ဒီတခါေတာ့ ေမေမ မလိုက္နဲ႔ေတာ့ သားဖာသာ သြားမယ္…”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ သားရဲ႕…”
တခုခုေတာ့ မွားၿပီဆိုတာ သိ၍ ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။
*****
သား မူလတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀က ျဖစ္သည္။
တေန႔ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္မွ
“ေမေမ… မနက္ဖန္ သားတို႔ ေက်ာင္းက Old Folk Home သြားရမယ္… ဘာလက္ေဆာင္ ယူသြားရင္ ေကာင္းမလဲ…”
“ဟမ္…နင္တို႔ကေတာ့ လုပ္ၿပီ… ဒီအခ်ိန္က်မွ… ဘာသြား၀ယ္လို႔ ရမွာလဲ”
ထံုးစံအတိုင္း ဆူ ပြက္ ေတာ့
“ပိုက္ဆံ လွဴလိုက္လည္း ရပါတယ္ ေမေမရယ္”
“ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာ”
ပါးစပ္ကသာ ၿပီးေရာလိုက္သည္… လူက မေနႏိုင္ပါ… တအိမ္လံုး ေမႊေႏွာက္ရွာသည္…ထည့္ေပးလိုက္ရန္အတြက္ လက္ေဆာင္
ေနာက္ အိတ္လွလွေလးထဲတြင္ ကြတ္ကီတထုတ္ႏွင့္ သြားတိုက္ေဆး တဗူးထည့္ၿပီး သားေတာ္ေမာင္ကို
“ေရာ့..ဒါယူသြား” ဟု ရာဇသံေပးလိုက္သည္။


ေနာက္ေန႔ သား ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့…
သားေတာ္ေမာင္မွာ ေပ်ာ္လာပံုရသည္။ ဟိုေျပာဒီေျပာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနသည္။ သူသြားခဲ့သည့္ ေနရာမွ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို ျဖစ္သည္။ အေတာ္ေလး ၾကာေတာ့မွ “ေမေမ ေပးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ကေလ…” ဆိုၿပီး ရယ္က်ဲက်ဲ လုပ္ေန၍
“ဘာျဖစ္လဲ ငါ့လက္ေဆာင္… မနက္က ယူမသြားဘူးလား”
ဟိုဟာက်န္ ဒီဟာက်န္ မၾကာခဏျဖစ္တတ္သည့္ သူ႔အက်င့္ေၾကာင့္ သကၤာမကင္း ေမးလိုက္ေတာ့…
“သားတို႔ သြားတဲ့ဆီက အဖိုးႀကီး အဖြားႀကီးေတြက အားလံုး အိပ္ယာေပၚ လဲေနတာ… အခ်ိဳ႕ဆို အစားအေသာက္ေတြကို ပိုက္ေတြနဲ႔ တပ္ၿပီး ထည့္ေပးေနရတာ… သြားေတြလည္း တေခ်ာင္းမွ မရွိၾကေတာ့ဘူး… ေမေမ့ ကြတ္ကီးကို ဘယ္လိုစားၿပီး… သြားတိုက္ေဆးနဲ႔ ဘယ္လို တိုက္ရမွာလဲ…” ဟူ၏။


သား အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေလး ျဖစ္ျပီ။
“ဒီေန႔ အတန္းထဲက တေယာက္က သူ႔ေမြးေန႔ဆိုၿပီ ေက်ြးတယ္ စံုေနတာပဲ… သူ႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ၀ယ္ခ်င္တယ္”
“၀ယ္ေပါ့သားရယ္… သူက ေမြးေန႔ဆိုၿပီး ေက်ြးေတာ့ ပိုေတာင္ ေပးသင့္တာေပါ့… မိန္းကေလးလား ေယာက်္ားေလးလား… သူက ဘာႀကိုက္တတ္လဲ”
“မိန္းကေလး… သီခ်င္း စီဒီ ႀကိဳက္တယ္”


ေရွာ့ပင္စင္တာကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အ၀ယ္ေရာက္ေတာ့ ဓာတ္ျပားေတြ ေရာင္းသည့္ဆိုင္ ၀င္ၾကည့္ၾကသည္။ ထိုဆိုင္မွာ တရုတ္သီခ်င္း စီဒီမ်ားသာ ရွိ၍ အဂၤလိပ္သီခ်င္း စီဒီ မရွိပါဟု အေရာင္း၀န္ထမ္းမေလးက ဆိုသည္။
“လာပါ သားရယ္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ့… စီဒီ ေပးမွရယ္လည္း မဟုတ္ဘူးမလား”


ေဟာ စင္တာ အလယ္ေကာင္မွာ လူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးလို႔ ဘာေတြမ်ားေစ်းေလွ်ာ့ေနပါလိမ့္
ဒီလိုျမင္ကြင္းက သံလိုက္ထက္ ဆြဲအားပိုသည္။
ေအာ္… အလွကုန္ ပစၥည္းေတြကိုး…
ဟယ္ ဒီမွာေတာ့ Box ေလးနဲ႔ ထည့္ထားတာ ပုလင္းေလးေတြ အစီအရီ ခ်စ္စရာေလးေတာ့… Box ေလးကို ဖဲႀကိဳးေလးပါ စည္းေပးထားေသးသည္။ ေစ်းကလည္း မူရင္းေစ်းမွ ထက္၀က္ႀကီးေတာင္ ခ်ထားသည္။


“သားေရ… ဒါေလး ၀ယ္လိုက္မယ္ေနာ္… သား သူငယ္ခ်င္းအတြက္… ပက္ကင္ေတာင္ ထုတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး… ေဘာ္ဒီလိုရွင္း ပုလင္းေလးေတြ…”
*****
“သားမွာ အခုအခ်ိန္အထိ အတန္းထဲမွာ အေျပာခံရတုန္း…
သားကို ႏွာဘူးႀကီး (သားကေတာ့ ဒီေနရာမွာ အဂၤလိပ္စကားလံုးကိုသာ သံုးပါသည္) က်ေနတာပဲ…
သူ႔ကို လိမ္းေပးခ်င္လို႔ လိုရွင္း ေပးတာမလားနဲ႔ …”
ဟန္နဲ႔ ပန္နဲ႔ လိုရွင္းလိမ္းသလို လုပ္ျပရင္း ေျပာေနပါသည္။


ကပ္စီးနဲ ေကာ္တရာ မေအႀကီးမွာ တဟားဟား ရယ္ရင္း
ေအာ္
ေမေမ့ အလြဲေတြ…

ဧရာ၀တီ ကာကြယ္ေရး

ဇြန္လကုန္ပိုင္းက မႏၲေလး ေက်ာက္၀ိုင္းမွာ တ႐ုတ္ကုန္သည္ေတြနဲ႔ ရန္ပြဲျဖစ္တဲ့ သတင္းၾကားေတာ့၊ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ ေတြးမိရင္း၊ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ကူးႏိုင္ေလာက္တဲ့ အထိ ခမ္းသြားတဲ့ျမစ္၊ ဒီျမစ္ကို မွီၿပီး ရွာေဖြ စားေသာက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြရဲ႕ အသက္ေမြးမႈ အေျပာင္းအလဲ ဓာတ္ပံု ႏွစ္ပံုကို “ေ႐ႊစာရံ ေက်ာက္၀ိုင္း” ဆိုၿပီး ပို႔စ္ တစ္ခု တင္ခဲ့ဖူးတယ္။
http://sonata-cantata.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

ဆည္ေျမာင္းေတြနဲ႔ ေရအားလွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္မႈေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိ လိုအပ္ေနတာကေတာ့ အေထြအထူး ေျပာစရာ မလိုလွပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာျဖစ္တဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးေပၚမွာ ဧရာမဆည္ႀကီးတစ္ခု ေဆာက္မယ္ဆိုတာကေတာ့ အျခားေသာ သာမာန္ ဆည္ေတြ၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ ထုတ္လုပ္ေရးေတြလို သေဘာထားလို႔ မရပါဘူး။

ဆည္ႀကီးေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္က ႏ်ဴကလီယား ဓာတ္ေပါင္းဖိုႀကီးေတြထက္ ပိုၿပီး ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္လို႔ Scienctific American မွာေရးထားပါတယ္။ ဂ်ပန္ ဖူကုရွိမား ဓာတ္ေပါင္းဖို သံုးခု အရည္ေပ်ာ္တာ လူတစ္ေယာက္မွ မေသဘူး။ ၁၉၇၀ႏွစ္ေတြတုန္းက တ႐ုတ္ျပည္က ဆည္က်ိဳးေပါက္မႈေတြေၾကာင့္ လူႏွစ္သိန္းထက္ မနည္း ေသဆံုးခဲ့တယ္။ အလားတူပဲ ၂၀၁၁ ဇြန္လအတြင္းမွာပဲ တ႐ုတ္ျပည္အလယ္ပိုင္းနဲ႔ ေတာင္ပိုင္းက ဆည္ေတြေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ေရလႊမ္းမိုးမႈ၊ ေျမၿပိဳမႈေတြေၾကာင့္ အိုးအိမ္ေတြကို စြန္႔ခြာ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခဲ့့ရတဲ့ လူဦးေရဟာ ၂၀၁၁ ဇြန္လ တစ္လအတြင္းမွာပဲ ငါးသိန္းရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ ႏ်ဴကလီယား ဓာတ္ေပါင္းဖို အႏၲရာယ္ေၾကာင့္ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ ေနရာခ်ထားခဲ့ရတဲ့ လူဦးေရ ရွစ္ေသာင္းႏွင့္ ယွဥ္ျပၿပီး၊ ဆည္ႀကီးေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္က ပိုၿပီး ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ေရးထားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဆည္နဲ႔ ႏ်ဴကလီယား ဘယ္ဟာက ပိုအႏၲရာယ္ႀကီးသလဲဆိုတာ အျငင္းပြားေနတာထက္ ဆည္ေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္က မေသးလွဖူးဆိုတာ ေပၚလြင္ေစခ်င္ပါတယ္။


(Scienctific American: http://blogs.scientificamerican.com/observations/2011/06/20/more-dangerous-than-nuclear-power-the-floods-caused-by-aging-dams-video/)
ဆည္ေရေလွာင္ကန္ေၾကာင့္ အနီးအနား ေဒသတ၀ိုက္မွာ ေရလႊမ္းမိုးခံရမယ္။ ေဒသခံျပည္သူေတြ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ေပးရမယ္။ လယ္ယာေျမေတြ၊ သစ္ေတာေတြ ေရျမဳတ္သြားမယ္။ ဆည္ေရေလွာင္ကန္က သဘာ၀ အင္းအိုင္ေတြလို မဟုတ္ဘဲ၊ ေရထုထည္ပမာဏ အတက္အက် ေရဖိအား အေျပာင္းအလဲမ်ားၿပီး ျမန္တဲ့အတြက္ ေျမငလွ်င္လႈပ္မႈေတြ ပိုမ်ားလာႏိုင္ပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ စီခၽြမ္ေျမငလွ်င္က ဆည္ႀကီးေတြရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ မကင္းဖူးလုိ႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ယူဆထားၾကတယ္။ ျမစ္ဆံုဆည္ေနရာဟာ စစ္ကိုင္းျပတ္ေ႐ြ႕ေၾကာႀကီးနဲ႔ သိပ္မေ၀းလွတာေၾကာင့္ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ေျမငလွ်င္ႀကီးကို လႈပ္ႏိႈးလိုက္သလို ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ဆည္ေတြရဲ႕သေဘာက မိုးနည္းခ်ိန္မွာ သတ္မွတ္ ေရပမာဏရေအာင္ ပိတ္ေလွာင္ထားလို႔ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းမွာ ပံုမွန္ ေရက်ခ်ိန္မွာထက္ ပိုၿပီးနည္းေနမယ္။ ျမစ္ေရစီးႏႈန္း နည္းသြားရင္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသေတြမွာ ပင္လယ္ေရငံေတြက အထက္ကို တိုး၀င္ လာမယ္။ ဒီေတာ့ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသေတြမွာ ေသာက္သံုး ေရရွားပါးတာတို႔၊ လယ္ယာေျမေတြမွာ ဆားငံဓာတ္ေပါက္ၿပီး စိုက္ပ်ိဳးေရးကို ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ထိခိုက္ႏိုင္တယ္။


http://english.aljazeera.net/video/asia-pacific/2011/04/201142243514772334.html
(Aljazeera သတင္းဌာနမွ ႐ိုက္ကူးထားေသာ ဧရာ၀တီဆည္ သတင္းမွတ္တမ္း)

မိုးမ်ားခ်ိန္ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ဆည္မက်ိဳးေအာင္ ေရေတြကို ေဖာက္ခ်ရလုိ႔ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရႀကီးတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုေဖာက္ခ်တဲ့အခါ လံုေလာက္တဲ့ သတိေပး ေၾကညာခ်က္မ်ိဳး မရွိတဲ့အတြက္ အသက္ေဘးအႏၲရာယ္နဲ႔ ႀကံုရၾကတယ္။ လယ္ယာေျမေတြ ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးရတယ္။ ျမစ္ဆံုဆည္ေလာက္မႀကီးတဲ့ ဆည္ေတြအနားမွာ ေနသူေတြေတာင္ ဒီလို ေရလႊမ္းမိုးမႈမ်ိဳးေတြကို မိုးမ်ားတဲ့ႏွစ္တိုင္း လိုလိုမွာ ႀကံုေတြ႔ေနရတာပါ။ ေတာသူေတာင္သားေတြက ဗဟုသုတနည္းေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မတင္ပဲ မိုးေလ၀သကိုပဲ အျပစ္ ပံုခ်ေနၾကေတာ့တယ္။ တမင္ ေဖာက္ခ်႐ံုေလာက္မဟုတ္ဘဲ ဆည္က်ိဳးသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ နာဂစ္ထက္ဆိုးတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳႏိုင္ပါတယ္။ ဆည္ဆိုတာမ်ိဳးကလည္း သက္တမ္းရွိပါတယ္။ သက္တမ္းရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ျပဳျပင္ ထိမ္းသိမ္းရတဲ့ ကုန္က် စားရိတ္က တက္လာၿပီး၊ အခ်ိန္ကိုက္ ဗံုးတစ္လံုးကို ပိုက္ထားရသလို အႏၲရာယ္က ပိုႀကီးလာပါလိမ့္မယ္။ လတ္တေလာအက်ိဳးစီးပြားနဲ႔ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာကိုသာ အေလးေပးလြန္းၿပီး၊ လူေတြရဲ႕အသက္လံုၿခံဳေရးကို သိပ္ဦးစားမေပးတဲ့ တ႐ုတ္လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးက ဦးစီးၿပီးေဆာင္ရြက္မယ္ဆိုေတာ့ ဆည္ရဲ႕သက္တမ္းနဲ႔ အရည္အေသြးက ရတက္ မေအးစရာပါ။ (ႏို႔မႈန္႔ကိစၥနဲ႔ က်ည္ဆံရထားကိစၥေတြကို ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္)။

အခု ျမစ္ဆံုဆည္ကိစၥက အျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ေျပာေနၾကရတဲ့ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္၊ ဇီ၀မ်ိဳးကြဲမ်ားဆံုး႐ႈံးမႈ၊ ေဂဟစနစ္ပ်က္စီးမႈ၊ သမိုင္းအေမြအႏွစ္တို႔ ဆံုး႐ံႈးမႈ စတဲ့ ပံုမွန္ဆည္ျပႆနာေတြထက္ ပိုၿပီး ႐ႈတ္ေထြးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ လူမ်ိဳးေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး အက်ိဳးဆက္ေတြပါ။ သိပ္မေ၀းေတာ့တဲ့ကာလမွာ ျမစ္ဆံုေဒသကေနတဆင့္ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးဟာ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈေအာက္ကို ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံမႈေတြ လိုအပ္တာမွန္ေပမယ့္၊ ဒီကုမၸဏီႀကီးေတြဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕သဘာ၀ ရင္းျမစ္ေတြကို ေသြးစုတ္မယ့္ ေခတ္သစ္အေရွ႕အိႏၵိယကုမၸဏီလိုမ်ိဳး မျဖစ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးန႔ဲ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းမ်ိဳးေတြကသာ အိမ္ရွင္ႏိုင္ငံအတြက္ ရည္ရွည္အက်ိဳး ျဖစ္ထြန္းႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူဦးေရသိပ္သည္းမႈ အလြန္မ်ားၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းျဖစ္ေနတဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏၵိယလို ႏိုင္ငံမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရာမွာ အစကတည္းက လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး၊ စီးပြားေရး လုပ္ပိုင္ခြင့္၊ ေျမယာပိုင္ဆိုင္ခြင့္ စတဲ့ကိစၥေတြမွာ ထိမ္းထိမ္း သိမ္းသိ္မ္း ရွိဖို႔လိုပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ေနာင္တခ်ိန္မွာ မလိုလားအပ္တဲ့ လူမ်ိဳးေရး ပဋိပကၡေတြကအစ လူမ်ိဳးေပ်ာက္တဲ့ အဆင့္အထိ ဆိုးက်ိဳးေတြ ႀကံဳႏိုင္တယ္။


(တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွ ႐ိုက္ကူးေသာ ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းသတင္းမွတ္တမ္း ဗီဒီယို)

http://www.burmariversnetwork.org/dam-projects/irrawaddynmaimali.html
(ကခ်င္လူမႈဖြံၿဖိဳးမႈ ကြန္ယက္မွ ျဖန္႔ေ၀ေသာ စာတမ္း)

နယ္ပယ္အသီးသီးက ပညာရွင္ေတြကေတာ့ ဒီထက္ပိုၿပီး ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးျပစ္ေတြကို ေထာက္ျပႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီဆည္ေၾကာင့္ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြရွိမွာ မွန္ေပမယ့္၊ ေရရွည္ ခံစားၾကရမယ့္ ဆိုးက်ိဳးေတြက မေတြး၀ံ့ေလာက္ေအာင္ မ်ားေနမွာပါ။ ဒီျမစ္ဆံုဆည္ႀကီးဟာ ေနာင္သားစဥ္ေျမးဆက္အတြက္ တိုက္ခဲ့တဲ့ က်ိန္စာႀကီး ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာ “တံတားဆိုရင္ ေငြ၊ လမ္းဆိုရင္ ေ႐ႊ၊ ဆည္ဆိုရင္ စိန္” ဆုိတဲ့ စကားတစ္ခုရွိတယ္။ ဆည္တစ္ခု ေဆာက္ဖို႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လိုက္ႏိုင္ရင္ပဲ ေငြေတြ ပံုေအာရတာကိုး။ ဒီေတာ့ ျမစ္ဆံုဆည္စီမံကိန္းကေန ေငြ တလံုးတရင္း ရလိုက္တဲ့ (ရလာမယ့္) ကုမၸဏီေတြ၊ ပြဲစားေတြကေတာ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵ၊ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ သတိေပးမႈေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ေရွ႕ကို ဇြတ္တုိးၾကမွာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီလို စီမံကိန္းႀကီးမ်ိဳးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျပည္သူေတြေရွ႕ခ် မျပခဲ့ဘဲ၊ ဒီအဆင့္အထိ ေရာက္လာတာကိုက မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။

အခုတစ္ေလာမွ Eleven Media Group လို တာ၀န္သိတဲ့ သတင္းမီဒီယာေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ျပည္သူေတြ နည္းနည္းပိုၿပီး သိခြင့္ရလာၾကပါတယ္။ “ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းကို ဟန္႔တားႏိုင္ေလာက္ေသးရဲ႕လား” ဆိုတာေတာ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ ညီညြတ္မႈနဲ႔ ဆႏၵျပင္းျပမႈေပၚမွာ မူတည္ပါလိမ့္မယ္။

ဧရာ၀တီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာလုပ္ႏိုင္ပါသလဲ။

၁။ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္အသီးသီးက ပညာရွင္ေတြရဲ႕ စုစည္းေဆြးေႏြးၾကၿပီး ပညာရွင္အဆင့္ စာတမ္းေတြေရးသား ဖတ္ၾကားသင့္ပါတယ္။
၂။ ပညာရပ္စကားလံုးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္မႈမရွိတဲ့ ေတာသူေတာင္သား လူတန္းစားေတြ နားလည္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ပညာေပး ေဆာင္းပါး၊ ကာတြန္း၊ လက္ကမ္းစာေစာင္၊ ဗီဒီယိုေခြ စတဲ့ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျဖန္႔ေ၀သင့္ပါတယ္။
၃။ စာေပနဲ႔ အႏုပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေဟာေျပာပြဲေတြကို မ်ားမ်ား က်င္းပသင့္ပါတယ္။
၄။ စီမံကိန္း ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈကို ကမၻာတ၀ွမ္းမွာ ပိုၿပီးက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သိလာေအာင္ ႏိုင္ငံတကာက ဆည္ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ပူးေပါင္း လႈပ္ရွားႏိုင္ပါတယ္။
၅။ အစုအဖြဲ႕ေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာႏွင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအစိုးရေတြကို ျမစ္ဆံုစီမံကိန္း ကန္႔ကြက္ေၾကာင္းစာေတြ ေရးသားေပးပို႔ႏိုင္ပါတယ္။
၆။ မိမိတို႔ရဲ႕ သက္ဆိုင္ရာမဲဆႏၵနယ္က လြတ္ေတာ္အမတ္ေတြကို စီမံကိန္းကန္႔ကြက္ေၾကာင္း လႊတ္ေတာ္မွာ တင္သြင္းခိုင္းႏိုင္ပါတယ္။ အကယ္၍ မလိုက္နာခဲ့ရင္ မိမိတို႔ကို အမွန္တကယ္ ကိုယ္စားမျပဳေတာ့တဲ့အတြက္ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္မွ ႐ုတ္သိမ္းသင့္ပါတယ္။
၇။ ၁၁-ရက္ ႏို၀င္ဘာလ (၁၁-၁၁-၁၁) ကို ဧရာ၀တီေန႔ အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြ တညီတညြတ္တည္း က်င္းပသင့္ပါတယ္။

စံပယ္၊ ေလာကပါလႏွင့္ ေအာက္တိုဘာ လႈပ္ရွားမႈ

တခ်ိန္က အာရပ္ကမၻာတြင္ “ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္ေရး” ဟူေသာ စကားမ်ားအား အေနာက္တိုင္း စံႏႈန္းမ်ား၊သေဘာတရားမ်ားဟု မွတ္ယူခဲ့ၾကသည္။ စကပ္တိုတို ၀တ္ေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးမ်ား၏ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈကို ေထာက္ျပ ေ၀ဖန္တတ္ၾကေသာ္လည္း၊ ပြင့္လင္းေသာ လူအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ တိုးတက္မႈမ်ားကို မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ မ်က္ကြယ္ျပဳ႐ံုမွ်မဟုတ္ အာရပ္လူ႕အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အ႐ွက္ရစရာအျဖစ္ အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကေသာ Globalization ကပင္ အာရပ္ကမၻာအား မ်က္စိဖြင့္ ေပးခဲ့သည္။ သူတို႔အား ဆင္းရဲမြဲေတ အရွက္ရေစခဲ့သည့္ အေၾကာင္းရင္း အစစ္သည္ Globalization မဟုတ္၊ သူတို႔အား ဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ အက်င့္ပ်က္ အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္သြားသည္။ တူနီးရွားႏိုင္ငံ စံပယ္ေတာ္လွန္ေရးမွ အစျပဳခဲ့ေသာ အာဏာရွင္ေတာ္လွန္ေရး လိႈင္းလံုးႀကီးသည္ အာရပ္ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံၿပီး တႏိုင္ငံ လ်င္ျမန္စြာ ကူးစက္သြားခဲ့သည္။ စံပယ္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ အာရပ္ေႏြဦး (Arab spring) လႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္ အာရပ္ႏိုင္ငံမ်ားသာမက တ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမ်ားသို႔လည္း ႐ိုက္ခတ္သြားသည္။

လတ္တေလာ ျဖစ္ပြားေနေသာ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ အာရပ္ေတာ္လွန္ေရးတို႔ကို ႏိႈင္းယွဥ္ျပျခင္းအား အခ်ိဳ႕ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားတို႔က သိပ္ ဘ၀င္က်မည္ မဟုတ္။ အိႏၵိယတြင္ အာရပ္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ကဲ့သို႔ အာဏာရွင္ အစိုးရ မရွိ။ စင္စစ္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ့လူဦးေရအမ်ားဆံုး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံအျဖစ္ ဂုဏ္ယူစရာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံသားတို႔သည္ သူတို႔၏ ဒီမိုကေရစီအား သိပ္ ေက်နပ္လွသည္ကား မဟုတ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ လူတန္းစားကြာဟမႈ အလြန္ႀကီးမားသည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ သန္းႂကြယ္သူေဌး ၅၅-ဦး ပိုင္ဆိုင္ေသာ ေငြေၾကးပမာဏသည္ ေဒၚလာ၂၅၀ ဘီလီယံ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အိႏၵိယ ႏိုင္ငံသား သန္းေပါင္း ၅၀၀ မွ်သည္ ေသာက္သံုးေရသန္႔ ေကာင္းေကာင္း မရၾက။ “ေရသိုးေျမာင္းမရွိ, လွ်ပ္စစ္မီးမရွိ, လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းေကာင္းမရွိေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီေတာ့ရွိတယ္” ဟု The White Tiger (http://sonata-cantata.blogspot.com/2010/02/white-tiger.html) ၀တၳဳတြင္ ခပ္ေထ့ေထ့ ေ၀ဖန္ခဲ့ဖူးသည္။ ႏိုင္ငံေရး အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ားေၾကာင့္ ျပည္သူအမ်ားစုတို႔သည္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈဒဏ္ကို ခံစားေနၾကရသည္။ အာရပ္ေႏြဦးလႈပ္ရွားမႈမ်ားအား လွဳံ႕ေဆာ္ေပးခဲ့ေသာ “ဂုဏ္သိကၡာရွိရ၊ လူတန္းေစ့ေစ့ ေနႏိုင္ေရး” ဟူေသာ ရည္မွန္းခ်က္တို႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားမ်ားတြင္ ရွိခဲ့ၾကသည္။ ထိုရည္မွန္းခ်က္မ်ားျဖင့္ပင္ မဟတၱမဂႏၶီ၏ အၾကမ္းမဖက္ လမ္းစဥ္ကို စြဲကိုင္၍ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ ဆန္႔က်င္ေရး လူထုလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၾက၏။ အစိုးရမဟုတ္သည့္ သီးျခားလြတ္လပ္ေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ားအား စံုစမ္းစစ္ေဆးရန္ ခြင့္ျပဳသည့္ ဇန ေလာကပါလ ဥပေဒၾကမ္း (Jan Lokpal Bill) အတည္ျပဳႏိုင္ေရးအတြက္ အလုပ္လက္မဲ့ လူငယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာမ်ား၊ ဆရာ၀န္မ်ား၊ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားပါ၀င္ေသာ ျပည္သူအမ်ားစုက ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။ ဤလႈပ္ရွားမႈတြင္ ထင္ရွားလာခဲ့ေသာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ Anna Hazare က အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပခဲ့သည္။ အစိုးရက ဤဥပေဒၾကမ္းအား ပါလီမန္တြင္ တင္ျပေဆြးေႏြးရန္ သေဘာတူခဲ့ရ၏။ အ႐ိုးစြဲေနေသာ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈအား အလြယ္တကူႏွင့္ အဆံုးသတ္ တိုက္ဖ်က္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ေျခလွမ္းအစ ခ်ႏိုင္ၿပီဟု ဆိုေကာင္း ဆိုႏိုင္ပါသည္။

“ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ၊ လူတန္းေစ့ေစ့ ေနႏိုင္ေရး” ဟူေသာ ျပႆနာသည္ အာဏာရွင္ႏိုင္ငံမ်ား၏ ျပႆနာသာမဟုတ္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံအခ်ိဳ႕၏ ျပႆနာလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္၏။ အေျခခံဥပေဒမ်ား၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမ်ား ရွိ႐ံမွ်ုျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ သေဘာတရားမ်ား သက္၀င္ရွင္သန္ေနသည္ဟုကား မဆိုႏိုင္။ စီးပြားေရးသမားမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေပါင္းစားၾကေသာ ဒီမိုကေရစီျဖစ္သြားႏိုင္၏။ အရင္းရွင္စနစ္၏ လြတ္လပ္စြာ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈသည္ ဒီမိုကေရစီ၏ ႏိုင္ငံေရးလြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ကား မွန္၏။ သို႔ေသာ္ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ အရင္းရွင္စနစ္ကမူ ဒီမိုကေရစီ၏ ရန္သူျဖစ္၏။

အေစာပိုင္းကာလက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား၊ အသိပညာမ်ားကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္မႈမွ ကာကြယ္ရန္ Anti-trust law ဥပေဒမ်ားကို သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ေခတ္တြင္ ထိုဥပေဒအခ်ိဳ႕သည္ လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ႏိုင္ျခင္းမရွိေတာ့ဘဲ၊ ေရွ႕ေနႏွင့္ ေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီးမ်ား အတြက္သာ ျဖစ္လာ၏။ စီးပြားေရးသမားမ်ား၏ အျမတ္အစြန္းရလိုမႈႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား၏ ဥပေဒျပဳခြင့္အာဏာ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာတို႔ ေပါင္းစပ္လိုက္ေသာအခါ အာဏာ အလြဲသံုးစားလုပ္မႈမ်ား၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ား၊ အမ်ားျပည္သူအတြက္ အက်ိဳးမျပဳေသာ မူ၀ါဒဥပေဒမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပး၏။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရးၾသဇာသည္ တေန႔တျခား ႀကီးထြားလာသည္။ အရင္းရွင္စနစ္သည္ မဟာအရင္းရွင္စနစ္ (Supercapitalism) အသြင္ကူးေျပာင္းလာက ဒီမိုကေရစီအား ၿခိမ္းေျခာက္လာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုအႏၲရာယ္မွ ကာကြယ္ရန္အတြက္ အရပ္ဖက္လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ အဓိကတာ၀န္ရွိလာေၾကာင္း Robert Reich က Supercapitalism: The Transformation of Business, Democracy, and Everyday Life (2008) စာအုပ္တြင္ ေရးသား ေဖာ္ျပခဲ့ဖူး၏။

ထိုထိုေသာ ျပႆနာမ်ားေၾကာင့္ အာရပ္ေႏြဦးေတာ္လွန္ေရး၏ အရွိန္သည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏၵိယသာမဟုတ္၊ ဒီမိုကေရစီ ဦးေဆာင္ႏိုင္ငံဟု ဆိုႏိုင္ေသာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႔ပင္ ႐ိုက္ခတ္လာ၏။ စစ္အသံုးစရိတ္ ေလွ်ာ့ခ်ေရး၊ ခ်မ္းသာႂကြယ္၀သူမ်ားႏွင့္ ေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီးမ်ားအား အခြန္ ပိုမိုေကာက္ခံေရး၊ ျပည္သူအမ်ားစုအတြက္ လူမႈေရးလံုၿခံဳမႈႏွင့္ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈတို႔ တိုးျမႇင့္ေရး၊ ေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီးမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားကိုသာ ၾကည့္ေသာမူ၀ါဒမ်ား အဆံုးသတ္ေစေရး စေသာ ေႂကြးေက်ာ္သံမ်ားႏွင့္အတူ digital media မ်ား အကူအညီျဖင့္ လူမႈကြန္ယက္မ်ားဖြဲ႔ကာ လူထုလႈပ္ရွားမႈတစ္ခုကို စည္း႐ံုးေန၏။ အေမရိကန္တပ္မ်ား အာဖကန္နစၥတန္တြင္ ၂၀၁၁ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၆-ရက္အထိ ဆက္လက္ တည္ရွိေနမည္ဆိုပါက ၀ါရွင္တန္ဒီစီၿမိဳ႕ရွိ Freedom Plaza တြင္ လူထုအစည္းအေ၀းလုပ္ကာ အၾကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားမႈႀကီးျဖင့္ တုန္႔ျပန္မည္ဟု ရာဇသံေပးထားသည္။ “ထိုေအာက္တိုဘာ လႈပ္ရွားမႈသည္ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ေပၚလာမည္ေလာ၊ ထိုျဖစ္ရပ္သည္ မည္သည့္ အတိုင္းအတာအထိ အေရးပါမည္ေလာ” ဟူေသာ ေမးခြန္းမ်ားအား အတိအက် ေျဖဆိုရန္ ခက္ခဲေသးေသာ္လည္း၊ အစိုးရမ်ားအား ေစာင့္ၾကည့္ ေ၀ဖန္ႏိုင္ေလာက္သည့္ သီးျခားလြတ္လပ္ေသာ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ သမဂၢမ်ား၏ အခန္းက႑သည္ တေန႔တျခား အေရးပါလာသည္ဟုကား ဆိုႏိုင္ပါသည္။

စာညႊန္း
http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,2091395,00.html
http://en.wikipedia.org/wiki/2011_Indian_anti-corruption_movement
http://en.wikipedia.org/wiki/Jan_Lokpal_Bill
http://sonata-cantata.blogspot.com/2010/02/white-tiger.html
http://october2011.org/welcome
http://www.thinkonthat.com/archives/4357
http://www.washingtonpost.com/world/asia-pacific/indias-anti-corruption-movement-aims-to-re-energize-democracy/2011/08/09/gIQAWMVWAJ_story.html

Blog Day 2011

Blog Day အမွတ္တရပို႔စ္မ်ား လက္လွမ္းမွီသေလာက္ စုစည္းထားပါတယ္။ ထပ္ျဖည့္ရန္ က်န္ေသးေသာ ပို႔စ္မ်ားကို CBox (သို႔) ေကာ္မန္႔တြင္ လင့္ေပးခဲ့ပါ။ ေဖာင္မပိတ္ေသးပါ း)
1 ၀ါေခါင္မိုး မအိမ္သူ - Happy Blog Day!!!
2 A SMILLING FLOWER - ဘေလာ့ဂ္ေန႔ ၂၀၁၁
3 An Asian Tour Operator - သတိအႏၲရာယ္ရွိသည္
4 Angelhlaing - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွတ္တရ (Tag Post)
5 blackroze - ခံစားမႈသံစဥ္ - blog day အမွတ္တရ
6 Iora - ဘေလာ့ဂါပြဲေစ်းတန္းမွာ ေယာင္လည္လည္
7 jasmine (ေတာင္ႀကီး) - ဘေလာ့ဂ္ေဒး
8 K - ပန္းခင္း (for blog day)
9 khin oo may - ဟိုေစာင္းဒီေစာင္း
10 My Favorite Place in Little Pigeonhole - Blog Day 2011
11 My Wonderful Moral Thoughts - Blog Day အမွတ္တရ
12 My World ၿဖိဳးၿဖိဳးလႈိင္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒးမွာ ရယ္ရယ္ေမာေမာ
13 N/A - ေ၀း..စိတ္ေျဖ - ဘေလာ့ေဒး (၂၀၁၁)
14 Rose of Sharon - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွတ္တရ
15 S-C - တိမ္ေတြေပၚမွာ နင္ရယ္၊ ငါရယ္၊ သူတို႔ရယ္...
16 shwezinu - ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရ
17 sosegado တည္ၿငိမ္ေအး - တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို...
18 White Angel - Happy Blog Day
19 yamin - ေရႊျမန္မာ -ၾသဂုတ္လ ၃၁ရက္ေန႔ တကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ဘေလာ့ဂ္ေဒး
20 Younggun - ဘသားေခ်ာတုိ႔ ဘေလာ့ဂ္ေဒး
21 ကိုကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႔) - သူႀကီးမင္းရဲ႕ ဘေလာ့ဂါေဒးပံုျပင္
22 ကိုပီတာ - Are you ready to celebrate Blog Day?
23 ကိုေဇာ္ - ဘေလာ့ေဒး
24 ကိုေအာင္ (ပ်ူႏိုင္ငံ) - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ အမွတ္တရမ်ား (အပိုင္း-၂)
25 ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ) - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ အမွတ္တရမ်ား (အပိုင္း-၁)
26 ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ) - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ အမွတ္တရမ်ား (အပိုင္း-၃)
27 ခင္ေမာင္ခ်င္း - ခ်င္းကေလး - Blog Day
28 ခ်စ္ၾကည္ေအး - ဘေလာ့ဂ္ေန႔ ဆုမြန္ေကာင္း
29 ခ်ယ္ရီေျမ - ခ်က္ၾကီးေျပာခ်င္ေသာ ဘေလာ့ေဒး
30 စုခ်စ္သူ - ခ်စ္ေသာဘေလာ့ကာမ်ား
31 ဆုျမတ္မိုး - Happy Blog Day
32 ဇြန္မိုးစက္ Coral Reef - ဆံုခဲ့ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ရြာသူ ရြာသားမ်ား
33 ညိမ္းႏိုင္ ( ေမ်ာလြင့္တိမ္တုိ႔ နားခိုရာ) ေမာင္ေလး - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ အမွတ္တရ
34 ညီလင္းသစ္ - Blay Dog အမွတ္တရ
35 ထာ၀ရသစၥာ - blogday.tag
36 ထူးေတဇာ - My Burmese Blog - Blog Day 2011
37 နတ္ဆိုးေလး - Happy Blog Day (August 31) အမွတ္တရ တဂ္ပို႔စ္
38 ၿဖိဳးေမာင္ေမာင္(CTM) - ေရးမိေရးရာ အျဖာျဖာ- BLOG DAY
39 မင္းဧရာ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး
40 မဒမ္ကိုး - Blog Day အမွတ္တရ
41 မယ္ကိုး - ျပတင္းေပါက္ကေလးမ်ား
42 မိုးခါး -ထာ၀ရၾကယ္စင္ - Blog Day!!
43 မိုးစက္ပြင့္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး တဲ့လား
44 မိုးပန္းခ်ီ -ျဖစ္တည္ျခင္းတစ္ခု အေၾကာင္း (သုိ႔) အမွတ္တရ B108 Day!
45 မိုးယံ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရ
46 ျမစ္က်ိဳးအင္း - ဘေလာ့ဂ္ဂါ ပြဲေစ်းတန္း (၂)
47 ျမေသြးနီ - ဟက္ပီဘေလာ့ဂ္ေဒး
48 ရႊန္းမီ - စံုစီနဖာ - 14 Little Mirrors
49 လင္းဦး (စိတ္ပညာ) - ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ် ဘေလာ့ဂ္ဂါသမိုင္း
50 လင္းေခတ္ဒီႏို ဗညားရွိန္ ဆက္ပိုင္ - Blog Day အမွတ္တရ
51 သက္တန္႔ခ်ိဳ - Blog Day
52 သက္ေ၀ - 2011 Blog Day အမွတ္တရ
53 သဒၶါလႈိင္း - blog day အမွတ္တရ
54 သိဂၤါေက်ာ္ - ႏွင္းဆီခင္းကို ပ်ိဳးခြင့္ေပးခဲ့တဲ့ေနရာ
55 အန္တီတင့္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး
56 အမွတ္တရေလးမ်ား - ၀ါ၀ါခိုင္မင္း - Blog Day အမွတ္တရ
57 အျဖဴေလး - ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရ
58 အလင္းသစ္ - Blog Day အမွတ္တရ
59 အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ - အမွတ္တရေလးမ်ား (ဘေလာ့ဂ္ေန႔အတြက္)
60 အေတြးစေလးမ်ား ဦးဟန္ၾကည္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး - ၁
61 အေတြးစေလးမ်ား ဦးဟန္ၾကည္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး - ၂
62 အေတြးစေလးမ်ား ဦးဟန္ၾကည္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး - ၃
63 ေကာင္းကင္ျဖဴ - ကိုဘုန္း - blog day အမွတ္တရ
64 ေကာင္းမြန္၀င္း - ဘေလာ့ဂ္ေဒးဆုေတာင္း
65 ေခ်ာ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွတ္တရ
66 ေငြလမင္း - ဘေလာ့ဂ္ေဒး
67 ေစာ (အ၀ါေရာင္ေျမ) - ဘေလာ့ၾကသူမ်ားႏွင့္ ဘေလာ့ကာေဒး
68 ေစာ (အ၀ါေရာင္ေျမ) - ဘေလာ့ၾကသူမ်ားႏွင့္ ဘေလာ့ကာေဒး
69 ေဆာင္း- Blog Day!
70 ေဆာင္းႏွင္းရြက္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ အမွတ္တရမ်ား
71 ေန၀သန္ရဲ႕ အိုေအစစ္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရ
72 ေပါက္ KKK - ျဖစ္ညွစ္ေရးေသာစာ
73 ေမဓာ၀ီ - ၅-ႏွစ္ ရွည္ၾကာ ဘေလာ့ရြာ
74 ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ - ဘေလာ့ေဒး
75 ေမာင္မ်ိဳး - ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရ (၁)
76 ေမာင္မ်ိဳး - ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရ (၂)
77 ေမာင္ေမာင္ (ျမစ္ဆံု) - က်ေနာ္နဲ႔ ပထမဆံုးေသာ ဘေလာ့ဂ္ေဒး
78 ေမာင္ေမာင္၏ဘေလာ့ဂ္ - ဘေလာ့ဂ္ေဒး တဲ့
79 ေရႊျပည္သူ - Blog Day 2011 အတြက္
80 ေအာင္သာငယ္ - Blog Day 2011 အမွတ္တရ
81 ႏိုင္းႏိုင္စေန - ၾသဂုတ္လ (၃၁) ဘေလာ့ဂ္ေဒး
82 ႏွင္းနဲ႔မာယာ - က်မ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ပါ
83 ၾကယ္လြမ္းသူ ခ်ိဳက် - ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွတ္တရ

၂၀၀၈ ခုႏွစ္တုန္းကေပါ့....

၂၀၀၈ခုႏွစ္မွာ လက္တြဲခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သီခ်င္းေလးနဲ႔ ေက်းဇူးတင္လိုက္တယ္...
video ေလးလုပ္ၿပီးမွ ခင္မင္ခြင့္ရလို႔ က်န္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း သီခ်င္းေလး တူတူနားေထာင္မယ္ေနာ္...SONATA-CANTATA မွာ ဆံုၾကသူ အားလံုးအတြက္...

(Leo အဖြဲ႔ရဲ႕ သီခ်င္းေလးကို ကိုဧရာရဲ႕ ညီက တီးခတ္ သီဆိုထားၿပီး ဟာမိုနီ ကိုဧရာႏွင့္ ေမာင္ႏွမမ်ားျဖစ္ပါတယ္။)

Waters of Irrawaddy

Hans Zimmer ရဲ႕ Waters of Irrawaddy ပါ။ 

(Beyond Rangoon ရုပ္ရွင္ဇတ္ကားရဲ႕ ဇတ္၀င္ေတး ျဖစ္ပါတယ္။)

ဒါနပြုသည် ဆိုရာဝယ် (၄)

လူအများအား ထမင်းကို လည်းကောင်း၊ မြတ်သော အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်၌ မြတ်သောအလှူကို လည်းကောင်း … (ဣတိဝုတ်-၂၆။ တတိယဝဂ်-ဒါနသုတ်)

နိကာယ်ကျမ်းများတွင် ဒါနဟူသော ဝေါဟာရအား သံဝိဘာဂ (ဝေခြမ်းပေးကမ်းခြင်း၊ မျှဝေသုံးစွဲခြင်း)၊ အနုဂ္ဂဟ (ချီးမြှောက်ခြင်း)၊ သင်္ဂဟ (ချီးမြှောက်ခြင်း၊ ထောက်ပံ့ခြင်း၊ စည်းရုံးခြင်း) ဟူသော ဝေါဟာရများနှင့် တွဲ၍ သုံးစွဲလေ့ရှိသည်။ ထိုအတူပင် ဒါနအား ယည (ယဇ်ပူဇော်ခြင်း), ဒက္ခိဏ (မြတ်သော ပူဇော်ခြင်း) စသော ဝေါဟာရများနှင့်လည်း တွဲဖက်၍ အသုံးပြုလေ့ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဒါနအား စာနာခြင်း၊ ရိုင်းပင်း ကူညီခြင်း၊ စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ထောက်ပံ့ခြင်း သဘောအရ ပေးကမ်းသော အလှူနှင့် မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့အား ပူဇော်ခြင်း သဘောအရ ပေးလှူသော အလှူဟု နှစ်မျိုးခွဲခြား နိုင်၏။

ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမအရ စီးပွားရှာဖွေခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် မိမိတစ်ဦးတည်းသာမက အများအကျိုး အတွက်လည်း ပြန်လည်မျှဝေသုံးစွဲရန် ဖြစ်ကြောင်း “ချမ်းသာခြင်းသည် ဂုဏ်ရှိ၏။ သို့သော်…” ပို့စ်တွင် ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည်။ သဒ္ဓါတရားရှိသော သူတော်ကောင်းတို့အား ငှက်အပေါင်းတို့ မှီခိုအားထားရာ သစ်ပင်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ် ဖော်ပြလေ့ရှိ၏။ သူတော်ကောင်းတို့သည် မိဘ၊ သားမယား၊ အစေခံ အလုပ်သမား၊ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း၊ သမဏဗြဟ္မဏစသော လူအများတို့အတွက် အကျိုး စီးပွားချမ်းသာခြင်းကို ဖြစ်စေ၍ ကောက်ပဲသီးနှံတို့ ဖြစ်ထွန်းအောင်မြင်စေမည့် မိုးကြီးနှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ် ဖော်ပြလေ့ရှိ၏။

အနောက်တိုင်း စကားပုံများတွင် “charity begins at home” ဟူသော စကားရှိသည်။ ထို့အတူပင် ဗုဒ္ဓဘာသာအရလည်း ဒါနသည် မိဘများအား လုပ်ကျွေးခြင်း (မာတာပိတု ဥပဋ္ဌာနံ)၊ သားမယားများအား ထောက်ပံ့ခြင်း (ပုတ္တဒါရဿ သင်္ဂဟော)၊ ဆွေမျိုးတို့အားလည်း ထောက်ပံ့ခြင်း (ဉာတကာနဉ္စ သင်္ဂဟော) ဟူသော မင်္ဂလသုတ် ဒေသနာများနှင့်အညီ မိမိတို့၏ မိသားစု ဆွေမျိုး သားချင်းများအား ပေးကမ်းထောက်ပံ့ခြင်းနှင့် စတင်ရသည်။ သင်္ဂဟဟူသော စကားသည် ချီးမြှောက် ထောက်ပံ့ခြင်းဟူသော အဓိပ္ပါယ်သာမက သိမ်းရုံးစုစည်းခြင်း၊ စည်းရုံးခြင်းဟူသော အဓိပ္ပါယ်လည်း ဆောင်သည်။ ရထားလှည်းဘီး၏ နားစောင့် (linchpin) သည် လှည်းဘီးအား ဝင်ရိုးမှ ကျွတ်ထွက်မသွားစေရန် စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ သင်္ဂဟတရားသည် မိသားစု၊ ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝန်း၊ လူအဖွဲ့အစည်း ဖရိုဖရဲ ပြိုကွဲမသွားစေဘဲ စည်းစည်းရုံးရုံးဖြစ်နေရန် စောင့်ရှောက်ပေး၏။ ပေးကမ်းခြင်း (ဒါန)၊ ချိုသာစွာပြောဆိုခြင်း (ပေယျဝဇ္ဇ)၊ အကျိုးစီးပွားကို ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း (အတ္ထစရိယာ)၊ မိမိနှင့် တန်းတူထား၍ ဆက်ဆံခြင်း (သမာနတ္တတာ) ဟူသော တရား လေးပါးအား သင်္ဂဟတရား လေးပါးအဖြစ် ဟောကြားထားပါသည်။ ဤသင်္ဂဟတရား လေးပါးသည် လူအချင်းချင်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရာတွင် လိုက်နာကျင့်သုံးရမည့် တာဝန် ဝတ္တရားဖြစ်ကြောင်း သိင်္ဂလောဝါဒသုတ်တွင် ဟောကြားထားပါသည်။

ထို့ကြောင့် မိဘ၊ ဆွေမျိုး၊ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းများအား ဒါနပြုရာတွင် သင်္ဂဟတရား အနေဖြင့်၊ တာဝန် ဝတ္တရားတရပ် အနေဖြင့် ဆောင်ရွက်ရ၏။ ထိုသို့ဆောင်ရွက်ရာတွင် စာနာခြင်း၊ ရိုင်းပင်း ကူညီခြင်း၊ စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ထောက်ပံ့ခြင်းဟူသော အနုကမ္ပတရားကို လက်ကိုင်ထားရသည်။ ထိုအတူပင် မိမိပတ်ဝန်းကျင်မှ ဒုက္ခရောက်နေသူ၊ လိုအပ်နေသူများအားလည်း အနုကမ္ပတရားကို လက်ကိုင်ထား၍ ပေးကမ်းစွန့်ကြဲရ၏။ ထိုသို့သော လှူဒါန်းမှုမျိုးအား ကာလဒါနဟု ခေါ်သည်။ ကာလဒါန၏ အဓိပ္ပါယ်အား “သင့်လျှော် လျှောက်ပတ်သော အလှူ” (ယုတ္တဒါန၊ ပတ္တဒါန၊ အနုစ္ဆဝိကဒါန) ဟု အဋ္ဌကထာများက ဖွင့်ပြသည်။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်တွင် ဟောကြားထားသော ကာလဒါန ငါးမျိုးတို့မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။

(၁) ဧည့်သည်အား ပေးလှူ၏။
(၂) ခရီးသည်အား ပေးလှူ၏။
(၃) ရောဂါ ကပ်ရောက်နေသော လူမမာအား ပေးလှူ၏။
(၄) ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော အခါ၌ ပေးလှူ၏။
(၅) ကောက်သစ်ပေါ်သောအချိန်တွင် ကောက်ဦး, သစ်သီးဦးတို့ကို သီလရှိသူအား ပေးလှူ၏။

ဗုဒ္ဓခေတ်ကာလက ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ ခရီး လမ်းပမ်းဆက်သွယ်ရေး မလွယ်ကူသေး၊ တည်းခိုခန်းများ မရှိသေး၍ ဧည့်သည်အား ခရီးဦးကြိုပြုခြင်း၊ နေရာပေးခြင်း၊ ဧည့်ခံခြင်းတို့သည် အထူးလိုအပ်၏။ ထို့အတူပင် ခရီးဆက်မည့် သူများအားလည်း လိုအပ်သော ပစ္စည်းနှင့် စားနပ်ရိက္ခာတို့ ပေးကမ်း ထောက်ပံ့ခြင်းကိုလည်း ကာလဒါနအနေဖြင့် ဟောကြားထား၏။ အချို့သော သုတ္တန်များတွင် ခရီးသည်တို့ နားခိုရာ သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ဇရပ်ဆောက်လုပ်ခြင်း၊ သောက်ရေအိုးစင် တည်ခင်းပေးခြင်း၊ ရေတွင်းရေကန် တူးခြင်း၊ လမ်း တံတားတို့ ပြုပြင်ခြင်းစသည်တို့အား နေ့နေ့ ညည ကုသိုလ်ကောင်းမှု တိုးပွားစေသော ထာဝရဒါနအဖြစ် ဟောကြားထား၏။ ကာလဒါန ငါးမျိုးတို့တွင် ပထမလေးမျိုးသည် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်၏ လိုအပ်ချက်အား ဖြည့်ဆည်းရန် ပေးကမ်းထောက်ပံ့သော ဒါနမျိုးဖြစ်၏။ ပဉ္စမမြောက်ဖြစ်သော သီလရှိသူတို့အား ကောက်ဦး၊ သစ်သီးဦးများကို မွန်မွန်မြတ်မြတ် လှူဒါန်းခြင်းသည် ပူဇော်မှုသဘောအရ လှူဒါန်းခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာအဆုံးအမနှင့် လျော်ညီစွာ စာနာထောက်ပံ့ခြင်း သဘောအရ ပေးကမ်းသော အလှူနှင့် ပူဇော်ခြင်း သဘောအရ ပေးလှူသော အလှူ နှစ်မျိုးလုံးအား ထိုက်သင့်သလို ပေးလှူရသည်။ သဒ္ဓါတရားရှိသော သူတော်ကောင်းတို့သည် လူအများ၏ အကျိုးကို ဖြစ်ထွန်းစေသော မိုးကြီး (မဟာမေဃ)နှင့် တူသည်ဟု အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အချို့သော အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်များကိုသာ ပေးလှူ၍ အချို့သော အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တို့အား မပေးလှူသော အလှူရှင်သည်ကား ကွက်ကျားမိုးနှင့်သာ တူကြောင်း ဣတိဝုတ်ပါဠိတော်၊ အဝုဋ္ဌိကသုတ်တွင် ဟောကြားထားပါသည်။

စာညွှန်း
၁။ အံ-၅-၃၈။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ပဉ္စကနိပါတ်၊ သုမနဝဂ်၊ သဒ္ဓသုတ်
၂။ အံ-၅-၄၂။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ပဉ္စကနိပါတ်၊ မုဏ္ဍရာဇဝဂ်၊ သပ္ပုရိသသုတ်
၃။ အံ-၄-၃၂။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ စတုက္ကနိပါတ်၊ စက္ကဝဂ်၊ သင်္ဂဟဝတ္ထုသုတ်
၄။ အံ-၈-၂၄။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ အဋ္ဌကနိပါတ်၊ ဂဟပတိဝဂ်၊ ဒုတိယဟတ္ထကသုတ်
၅။ ဒီ-၃-၂၇၃ ။ ဒီဃနိကာယ်၊ ပါထိကဝဂ်၊ သိင်္ဂလောဝါဒသုတ်
၆။ အံ-၅-၃၆။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ ပဉ္စကနိပါတ်၊ သုနမဝဂ်၊ ကာလဒါနသုတ်
၇။ သံ-၁-၄၇။ ဒေဝတာသံယုတ်၊ အာဒိတ္တဝဂ်၊ ဝရောပမသုတ်
၈။ ဣတိဝုတ္တက-၇၅။ တိကနိပါတ်၊ တတိယဝဂ်၊ အဝုဋ္ဌိကသုတ်

စိတ္ကစားျခင္း

ဒီေ၀ါဟာရေလး ေခါင္းထဲေရာက္ေနတယ္…။ ဒါေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပို႔စ္ေရးမယ္လို႔ အေတြးေရာက္ေပမည့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရပို႔စ္ေရးေတာ့ သူက အတင္းကာေရာ ပါျဖစ္ေအာင္ ပါသြားတယ္။ မေလးက သေဘာက်တယ္တဲ့။ မခ်ိဳကလည္း သေဘာက်ပံုပဲ…။ ဒီေတာ့ ပို႔စ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးလိုက္ပါေတာ့တယ္။

သီတာဧရာတို႔ စိတ္ကစားေနပံု

ဦးေႏွာက္က စိတ္လႈိင္းေတြကို ဖမ္းယူဖို႔ ေခါင္းနဲ႔ နားရြက္မွာ Detector ေတြ တပ္ရတယ္။
iPad (ေရစင္ေခၚတဲ့ iPhone အႀကီးႀကီး) ေပၚက Slider Bar ကို စိတ္နဲ႔ ေရႊ႕ၿပီး ဒံုးပ်ံႀကီးကို ပစ္လႊတ္ရတာ…။
အဲ့ဒီႏွစ္ေယာက္ သိပ္ကဲတယ္။ ေရခ်မ္းနဲ႔ ေရစင္ က မေဆာ့ဘူး... very childish တဲ့။ ေနေပါ့…။

ပထမဦးဆံုး မသီတာ စပစ္ေတာ့ ဒံုးပ်ံႀကီးက မထြက္ဘူး။ Demonstrator ေလးေတြ ျပာယာကို ခပ္သြားၾကတာပဲ။ သူတို႔ စိတ္လိႈင္းေတြ ေယာက္ယက္ခပ္ေနၾကတာ... detector မလိုဘဲ သိသာလို႔၊ စိတ္ေအးေအးထားပါလို႔ ေျပာယူရတယ္။ ေနာက္တခါ ပစ္ေတာ့မွ ဒံုးပ်ံႀကီးက မထြက္ခ်င္ထြက္ခ်င္နဲ႔ ထြက္သြားတာ။ ကိုဧရာ ပစ္ေတာ့က် အေ၀းႀကီးကို ဒိုင္းကနဲ ေရာက္တယ္။ Demonstrator ေတြ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးၿပီး ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။

တိမ္ေတြေပၚမွာ နင္ရယ္၊ ငါရယ္၊ သူတို႔ရယ္...

ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရ ပို႔စ္ပါ။ ပထမဦးဆံုး ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ရွိေနခြင့္ရတဲ့ အေျခအေနေလးကို ၀မ္းသာေက်းဇူးတင္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ဘေလာ့ဂ္တာ…ဆိုၿပီး ပို႔စ္ေလးေတြ အလ်ဥ္းသင့္သလို ေရးလာတာ ၁ ၂ ၃ ၄ ၅ ၆ ၇ ၈ အထိေတာင္ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္မွာေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါအျဖစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ကာလတေလွ်ာက္မွာ ဆံုေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို အမွတ္ရ တိုးတိတ္ တမ္းတရင္းေရးပါတယ္။ တဦးတေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ အမည္ေတြကိုေတာ့ ခ်မေရးေတာ့ပါဘူး။

၂၀၀၇ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ဘေလာ့ဂ္ေတြ စဖတ္ၿပီး၊ ၂၀၀၈ ႏွစ္စ မွာ Sonata-Cantata ကို စေရးပါတယ္။ ဆိုဒ္ဘားမွာ “အလည္ေရာက္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ ၿမဲပါေစ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ Blog Lists လုပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ဆီမွာ ေကာ္မန္႔ေရးခဲ့ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ Cbox မွာ ေျခရာခ်န္ခဲ့ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အသစ္ဆိုရင္ List ထဲကို မပ်က္မကြက္ ထည့္ထားလိုက္ၿပီး၊ ပို႔စ္အသစ္တက္တိုင္း သိႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ malware ေၾကာင့္ Blog Lists ကို ျဖဳတ္ထားလိုက္ရၿပီးေနာက္မွာေတာ့၊ ပို႔စ္အသစ္တက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို အျခားဘေလာ့ဂ္ေတြက တဆင့္သာ သြားႏိုင္ပါေတာ့တယ္။

ဘေလာ့ဂ္ေနာက္ကြယ္က ဘေလာ့ဂ္ဂါ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါဆိုတာကို အသိခံသူနဲ႔ အသိမခံလိုသူ အယူအဆေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားမွာ ကိုယ္လည္း ဖံုးရမလား၊ ေဖာ္ရမလား စိတ္ကစားေနတုန္း… သိပ္ၾကာၾကာေတာ့လည္း မကစားလိုက္ရပါဘူး… မသီတာဆိုတာ နာမည္ အရင္းမို႔ ဟင္းလင္းႀကီးပဲ ထားလိုက္ပါတယ္။

မူလအစပထမ ဧရာသီတာ တို႔က ေၾကာက္တာလား၊ ရြံ႕တာလား၊ မာနႀကီးတာလား၊ ႀကီးက်ယ္တာလား ဘာလဲေတာ့မသိပါ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မို႔ ေျပာတာမဟုတ္…။ လူပံုက ေတာ္ေတာ္ အပိုးက်ိဳးပါတယ္။ တခါတခါလည္း ႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႔…။ တခါတေလလည္း မခုတ္တတ္တဲ့ ေၾကာင္လိုလို…။ တခါတရံမ်ားဆို ဘုရားလူႀကီးဂိုက္ေတာင္ ဖမ္းထားတတ္ပါေသးတယ္။ ဘေလာ့ဂ္တခု အရင္းျပဳမိေတာ့မွ၊ ဘေလာ့ဂ္ေတာထဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ တိုးရင္း၊ လူေတာလည္း တိုးပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္ကတဆင့္ ခင္မင္ရသူေတြနဲ႔ ျမန္မာသံ႐ံုးမွာ စကားလက္ဆံုၾကဖူးတယ္။ ေသြးစတင္ လွူျဖစ္တယ္။ ကေလးေတြကို ျမန္မာစာသင္ေပးတယ္။ တရုတ္သီခ်င္း သင္ယူဖူးတယ္။ ကာရာအိုေက ဆိုဖူးတယ္။ မေလးရွားကို ကထိန္အလွဴသြားခဲ့ၾကတယ္။ စာေပ ေဟာေျပာပြဲ သြားတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ သြားတယ္။ ညစာအတူ စားၾကတယ္။ ေရကူးကန္ထဲမွာ ေရစိမ္ရင္း စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕တယ္။ ဖုန္းဆက္တယ္။ Gtalk တယ္။ Gmail တယ္။ ဒီလို ဆိုရင္ျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္ဟာ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္စရာလို႔ ထင္စရာပါ။ ေပ်ာ္စရာရွိရင္ လြမ္းစရာလည္းရွိပါတယ္… ဒါဓမၼတာပါ။

ဘေလာ့ဂ္ လမ္းေၾကာင္းမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ အခ်ိန္၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္း၊ ေစတနာေတြ နဲ႔ တလွမ္းခ်င္းတဆင့္တက္ အားစမ္းခဲ့တယ္။ လမ္းေျဖာင့္မွာ ဟန္ခ်က္ညီ တြဲလက္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ရသလို၊ လမ္းေထာင့္ကေန ရပ္ၾကည့္ခဲ့တာေတြလည္း ရွိတယ္။ လမ္းသြယ္မွာ တစ္ဦးကို တစ္ေယာက္က ေဖးမ… လႊလႊေလး သြားခဲ့တာေတြရွိသလို၊ လမ္းေကြးမွာ အလြမ္းအေဆြးေတြ အန္ထုတ္ခဲ့ရတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္မယ္…။

ဘေလာ့ဂ္ေရစီးေၾကာင္းမွာ လိုက္ပါစီးေမ်ာဖို႔ ပို႔စ္ေတြ ဖတ္ရမယ္။ ပို႔စ္ေတြ ေရးရမယ္။ ေကာ္မန္႔ေတြ ေပးရမယ္။ စီေဘာက္မွာ ႏႈတ္ဆက္မယ္။ အရည္မရ အဖတ္မရ ဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲလို႔ ေမးလာရင္ေတာ့ ဒီလိုေလး ေျဖခ်င္တယ္။ လူဆိုတာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ စိတ္ကူး၊ ၀ါသနာ၊ အေလ့စ႐ိုက္၊ တန္ဖိုးထားရာျခင္း မတူကြဲျပားၾကပါတယ္။ အဲ့လို လူေတြ အတူေနဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ မတူကြဲျပားတဲ့ လူေတြမွာ လြတ္လပ္ျခင္း၊ ညီမွ်ျခင္း၊ ခ်စ္ၾကည္ျခင္း ဆိုတဲ့ အေျခခံတူတဲ့ အခ်က္ေလးေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေျခခံနဲ႔ တိမ္တိုက္ေတြေပၚမွာ အတူတကြ ေနထိုင္ၾကရင္း ဘေလာ့ဂင္းေနၾကပါတယ္။

ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ) တဂ္လို႔ ေရးပါတယ္။

ဒါနပြုသည် ဆိုရာဝယ် (၃)

ဒါနသည် ပေးကမ်းခြင်းဟူသော အနက်သဘောအရ ပန်းပေးခြင်း၊ လက်ဆောင်ပေးခြင်း၊ အချိန်ပေးခြင်း၊ အခွန်ပေးခြင်း၊ ဘေးမဲ့ပေးခြင်း၊ လုံခြုံမှုပေးခြင်း၊ လုပ်အားပေးခြင်း၊ အကူအညီပေးခြင်း၊ ပညာပေးခြင်း၊ အသက်ပေးခြင်း၊ ဆင်းရဲချို့တဲ့သူတို့အား ထောက်ပံ့ ပေးကမ်းခြင်း၊ မြင့်မြတ်သူတို့အား လှူဒါန်း ပေးကမ်းခြင်း စသော “ပေးကမ်းခြင်း” အမှုများအား ဒါနဟုပင် ဆိုနိုင်ပါသည်။

မည်သို့သော ပေးကမ်းခြင်းမျိုးပင်မဆို ပေးကမ်းသူသည် အတိုင်းအတာတခုအရ စွန့်လွှတ် အနစ်နာခံသောသဘော ပါဝင်သည်သာ ဖြစ်၏။ ထိုသို့ စွန့်လွှတ် ပေးကမ်းရခြင်းဖြင့် မိမိ ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ မိမိ ကြည်ညိုလေးစားသူ၊ မိမိ စာနာသနားသူ၊ မိမိအပေါ်တွင် ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးသူ စသောသူတို့၏ အကျိုးကို ရှေးရှုသည့် စိတ်စေတနာများလည်း ပါဝင်၏။

မိမိ စွန့်လွှတ်မည့် အရာဝတ္ထုအပေါ်၌ ငြိတွယ်သော တဏှာလောဘ၊ သူတပါး ကောင်းစားသည်ကို မနာလို မရှုစိမ့်သော ဣဿာ၊ သူတပါးအား ဝေခြမ်းပေးကမ်းရန် ဝန်တိုသော မစ္ဆရိယ စသည့် မကောင်းသော စိတ်၏ အညစ်အကြေးများ ကင်းစင်ကာ ကြည်လင်နေသော စိတ်သည် ကုသိုလ်စိတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒါနအား ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ဖြစ်စေတတ်သော အကြောင်းတရား (ပုညကိရိယဝတ္ထု) တစ်ပါးအဖြစ်ထည့်သွင်း ဟောကြားထား၏။ အကယ်၍ မိမိ၏ ပေးကမ်းလိုက်သော အရာဝတ္ထုပေါ်၌ ငြိတွယ်ခြင်းလည်း မကင်း၊ မိမိ၏ စိတ်သန္တာန်လည်း ကြည်လင်မှုမရှိဘဲ မတတ်သာ၍ ဖြစ်စေ၊ မသိလိုက် မသိပါ တွေဝေလျှက်ဖြစ်စေ ပေးကမ်းခြင်းမျိုးဖြစ်ပါက ကုသိုလ်စိတ် ဖြစ်မည်မဟုတ်။ ထိုသို့သော ပေးကမ်းခြင်းမျိုးသည် ပရိယာယ် သဘောအရသာ ဒါနဟု ခေါ်ရသော်လည်း၊ ကောင်းမှုအရာမြောက်သော ဒါန (ပုညဝိသယဒါန) မျိုးကား မဟုတ်။ လောကဝေါဟာရ သဘောအရ ခေါ်ဆိုရသော ဒါန (လောကဝိသယဒါန) သာဖြစ်၏။

တဖန် မည်သို့သော ဒါနပင်ဖြစ်စေ ထိုသို့ ပေးကမ်းလိုက်ခြင်းအားဖြင့် မိမိအား ပြန်လည် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစေလိုခြင်း၊ တချိန်တွင် မိမိအား ပြန်လည် ပေးကမ်းစေလိုခြင်း၊ မိမိအား ပြန်လည် ကျေးဇူးပြုစေလိုခြင်း၊ တင်ရှိနေသောကျးဇူးကို ဆပ်လိုခြင်း၊ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလိုခြင်း၊ မျက်မှောက်နှင့် တမလွန်ဘဝများတွင် ကောင်းကျိုးတရားတို့ကို ရရှိခံစားလိုခြင်း၊ နိဗ္ဗာန်ရလိုခြင်း စသော မျှော်လင့် တောင့်တမှုများလည်း ပါဝင်နိုင်ပါသည်။ ထိုသို့သော မျှော်လင့် တောင့်တမှုများသည်လည်း တဏှာ၊ ဒိဋ္ဌိတို့ဖြင့် လောကီစည်းစိမ်တို့ကို ခံစားရန် ကြံစည် တောင့်တခြင်း (တဏှာပတ္ထနာ) နှင့် ကောင်းသောအမှုတို့ကို ပြုလိုခြင်းသက်သက်မျှဖြစ်သော တောင့်တခြင်း (ကုသလစ္ဆန္ဒပတ္ထနာ) ဟူ၍ နှစ်မျိုး ခွဲခြားနိုင်၏။

ထို့ကြောင့် ပေးကမ်းခြင်း အမျိုးမျိုးအား ပရိယာယ်အရ ဒါနဟု ခေါ်ရသော်လည်း ပေးလှူစဉ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်ဇောစေတနာများ၊ ရည်ရွယ်ချက်များ၊ မျှော်လင့် တောင့်တချက်များကွဲပြား ခြားနားနေကြပါသည်။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် အဋ္ဌကနိပါတ် ပဌမဒါနသုတ်တွင် အလှူဒါနပြုရန် စေ့ဆော်သည့် အကြောင်းတရားများကို ဟောကြားထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

(၁) အလှူခံပုဂ္ဂိုလ် ရောက်လာ၍ ပေးလှူ၏။
(၂) ကြောက်၍ ပေးလှူ၏။
(၃) မိမိအား ယခင်က ပေးကမ်းဖူးသည်ဟူ၍ ပေးလှူ၏။
(၄) မိမိအား နောင်တွင် ပြန်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်၍ ပေးလှူ၏။
(၅) ပေးလှူခြင်းသည် ကောင်းသော အလုပ်ဖြစ်သည်ဟု နှလုံးသွင်း၍ ပေးလှူ၏။
(၆) မိမိသည် ချက်ပြုတ် စားသောက်ပါလျှက် ချက်ပြုတ် စားသောက်ခြင်း မပြုသောသူ (ရဟန်း, ပုဏ္ဏား, ခရီးသွား, ခိုကိုးရာမဲ့သူများနှင့် ဖုန်းတောင်းယာစကာ) တို့အား မပေးလှူပဲ စားသုံးရန် မသင့်ဟု နှလုံးသွင်း၍ ပေးလှူ၏။
(၇) ပေးလှူခြင်းကြောင့် ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားလိမ့်မည်ဟု ပေးလှူ၏။
(၈)(သမထဝိပဿနာ) စိတ်၏ အဆင်တန်ဆာ အခြံအရံအလို့ငှာ ပေးလှူ၏။

အလားတူပင် အင်္ဂုတ္တရနိကာယ် အဋ္ဌကနိပါတ် ဒါနဝတ္ထုသုတ်၌လည်း အလှူဒါနပြုရန် စေ့ဆော်သည့် အကြောင်းတရားများတွင် ဆန္ဒာဂတိ၊ ဒေါသာဂတိ၊ ဘယာဂတိ၊ မောဟာဂတိ ဟူသော အဂတိတရားလေးပါးကြောင့် ပေးလှူခြင်းကို ထည့်သွင်း ဟောကြားထား၏။ ထိုသို့ အဂတိမကင်းသော အလှူမျိုးကား ကုသိုလ်ကောင်းမှု အရာမြောက်သော ပုညဝိသယဒါနမျိုးပင် မဟုတ်ပါ။ အချို့သော အလှူဒါနများသည် ပုညဝိသယဒါန မြောက်သော်လည်း၊ ဒါန ကုသိုလ်စိတ်ထက် ကျော်စောမှုကို လိုလားသော (ယသကာမတာယ) ဂုဏ်ပကာသနကို မက်မောသောစိတ် အခြံအရံက ပို၍ လွှမ်းမိုးနေတတ်သည်။ မိမိကိုယ်မိမိ ချီးမြှောက်၍ သူတပါးအား နှိပ်ချလိုသော (အတ္တုက္ကံသန ပရဝမ္ဘနာ) စိတ်ထားမျိုး လွန်ကဲနေတတ်သည်။ ထိုသို့သော အလှူဒါနမျိုးအား အညံ့စားအလှူ (ဟီနဒါန) အဖြစ် ကျမ်းဂန်စာပေတို့တွင် ဖော်ပြထား၏။

အချို့သော အလှူဒါနမျိုးမှာ လူချမ်းသာ၊ နတ်ချမ်းသာစသော ဒါနကုသိုလ်၏ အကျိုးတရားများကို မျှော်ကိုးတောင့်တ၍ (ပုညဖလကာမတာယ) ပေးလှူသော ဒါနမျိုးဖြစ်သည်။ ထိုဒါနမျိုးသည် ဂုဏ်ပကာသနကို ဦးစားပေးသော ဒါနမျိုးထက် ပို၍ မြင့်မြတ်သော အလယ်အလတ်တန်းစား အလှူ (မဇ္ဈိမဒါန) ဖြစ်ပါသည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့သည် ရန်သူမျိုး ငါးပါးဖျက်ဆီး၍ ကုန်ခမ်းသွားနိုင်သည် ရှိသကဲ့သို့ မိမိတို့ သေလွန်သောအခါ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရမည်သာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့အား ဝေခြမ်း ပေးကမ်းခြင်းဖြင့် သံသရာ အဆက်ဆက်တွင် မိမိ၏ နောက် အစဉ်လိုက်ပါမည့် (အနုဂါမိက နိဓိ) ရွှေအိုးကို မြုတ်နှံသင့်ကြောင်း ဟောကြားထားသော သုတ္တန်ဒေသနာများ ရှိပါသည်။ မလှူဒါန်းသည် ထက်စာလျှင် ဂုဏ်ပကာသနကို အလေးထား၍ လှူဒါန်းသည်က ပို၍ သင့်တော်၏။ အပေါ်ယံ ဂုဏ်ပကာသနအလှူထက်စာလျှင် ဒါန၏ အကျိုးတရားများအား မျှော်ကိုး၍ လှူဒါန်းခြင်းကလည်း ပို၍ သင့်တော်၏။

သို့သော် ဤသို့ ဒါန၏ အကျိုးတရားများအား မျှော်ကိုး၍၊ “တမလွန်တွင် သုံးဆောင်အံ့” ဟု ရည်ရွယ်၍ လှူဒါန်းသော အလှူမျိုးသည် လွတ်လွတ် စွန့်သော အလှူမျိုးကား မဟုတ်။ အကျိုးကို ငဲ့ကွက်သော အလှူ (သာပေက္ခ ဒါန)၊ အကျိုးကို မျှော်ကိုးသော စိတ်ဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ထားသော အလှူ (ပတိပဒ္ဓစိတ္တ ဒါန)၊ ရင်းနှီး မြုတ်နှံမှုဆန်သော အလှူ (သန္နိဓိပေက္ခ ဒါန) မျိုးဖြစ်နေ၏။ ထိုဒါနမျိုးသည် စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ ဝန်တိုမှုကင်းခြင်းစသော ကောင်းမြတ်သည့် စိတ်စေတနာတို့ကြောင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုအရာ မြောက်သော်လည်း၊ ကုသိုလ်စိတ်အား တဏှာဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ထားသော မျှော်လင့်တောင့်တမှုများ ခြံရံ၍ ဖြစ်ပေါ်သဖြင့် စင်ကြယ်သော ဒါနမျိုးကား မဟုတ်။ ကောင်းမှု၏ အကျိုးကို မမျှော်ကိုး မငဲ့ကွက်ဘဲ “ဤသည်ကား ပြုထိုက်သောအမှုပင်တည်း” (ကတ္တဗ္ဗမေဝိဒန္တိ) ဟု မြင့်မြတ်သော စိတ်ထားဖြင့် ပေးလှူခြင်းကသာ စင်ကြယ်သော အလှူမျိုး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဤသို့ အကျိုးကို ပဓာနမထားဘဲ အမှုကိုသာ ပဓာနထားသော အလှူမျိုးအား မြင့်မြတ်သောအလှူ (ပဏီတဒါန) ပါရမီထိုက်သော အလှူဟု ကျမ်းဂန်တို့တွင် ဖော်ပြထားပါသည်။

ထိုသို့ အကျိုးထက် အမှုကို အလေးဂရုသော ဒါနကုသိုလ်များတွင် တဏှာဖြင့် တောင့်တသည့် ခြံရံခြင်းများ မရှိတော့။ အကယ်၍ သမထ၊ ဝိပဿနာဟူသော ဘာဝနာစိတ်များကို ပွားများ နေသူတို့အတွက် ဆိုပါက ဒါနကြောင့် ဖြစ်သော ကြည်လင်သည့် စိတ်သည်ပင် ထိုသမထ ဝိပဿနာ ဘာဝနာစိတ်၏ အခြံအရံ ဖြစ်သွားရလေသည်။ ဒါနသည် အကျိုးကို ခံစားရန်ဟူသော မျှော်လင့်တောင့်တမှုတွင် လမ်းမဆုံးတော့ဘဲ၊ ဘာဝနာစိတ်၏ ငြမ်းသဖွယ် ဖြစ်သွား၏။ ဒါနသည် ဘာဝနာစိတ်အတွက် အထောက်အပံ့ ဖြစ်သွား၏။ ထို့ကြောင့် ဘာဝနာစိတ်၏ အဆင်တန်ဆာ အခြံအရံအလို့ငှာ ပေးလှူခြင်း (စိတ္တလင်္ကာရ စိတ္တပရိက္ခာရတ္ထ ဒါန) မျိုးအား အမြတ်ဆုံးဒါနအဖြစ် သုတ္တန်ဒေသနာများတွင် ဟောကြားထားပါသည်။ 

စာညွှန်း
၁။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ သတ္တကနိပါတ်၊ မဟာယညဝဂ်၊ ဒါနမဟပ္ဖလသုတ် (အံ-၇-၅၂)
၂။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ အဋ္ဌကနိပါတ်၊ ဒါနဝဂ်၊ ပဌမဒါနသုတ် (အံ-၈-၃၁)
၃။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ အဋ္ဌကနိပါတ်၊ ဒါနဝဂ်၊ ဒါနဝတ္ထုသုတ် (အံ-၈-၃၃)
၄။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ စတုက္ကနိပါတ်၊ ဣန္ဒြိယဝ်၊ ဘိက္ခုနီသုတ် (အံ-၄-၁၅၉)
၅။ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၊ ခုဒ္ဒကပါဌ၊ နိဓိကဏ္ဍသုတ်
၆။ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၊ ဇာတက၊ ပကိဏ္ဏကနိပါတ်၊ သာလိကေဒါတဇာတ် (အမှတ် ၄၈၄)
၇။ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၊ ဣတိဝုတ္တက၊ ဧကကနိပါတ်၊ ပဌမသေခသုတ်အဖွင့် အဋ္ဌကထာ
၈။ ဝိနည်းမဟာဝါ၊ စီဝရခန္ဓ၊ ဝိသာခါဝတ္ထု
၉။ လယ်တီဆရာတော် - ဥတ္တမပုရိသဒီပနီ
၁၀။ တိပိဋကဓရ ဆရာတော်ဦးဝိစိတ္တသာရာဘိဝံသ - မဟာဗုဒ္ဓဝင် ပဌမတွဲ - အနုဒီပနီ (ဒါနပါရမီအခန်း)
၁၁။ ဦးရွှေအောင် - ထေရဝါဒအုတ်မြစ်

ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ေတး

❤♫ ဘာေၾကာင့္မ်ားခ်စ္လဲ ဒီလိုေမးရင္ အခက္သားကြယ္… ♪♪

… … …

❤♫ ႏွလံုးသားရဲ႕ က်မ္းစာကြယ္… ❤♫ တဲ့

မယံုပါဘူး… မယံုခဲ့ပါဘူး…

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခ်စ္တတ္တယ္ ဆိုတာ သိပ္ေယဘူယ်ဆန္လြန္းတယ္။
ပန္းေလးတပြင့္ကို ခ်စ္တတ္ဖို႔
သစ္ရြက္ေလး တရြက္ကို ခ်စ္တတ္ဖို႔
ေျမသင္းနံ႔ေလးကို ခ်စ္တတ္ဖို႔
ပက္ၾကားအက္ထဲက ေပါင္းျမက္ေလးကို ခ်စ္တတ္ဖို႔ ကေတာ့
ဟိုးအဆက္ဆက္ ဘိုးဘြားမိဘေတြက ခ်စ္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးလာရမယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။
ခ်စ္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးတဲ့ သင္ေထာက္ကူေတြမွာ ေတးဂီတ အႏုပညာက ေတာ္ေတာ္ထိေရာက္တယ္။
အေရးအပါဆံုးလို႔ေတာင္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
*****
ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္...

မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းကို ခ်စ္တတ္ေအာင္
ၾကယ္ေတြကို ခ်စ္တတ္ေအာင္
လေရာင္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္
ျမစ္တစင္းကို ခ်စ္တတ္ေအာင္
အေမကို ခ်စ္တတ္ေအာင္
…
…
…
ဂီတျဖင့္ သင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့
၄၂ႏွစ္မွာ ႏႈတ္ဆက္ေတးကို ဆိုသြားသူ
ေၾကာင့္

ဒီ ၄၂ႏွစ္က မညီညာတဲ့ ေျမေတြကို ခ်စ္တတ္ပါတယ္။
မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းမွ ေပ်ာက္လြယ္ခက္
ဤေနရာမွ ယူလာပါသည္။

အယင္က ေရးထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ ထူးအိမ္သင္